II OZ 1000/26

Dnia 17 września 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, , , po rozpoznaniu w dniu 17 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2257/25 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4 sierpnia 2025 r., znak: DOR.7110.262.2025.MKU w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę kasacyjną skarżącego, ponieważ na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej strona skarżąca nie złożyła wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jego 5 odpisami. Zażalenie na ww. postanowienie złożyła strona skarżąca, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, który objawił się wadliwym ustaleniem jakoby skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi, w tym dokonał opłaty od skargi w wyznaczonym terminie, co oznacza, że skarżący wypełnił wszystkie wymogi formalne dla skargi w przepisanym terminie, przy czym brak złożenia oświadczenia o rozpoznanie sprawy na rozprawie winno skutkować rozpoznaniem skargi bez wyznaczania rozprawy, a nie odrzuceniem skargi co miało miejsce w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto zarzucono naruszenie art. 7 K.p.a. co objawiło się niewszechstronnym zbadaniem okoliczności faktyczno-prawnych spraw przez pominiecie okoliczności stosowania się skarżącego do wezwań Sądu, w sytuacji kiedy istota sporu, jak również treści zaskarżonej decyli opartej o pozbawioną wnikliwej analizy materiału dowodowego założenia, winna zostać poddana wnikliwej kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu w przypadku braku złożenia oświadczenia o rozpoznaniu skargi na rozprawie – rozpoznanie tejże skargi bez przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. W świetle art. 176 § 2 p.p.s.a. poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W niniejszej sprawie na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 18 maja 2026 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia przez m.in. złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (wraz z 5 odpisami). Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 maja 2026 r., a więc ww. brak formalny powinien być uzupełniony do dnia 29 maja 2026 r. Jak ocenił Sąd I instancji, strona skarżąca w terminie nie uzupełniła ww. braku formalnego skargi kasacyjnej, co też pełnomocnik strony kwestionuje w zażaleniu, ponieważ, w jego przekonaniu, jeżeli nie złożono wniosku o rozprawę, to Sąd powinien skargę kasacyjną rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Trudno z taką argumentacją polemizować, w sytuacji gdy zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a. do wymogów skargi kasacyjnej należy także wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W tym zakresie przepisy prawa nie uzależniają wyboru trybu rozpoznania skargi kasacyjnej od "milczenia" strony wnoszącej skargę kasacyjną. Wręcz przeciwnie, zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wynika z tego, że, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniu, wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy są elementami formalnymi skargi kasacyjnej, zatem, jako część skargi kasacyjnej, powinny zostać doręczone stronom postępowania, tak aby mogły one odnieść się do oświadczenia strony skarżącej kasacyjnie oraz ewentualnie zażądać przeprowadzenia rozprawy. Dlatego nieuzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej w ww. zakresie pomimo wezwania Sądu i upływu zakreślonego terminu, skutkuje odrzuceniem tego środka zaskarżenia, co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji na podstawie art. 178 p.p.s.a. Dla tej oceny nie ma znaczenia to, że strona skarżąca uzupełniła pozostałe braki formalne skargi kasacyjnej (złożono wymaganą ilość odpisów skargi kasacyjnej i uiszczono wpis sądowy od skargi kasacyjnej). Ponadto dla oceny niewykonania w całości wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej zupełnie nie mają znaczenia względy merytoryczne dotyczące oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak i do procedury sądowoadministracyjnej nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym wskazany w podstawie zarzutu zażalenia art. 7 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.