II OSK 765/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia del. WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1066/24 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 maja 2024 r., znak: WI-I.7840.15.25.2023.JC w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. M. na rzecz M. B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 3 października 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1066/24 po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z 20 maja 2024 r., znak: WI-I.7840.15.25.2023.JC w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (pkt I), a także zasądził od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę 997 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II). Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta [...] decyzją z 4 lutego 2010 r., nr 040/10 zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. K., właścicielowi [...] "T." T. K., pozwolenia na budowę budynku usługowego – wynajem pokoi, hurtownia [...], wraz z przełożeniem kolektora kanalizacji sanitarnej na działce nr ewid. [...] obręb [...] położonej w Z.. Następnie ww. decyzja decyzją Starosty [...] z 22 marca 2012 r. przeniesiona została na rzecz J. K., a w dalszej kolejności decyzją z 11 maja 2020 r. na rzecz M. B.. Wnioskiem z 25 stycznia 2023 r. A. M. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący kasacyjnie") wystąpił do Starosty [...] o przeniesienie na jego rzecz decyzji Starosty [...] z 4 lutego 2010 r., nr 040/10 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wskazanej powyżej inwestycji. Starosta [...] decyzją z 17 kwietnia 2023 r., znak: AB.IX.7351/ZAK-621/09 przeniósł na rzecz nowego inwestora – A. M. decyzję własną nr 040/10 z 4 lutego 2010 r. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. B. (dalej: "skarżący") podnosząc m.in., że decyzja o pozwoleniu na budowę nie była wykonywana przez okres przekraczający czas ponad 5 lat, w związku z czym doszło do jej wygaszenia z mocy prawa. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu złożonego odwołania zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 20 maja 2024 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 17 kwietnia 2023 r. Wojewoda wskazał, że A. M. do wniosku o przeniesienie decyzji przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oświadczenie o przyjęciu wszystkich warunków, zawartych w pozwoleniu na budowę. Zauważył także, że zgoda, o której mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725), nie była w przedmiotowej sprawie wymagana, gdyż wnioskodawca legitymował się prawem własności w stosunku do działki inwestycyjnej, co potwierdził wyciągiem z księgi wieczystej nieruchomości . Mając zatem na uwadze treść art. 40 ustawy - Prawo budowlane, określającego warunki przeniesienia pozwolenia na budowę, Wojewoda stwierdził, że wszystkie przesłanki zawarte w ww. przepisie zostały spełnione, dlatego też za zasadne uznał rozstrzygnięcie Starosty. Organ odwoławczy zauważył także, że decyzja wydawana na podstawie art. 40 ustawy - Prawo budowlane, ma charakter związany, ponieważ w razie spełnienia warunków wskazanych w tym przepisie organ ma obowiązek przenieść decyzję na podmiot, który o to wnioskuje. Przy czym w postępowaniu o przeniesienie decyzji w tym trybie nie jest dopuszczalne rozstrzyganie jakichkolwiek innych kwestii. W szczególności przepis art. 40 ustawy – Prawo budowlane nie nakłada na organ obowiązku badania ewentualnych przerw w wykonywanych robotach budowlanych objętych pozwoleniem na budowę podlegającym przeniesieniu. Kwestia ta stanowi bowiem odrębne zagadnienie podlegające ocenie z art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w postępowaniu o wygaśnięcie decyzji. Niemniej jednak Wojewoda podniósł, że w ramach prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania ustalono, że roboty budowlane nie zostały przerwane na okres przekraczający 3 lata, a odwołujący nie poparł swoich zarzutów w tym zakresie żadnymi dowodami. Dlatego też Wojewoda podniesiony w odwołaniu zarzut uznał za niezasadny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył M. B. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na brak wyjaśnienia istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnienia, czy budowa była kontynuowana przez okres dłuższy niż ostatnie trzy lata, co jest warunkiem istnienia w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Skarżący wniósł jednocześnie o dopuszczenie dowodu z wniosku o wygaszenie pozwolenia na budowę z dnia 3 maja 2023 r. skierowanego do Starosty [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym na wstępie wyrokiem z 3 października 2024 r. uznał skargę za zasadną i uchylił zarówno zaskarżoną decyzję Wojewody [...] jak też poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z poglądem Wojewody, że przedstawienie przez wnioskodawcę koniecznych oświadczeń wskazanych w art. 40 ustawy – Prawo budowlane skutkuje dla organu obowiązkiem wydania decyzji przenoszącej pozwolenie. Zdaniem Sądu obowiązkiem organu jest każdorazowo ustalenie, czy decyzja będąca przedmiotem postępowania