II OZ 117/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 375/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi L. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2025 r. nr SKO-4212/60/2025 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 375/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę L. M. (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy (dalej "SKO") z dnia 19 marca 2025 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w WSA w Bydgoszczy zawisła już sprawa o sygn. akt II SA/Bd 374/25 ze skargi L. M. oraz D. M. reprezentowanych przez adw. A. P. na decyzję SKO w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2025 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Pismem z dnia 9 kwietnia 2025 r. podmiot o nazwie: P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy również na powyższą decyzję. Pismem z dnia 1 lipca 2025 r. L. M. wyjaśnił, że skarga z dnia 9 kwietnia 2025 r. została złożona przez niego i dotyczy decyzji SKO w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2025 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Skarżący przesłał też pełnomocnictwo udzielone w dniu 24 kwietnia 2025 r. adw. A. P. W ocenie Sądu oznacza to, że w obu sprawach w zakresie zaskarżonej decyzji zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa. Co jednak najistotniejsze w okolicznościach sprawy, skarga zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Bd 374/25 na decyzję SKO w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2025 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, nie została prawomocnie zakończona. Tym samym Sąd nie mógł rozpoznać kolejnej skargi. Od powyższego postanowienia zażalenie złożył skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Pełnomocnik podniósł, że stroną skarżącą w niniejszej sprawie jest podmiot P., który reprezentowany jest przez L. M., a nie L. M. osobiście. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wyjaśnić, że jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, podstawą prawną odrzucenia skargi w mniejszej sprawie był art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Warunkiem umożliwiającym zastosowanie przywołanego przepisu jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono skargę. Przy czym, o tożsamości spraw można mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. W niniejszej sprawie skargę złożył podmiot o nazwie "P.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zasadnie wezwał podpisanego pod skargą L. M. do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (statut, wyciąg z KRS, stosowna uchwała). W odpowiedzi na wezwanie L. M. nadesłał odpowiedź, że nie był rejestrowany w KRS, gdyż prowadził własną działalność gospodarczą pod nazwą "P.". W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 434 Kodeksu cywilnego (Dz.U. 2025 r. poz. 1071 ze zm.) firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zdolność sądową posiada osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, jednak występuje ona pod swoim imieniem i nazwiskiem, ewentualnie z dopiskiem odnoszącym się do prowadzonej działalności. Działalność gospodarcza nie posiada samodzielnej zdolności sądowej, ponieważ nie jest odrębnym bytem prawnym, a jedynie formą wykonywania działalności przez osobę fizyczną. Pełnomocnik strony wezwany do jednoznacznego określenia podmiotu wnoszącego zażalenie również wskazał, że wnosi je w imieniu osoby fizycznej – L. M. Ponieważ strona skarżąca nie wykazała aby podmiot "P." mógł wnieść skargę do sądu administracyjnego należało przyjąć, że skarżącym jest występujący w jego imieniu L. M, a zatem jego skarga podlegała odrzuceniu w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., z przyczyn wyjaśnionych w zaskarżonym postanowieniu Sądu I instancji. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił wniesione zażalenie.