II OZ 1162/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 911/13 odrzucające sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego wzywającego do nadesłania dokumentów w sprawie ze skargi J.H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 911/13 odrzucił sprzeciw J. H. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 22 lipca 2014 r. wzywające do nadesłania dokumentów do wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt scalenia gruntów. W uzasadnieniu Sąd podał, że w dniu 14 lipca 2014 r. J. H. złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie mu w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 22 lipca 2014 r., wydanym na podstawie art. 255 i art. 258 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej zwanej p.p.s.a.) referendarz sądowy wezwał skarżącego do nadesłania wymienionych w zarządzeniu dokumentów źródłowych i oświadczeń (k. 134 – 135 akt sądowych). W dniu 1 sierpnia 2014 r. J. H. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając sprzeciw na podstawie art. 259 p.p.s.a. jako niedopuszczalny wskazał, że zgodnie z art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sąd I instancji zaznaczył, że stosownie do treści art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., sprzeciw służy zatem wyłącznie od zarządzeń o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania (pkt 6); od wydawanych na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy (pkt 7) oraz od wydawanych na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Sąd I instancji zaznaczył, że z powyższego wynika, iż sprzeciw nie przysługuje od zarządzeń referendarza sądowego wzywających do nadesłania dokumentów źródłowych oraz dodatkowych oświadczeń (art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Na powyższe postanowienie J. H. wniósł zażalenie wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego, uchylenie w całości wezwania do uzupełnienia braków złożonego formularza PPF, przyznanie wnioskowanej pomocy prawnej dla osoby żyjącej w głębokim ubóstwie ewentualnie zlecenie dla referendarza sądowego z urzędu zebrania dokumentów, które zostały wskazane w zarzutach oraz zwolnienie skarżącego z opłaty od zażalenia na podstawie formularza PPF, ponieważ w jego całej rozciągłości nic się nie zmieniło. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 259 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca sprzeciw niedopuszczalny, a więc, taki sprzeciw który nie spełnia warunków ustawowych określonych przepisem art. 259 p.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje zaskarżania w drodze sprzeciwu zarządzenia wydanego przez referendarza sądowego na podstawie art. 255 w zw. z art. 258 § 2 pkt 5) p.p.s.a. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego zarządzenia przysługuje prawo wniesienia zażalenia lub sprzeciwu, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego. W myśl § 3 art. 258 p.p.s.a. do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu. Wskazać więc należy także, że żaden z przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości zaskarżenia w drodze sprzeciwu, czy nawet zażalenia zarządzenia przewodniczącego wydanego na podstawie art. 255 cytowanej ustawy, wzywającego do złożenia w zakreślonym terminie dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Z uwagi na niedopuszczalność wniesienia sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo odrzucił wniesiony w sprawie sprzeciw. Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie nie naruszyło prawa Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.