pozostaje jeszcze w obrocie prawnym, albowiem dla skuteczności przeniesienia uprawnień i obowiązków wynikających z danego aktu prawnego konieczne jest aby akt ten miał moc obowiązującą. Sąd zauważył, że kwestia ta ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, gdyż w toku postępowania podniesiony został zarzut wygaśnięcia decyzji z uwagi na brak rozpoczęcia budowy w wymaganym ustawowo terminie wskazanym w art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Termin ten jest natomiast terminem prawa materialnego, którego upływ powoduje utratę uprawnień zawartych w przedmiotowym zezwoleniu. Dlatego też Sąd nie zgodził się z twierdzeniem Wojewody, że kwestia rozpoczęcia robót jest bez znaczenia dla możliwości przeniesienia pozwolenia, pomimo iż organ odwoławczy wskazał, że zarzut ten został zbadany i nie znalazł potwierdzenia w ustaleniach organu. Zdaniem Sądu gdyby okazało się, że roboty budowlane faktycznie nie rozpoczęły się w terminie, albo zostały przerwane na okres - o którym mowa w art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, to pozwolenie wygasa. Powyższe powoduje z kolei, że nie można skutecznie przenieść pozwolenia, które wygasło, a zatem zostało wyeliminowane z porządku prawnego. Jako odrębną kwestią wskazał natomiast Sąd okoliczność, który organ powinien kwestię obowiązywania danego pozwolenia zbadać. W sytuacji bowiem gdyby organ, który nie jest właściwy do wydania takiego rozstrzygnięcia, powziął uzasadnione przypuszczenie, że zaistniała przesłanka określona w art. 37 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, to powinien zawiesić prowadzone przez siebie postępowanie (wobec wystąpienia przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.) i wystąpić do właściwego organu architektoniczno-budowlanego w tym celu, aby organ ten wszczął z urzędu postępowanie mające rozstrzygnąć powyższą kwestię w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 37 ust. 1. Zakończenie tego postępowania będzie stanowiło podstawę do podjęcia zawieszonego postępowania. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w ramach ponownego rozpoznawania sprawy organy przed podjęciem decyzji o przeniesieniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zobowiązane będą uwzględnić wyrażoną w wyroku ocenę prawną, z której wynika, że przesłanką skutecznego przeniesienia decyzji jest wcześniejsze ustalenie, że decyzja ta jest aktem obowiązującym i może być skutecznym źródłem uprawnień do prowadzenia robót budowlanych na wynikających z niej zasadach. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. M.. Zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości zarzucił mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo budowane poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w postępowaniu o przeniesieniu pozwolenia na budowę organy są zobowiązane do badania poza przesłankami wskazanymi w treści art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo budowane również kwestii obowiązywania decyzji pozwolenia na budowę i jej ewentualnego wygaśnięcia, podczas gdy z treści ww. przepisu wynika wprost, że organ jest obowiązany przenieść pozwolenie na budowę w przypadku spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: "p.u.s.a."), poprzez nieprawidłowe wykonanie przez Sąd pierwszej instancji funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, której efektem jest uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, w sytuacji braku jasnego wskazania na jakiej podstawie decyzje te zostały uchylone, jakie przepisy i w jaki sposób zostały naruszone oraz braku wykazania, że naruszenia miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; b) art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku bez oparcia w aktach sprawy, o czym świadczy ustalenie, że w niniejszej sprawie został podniesiony zarzut braku rozpoczęcia budowy w terminie 3 lat od wydania pozwolenia na budowę oraz ustalenie, że organy administracyjne nie zbadały kwestii obowiązywania pozwolenia na budowę, gdy organ pierwszej instancji wzywał skarżącego kasacyjnie do wykazania, że nie doszło do przerwania budowy na okres dłuższy niż 3 lata i skarżący kasacyjnie przedłożył dokument potwierdzający ten fakt; c) art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane poprzez błędne ustalenie, że organy administracyjne nie zbadały kwestii obowiązywania decyzji pozwolenie na budowę, co skutkowało wydaniem błędnej w ocenie Sądu decyzji o przeniesieniu pozwolenia na budowę, podczas gdy powyższe nie znajduje potwierdzenia w aktach postępowania przed organami pierwszej i drugiej instancji. