II OZ 539/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K.P., D.K. i D.K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 900/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi D.K. i K.P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2024 r., nr 272/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. oddalić zażalenie K.P. i D.K.; 2. odrzucić zażalenie D.K.1

Postanowieniem z 23 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 900/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej "P.p.s.a."), odrzucił skargę K.P. i D.K. (dalej "skarżące") na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 lutego 2024 r., nr 272/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia z uwagi na nieuiszczenie w wyznaczonym terminie wpisów sądowych od skargi. D.K. i K.P. wniosły zażalenie na powyższe postanowienie. Zażalenie zostało uzupełnione pismem z 3 marca 2025 r., które zostało podpisane zarówno przez skarżące, jak i D.K.1. Wnoszący zażalenie zarzucili naruszenie prawa materialnego, błędną interpretację prawa, naruszenie zasad współżycia społecznego. Podkreślili, że nie stać ich na poniesienie opłat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W analizowanej sprawie Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że powodem odrzucenia skargi jest brak uiszczenia wpisu sądowego od skargi przez obie skarżące albowiem nie uzyskały one prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (prawomocne postanowienia o odmowie prawa pomocy), a nadto wezwane do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z 3 grudnia 2024 r. nie uiściły go w terminie do tego przewidzianym. Wobec powyższego nie można zaskarżonemu postanowieniu zarzucić naruszenia przepisów prawa w zakresie podstaw do odrzucenia skargi. Jak wynika bowiem z akt sprawy podstawy takie wystąpiły. Wyjaśnić także trzeba, że okoliczności podnoszone w zażaleniu nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia bowiem sytuacja materialna skarżących nie była przedmiotem oceny Sądu. W tym zakresie prawomocnie wypowiedział się Sąd rozpatrując wniosek o udzielenie prawa pomocy. W sytuacji kiedy wnioski o przyznanie prawa pomocy zostały rozpoznane negatywnie dla stron, należało uznać, że skarżące są w stanie ponieść koszty wpisu w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe zażalenie wniesione przez K.P. i D.K. podlegało oddaleniu. Zażalenie wniesione przez D.K.1 podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 P.p.s.a przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę nie będącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego rozstrzygnięcia. Zażalenie złożone w niniejszej sprawie przez D.K.1 na postanowienie WSA w Warszawie jest zatem niedopuszczalne, ponieważ nie był on jego adresatem. Były nią wyłącznie D.K. i K.P. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji, a na podstawie art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. art. 197 § 2 P.p.s.a. jak w pkt 2 sentencji.