II OZ 1037/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 929/15 o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia od opłaty za udostępnienie danych jednostkowych z rejestru mieszkańców postanawia: oddalić zażalenie

Zarządzeniem z dnia 27 października 2016 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w oparciu o art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), zarządził ściągnięcie od skarżącego M. K. kwoty 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 27 stycznia 2016 r. Odpis zarządzenia został prawidłowo doręczony w dniu 3 listopada 2016 r. M. K. nie uiścił opłaty kancelaryjnej. Sąd w piśmie z dnia 10 stycznia 2017 r. skierował do komornika sądowego polecenie wszczęcia egzekucji należności. M. K. uiścił ww. opłatę kancelaryjną w dniu 13 lutego 2017 r. W dniu 16 lutego 2017 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe zarządzenie z dnia 27 października 2016 r., zaś w dniu 23 lutego 2017 r. wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wskazanego zażalenia. Postanowieniem z dnia 30 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienie zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z uwagi na złożenie tego wniosku po upływie terminu. Postanowienie to stało się prawomocne bowiem Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt II OZ 533/17 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu pierwszej instancji. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2017 r. odrzucił, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III WSA w Gdańsku z dnia 27 października 2016 r. Wskazał, że wobec nieprzywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia zażalenia, uznać należało, że zażalenie wniesione przez skarżącego w dniu 16 lutego 2017 r. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2016 r. (doręczone skarżącemu w dniu 3 listopada 2016 r.) wniesione zostało po upływie terminu, określonego w art. 194 § 2 P.p.s.a. i jako takie podlegało odrzuceniu. Skarżący wraz z odpisem zarządzenia został pouczony o trybie i terminie wniesienia zażalenia. Sąd zaznaczył, że na mocy art. 198 P.p.s.a. przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenie przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie takiego zażalenia. Pełnomocnik skarżącego W. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia. Podniósł w nim, że jego wniosek o przywrócenie terminu był zasadny bowiem nie wiedział, że biegnie mu termin do zapłaty opłaty kancelaryjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 194 § 2 P.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Przepis ten w związku z art. 198 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 P.p.s.a. Sąd może zatem w myśl art. 178 P.p.s.a. odrzucić na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną (zażalenie) wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną (zażalenie), której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Należy zaznaczyć, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2016 r. został prawomocnie odrzucony gdyż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II OZ 533/17 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 marca 2017 r., którym odrzucono wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienie zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału. Zatem termin do wniesienia zażalenia nie został przywrócony co skutkuje przyjęciem daty 16 lutego 2017 r. za datę złożenia zażalenia. Wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując zażalenie skarżącego z dnia 16 lutego 2017 r. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2016 r., które to zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 listopada 2016 r., stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. odrzucił to zażalenie jako wniesione po upływie terminu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zażalenie powinno być złożone do dnia 10 listopada 2016 r. w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2016 r., co miało miejsce 3 listopada 2016 r. (zpo k.75 akt). Twierdzenia skarżącego, że nie wiedział iż biegnie mu termin do zapłaty opłaty kancelaryjnej nie mają znaczenia dla sprawy bowiem oceniany jest etap wniesienia zażalenia na zarządzenie Przewodniczącego nakazujące ściągnięcie opłaty kancelaryjnej a nie okoliczność dokonania opłaty kancelaryjnej. Skarżący otrzymał powyższe zarządzenie w dniu 3 listopada 2016 r. wraz ze stosownym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia zażalenia a zatem dysponował wiedzą kiedy i jak należy złożyć zażalenie. Fakt, że dokonał tego w dniu 16 lutego 2017 r. tj. po terminie do tego przewidzianym musiał skutkować, po odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, odrzuceniem zażalenia w myśl art. 178 P.p.s.a. W tym stanie sprawy uznać należało, że zaskarżone postanowienie było prawidłowe a zażalenie podlegało oddaleniu jako bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.