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył skarżący – M. B. wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wniósł także o dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a., następujących dowodów: 1) postanowienia Sądu Rejonowego w [...] I Wydział Cywilny z 5 maja 2021 r. wydanego w sprawie o sygn. akt [...], celem wykazania daty prawomocności przejścia prawa własności do działki ewidencyjnej nr [...] położonej w Z., 2) postanowienia z 28 stycznia 2022 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia, celem wykazania, że skarżący kasacyjnie realizując prace budowlane w dniu 28 grudnia 2021 r. nie miał przeniesionego przedmiotowego pozwolenia na budowę, ale również nie miał świadomości jego istnienia, gdyż wskazano do protokołu, że prace budowlane prowadzone są w celu przygotowania realizacji budynku małometrażowego, 3) dziennik budowy nr [...] celem wykazania, że tak istotny dla oceny przebiegu prac budowlanych dokument nie zaginął, wbrew twierdzeniom R. S., co czyni wątpliwym oświadczenia i ekspertyzy składane przez ww. osobę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zauważyć należy, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym organ, który wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, jest obowiązany, w drodze decyzji, przenieść to pozwolenie na wniosek nowego inwestora, jeżeli do wniosku inwestor dołączy: 1) oświadczenie: a) o przejęciu warunków zawartych w decyzji o pozwoleniu na budowę, b) o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2; 2) zgodę dotychczasowego inwestora, na rzecz którego decyzja została wydana, lub kopię tej zgody. Natomiast zgoda, o której mowa w ust. 1 pkt 2, nie jest wymagana, jeżeli własność nieruchomości lub uprawnienia wynikające z użytkowania wieczystego dotyczącego nieruchomości, objęte decyzją o pozwoleniu na budowę po wydaniu tego pozwolenia przeszły z dotychczasowego inwestora na nowego inwestora wnioskującego o przeniesienie pozwolenia na budowę (art. 40 ust. 1a). Z akt sprawy wynika, że nowy inwestor – skarżący kasacyjnie spełnił warunki formalne wynikające z powyższego przepisu, a przy tym nie musiał legitymować się zgodą, o której mowa w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, gdyż legitymował się prawem własności w stosunku do działki inwestycyjnej. W sytuacji zatem gdy organ nie ma uzasadnionych wątpliwości co do ważności decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązany jest przenieść pozwolenie na budowę na nowego inwestora po spełnieniu przez niego warunków określonych w powyższym przepisie. Błędne jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przesłanką przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę w ramach postępowania z art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane jest wcześniejsze ustalenie w tym postępowaniu, że decyzja ta jest aktem obowiązującym i może być skutecznym źródłem uprawnień do prowadzenia robót budowlanych na wynikających z niej zasadach. W sprawie dotyczącej przeniesienia pozwolenia na budowę organ administracji nie jest bowiem uprawniony do badania, czy przenoszone pozwolenie na budowę wygasło (utraciło ważność). Każdorazowe badanie powyższej kwestii w ramach postępowania przeniesienia pozwolenia na budowę niewątpliwie wydłużyłoby proces inwestycyjno-budowlany, a celem wprowadzenia art. 40 ust. 1, a następnie ust. 1a, było uproszczenie oraz przyspieszenie procesu inwestycyjno-budowlanego. Podkreślić należy, że kwestia wygaśnięcia pozwolenia na budowę badana jest w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, który to przepis stanowi samoistną postawę prawną do wydania przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o wygaśnięciu pozwolenia na budowę. Zgodnie z tym przepisem decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Wskazany w tym przepisie termin jest terminem prawa materialnego, którego upływ powoduje utratę uprawnień zawartych w przedmiotowym zezwoleniu. Wygaśnięcie powyższej decyzji oznacza więc utratę jej mocy obowiązującej z chwilą zaistnienia pewnego zdarzenia prawnego, jakim jest w tej sytuacji upływ czasu. A zatem z uwagi na to, że wygaszenie decyzji o pozwoleniu na budowę wywołuje daleko idące skutki dla inwestora, okoliczności faktyczne prowadzące do stwierdzenia jego wygaśnięcia nie mogą być przedmiotem domniemania. Powinny być one w sposób bezsporny (oczywisty), stosownie do wymogów Kodeksu postępowania administracyjnego, wykazane przez organ w ramach wszczętego z urzędu lub z wniosku strony postępowania prowadzonego na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. W prowadzonym w powyższym trybie postępowaniu wyjaśniającym (dowodowym) niezbędne jest bowiem dokonanie koniecznych ustaleń w kwestii zaistnienia przesłanki niezbędnej do stwierdzenia, że pozwolenie na budowę wygasło. Bez tego postępowania nie jest możliwe ustalenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika zatem, że nawet ewentualne wcześniejsze wydanie decyzji przenoszącej pozwolenie na budowę, która nie rozpoczęła się w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu stała się ostateczna lub została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata, nie powoduje, że skutek w postaci wygaśnięcia pozwolenia zostaje cofnięty. Decyzja wydana na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane wywołuje bowiem skutek ex tunc od dnia następującego po upływie terminu określonego w tym przepisie. Niemniej jednak, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdyby organ prowadząc postępowanie w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę