II OZ 370/24

Dnia 8 sierpnia 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1469/23 o odrzuceniu skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. i M.T. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 19 kwietnia 2023 r. znak DOA-OAiK.650.903.2022.BS w przedmiocie nakazu przywrócenia do stanu poprzedniego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 22 marca 2024 r., VII SA/Wa 1469/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę M. Sp. z o.o. z/s w W. (Spółka) i M.T. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (MKiDN) z 19 kwietnia 2023 r. znak DOA-OAiK.650.903.2022.BS w przedmiocie nakazu przywrócenia do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że Spółka i M.T. wnieśli skargę na w/w decyzję MKiDN. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 3 lipca 2023 r. na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023, poz. 1634 ze zm., Ppsa), wezwano Spółkę do uzupełnienia braków formalnych skargi przez uiszczenie wpisu od skargi w kwocie 200 (dwieście) złotych – w terminie 7 dni – pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie ww. wezwania, nastąpiło w dniu 16 sierpnia 2023 r., które osobiście odebrał prezes Spółki. Wobec powyższego, ustawowy termin na uzupełnienie braku formalnego skargi rozpoczął bieg od 17 sierpnia 2023 r., a jego ostatni dzień (siódmy) przypadał na dzień 23 sierpnia 2023 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia, Spółka nie uiściła wpisu. Mając na uwadze powyższe sąd pierwszej instancji opisanym na wstępie postanowieniem skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 Ppsa. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M.T., zarzucając że sąd I instancji pominął zasadniczą kwestie procesową polegającą na tym, że w sprawie niniejszej występują jako skarżący dwa odrębne podmioty, czyli Spółka i M.T. Podnosi, że już z samego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że sąd wojewódzki w stosunku do skarżącego M.T. nie zastosował obligatoryjnej procedury wynikającej z przepisów art. 49 § 1 Ppsa. Biorąc powyższe pod uwagę skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 199 Ppsa (aktualny tekst jednol. Dz. U. 2024, poz. 935) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 Ppsa sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Inny rygor nieuiszczenia opłaty został przewidziany dla niektórych pism nazwanych w ustawie – Ppsa, tj. dla skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia oraz skargi o wznowienie postępowania, które podlegają wpisowi sądowemu. Jak stanowi bowiem § 3 art. 220 Ppsa skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że złożona przez Spółkę skarga podlegała wpisowi, do uiszczenia której skarżąca została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie, a wpis w przepisanym terminie nie został przez skarżącą Spółkę uiszczony. W rozpoznawanym zażaleniu skarżący nie kwestionuje tych ustaleń, wskazuje jednak, że w niniejszej sprawie sąd wojewódzki w stosunku do skarżącego M.T. nie zastosował obligatoryjnej procedury wynikającej z art. 49 § 1 Ppsa. Faktem jest, że skarga została wniesiona przez dwa odrębne podmioty – Spółkę i M.T. i że sąd pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu nie odnosi się do osoby M.T., co powinien był uczynić. Tym niemniej to niewątpliwe uchybienie sądu a quo nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem skarżący pomija fakt, że jego skarga została wniesiona po terminie. Jak bowiem wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżona do sądu pierwszej instancji decyzja MKiDN została doręczona skarżącemu w dniu 26 kwietnia 2023 r., podczas gdy skarga została nadana listem poleconym dopiero w dniu 6 czerwca 2023 r., a więc z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Z tych powodów nie można uznać, że zaskarżone postanowienie narusza prawo. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.