II OZ 339/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P., D.K., R.P. i D.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt VII SPP/Wa 149/24 odrzucające zażalenie D.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 149/24, utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 19 sierpnia 2024 r., sygn. akt VII SPP/Wa 149/24, o pozostawieniu wniosku D.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata bez rozpoznania w sprawie ze skargi K.P. i D.K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 listopada 2023 r. nr 1914/2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. oddalić zażalenie D.K., 2. odrzucić zażalenie K.P., D.K. i R.P.

Postanowieniem z 6 listopada 2024 r. sygn. akt VII SPP 149/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił zażalenie (określone jako skarga kasacyjna) D.K. na postanowienie tego sądu z 7 października 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego WSA w Warszawie z 19 sierpnia 2024 r., o pozostawieniu wniosku D.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata bez rozpoznania. Sąd wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu wskazał na art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024, poz. 935, Ppsa) oraz stwierdził, że w przepisach Ppsa nie zdecydowano o dopuszczalności złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 § 1 Ppsa. W ocenie tegoż sądu wniesione zażalenie, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli K.P., D.K., R.P. i D.K., wskazując na zasadność przyznania prawa pomocy oraz wady postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 258 § 1 Ppsa czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. W świetle art. 260 § 1 Ppsa rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W art. 194 § 1 Ppsa, ani w żadnym innym przepisie tej ustawy, nie przewidziano możliwości wniesienia środków odwoławczych od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na podstawie art. 260 Ppsa. Argumentacja zażalenia nie podważyła zaś, ani wskazanych okoliczności, ani prawidłowości zastosowanej podstawy prawnej, dlatego też rozstrzygnięcie sądu wojewódzkiego należy uznać za odpowiadające prawu. W związku z powyższym zażalenie wniesione przez D.K. należało oddalić. Zażalenie wniesione przez K.P., R.P. i D.K. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 197 § 2 Ppsa do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 Ppsa przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. K.P., R.P. i D.K. nie byli adresatami postanowienia z 6 listopada 2024 r., jego adresatką była wyłącznie D.K. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1. sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa oraz jak w pkt 2. sentencji w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.