powziął uzasadnione przypuszczenie, że zaistniała przesłanka określona w art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, powinien on zawiesić prowadzone przez siebie postępowanie (wobec wystąpienia przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.). Sytuacja taka, jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, zaistniała w przedmiotowej sprawie, albowiem w toku prowadzenia postępowania w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę podniesiony został zarzut wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę z uwagi na przerwanie budowy na czas dłuższy niż 3 lata. M. B. (poprzedni inwestor) załączył bowiem do odwołania od decyzji Starosty [...] z 17 kwietnia 2023 r., przenoszącej na rzecz nowego inwestora – A. M. decyzję własną nr 040/10 z 4 lutego 2010 r., złożony do Starosty [...] wniosek z 3 maja 2023 r. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nr 040/10 z 4 lutego 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wniosek taki uruchomił postępowanie na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, a wobec niezakończenia tego postępowania i tym samym wystąpienia przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., brak było podstaw do merytorycznego zakończenia niniejszego postępowania i wydania zaskarżonej decyzji. Powyższe powoduje, że Sąd pierwszej instancji słusznie uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z 17 kwietnia 2023 r. Podkreślić należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wydanie ponownej decyzji w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę możliwe będzie dopiero po zakończeniu postępowania prowadzonego na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, wszczętego na wniosek M. B.. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomo z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 czerwca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 584/25 oddalił skargę A. M. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 7 stycznia 2025 r., uchylające w całości postanowienie Wojewody [...] z 30 października 2024 r., zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne zainicjowane odwołaniem M. B. od decyzji Starosty [...] z 14 czerwca 2024 r., którą to decyzją umorzono postępowanie wszczęte na wniosek M. B. o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Starosty [...] z 4 lutego 2010 r., nr 040/10 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A. M., która do dnia wydania niniejszego orzeczenia nie została rozpoznana. Za niezasadny uznać należy zatem zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 i 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, c p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., gdyż Sąd dokonał prawidłowej kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy słusznie uchylił obie wydane w sprawie decyzje. W rozpoznawanej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 3 § 1 i 2 pkt 1 oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, albowiem pomimo posiadania przez organ odwoławczy wiedzy o fakcie złożenia przez poprzedniego inwestora wniosku w trybie art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane o wygaszenie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, organ ten rozpoznał merytorycznie sprawę bazując na własnych ustaleniach w tym zakresie, w sytuacji gdy to przepis art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane stanowi samoistną i jedyną podstawę prawną do wydania decyzji o wygaśnięciu bądź nie pozwolenia na budowę. Zauważyć należy, że wprawdzie Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku błędnie wskazał, że w niniejszej sprawie podniesiony został zarzut braku rozpoczęcia budowy w terminie 3 lat od wydania pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy rzeczywiście podniesiony zarzut dotyczył przerwania budowy na okres dłuższy niż 3 lata, to omyłka ta nie ma wpływu na wydane rozstrzygnięcie, gdyż obie te przesłanki podlegają badaniu w ramach odrębnego postępowania prowadzonego na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto z uwagi na uchylenie obu wydanych w rozpoznawanej sprawie decyzji za przedwczesny uznać należy zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane. Odnosząc się natomiast do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku M. B. o dopuszczenie i przeprowadzenie wskazanych w tym piśmie dowodów wskazać należy, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Nie ulega natomiast wątpliwości, że wskazane w odpowiedzi na skargę kasacyjną dowody nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w przedmiocie przeniesienia pozwolenia na budowę. Dowody te mogą mieć natomiast znaczenie i powinny być podnoszone, ale w ramach prowadzonego w trybie art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane postępowania, albowiem zgodnie z intencją wnioskodawcy mają one potwierdzać przerwanie budowy na działce inwestycyjnej na czas dłuższy niż 3 lata. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., z którego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.