II OZ 641/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. N. i J.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Łd 172/26 w przedmiocie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. N. i J. N. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2026 r. sygn. akt II SA/Łd 172/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił skarżącym G. N. i J.N. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez nich decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 grudnia 2025 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę budynku letniskowego o wymiarach 16,10 x 7,10 m, wybudowanego na terenie działki nr ewid. [...], obr. [...], gm. [...]. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że wniosek skarżących w wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał uzasadnienia. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia w zakresie spełnienia przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji uniemożliwia natomiast merytoryczną ocenę wniosku, a tym samym skarżący zdaniem Sądu nie wykazali, że wystąpiły skutki określone w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zażaleniem G. N. i J.N. zaskarżyli powyższe postanowienie wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia podnieśli, że rozbiórka przedmiotowego budynku będzie prowadziła do nieodwracalnych skutków prawnych i znacząco uszczupli ich stan rodzinny i sytuację bytowo-gospodarczą. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.)sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji trafnie wywodził, wskazując na konstrukcję art. 61 § 3 p.p.s.a., że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, że w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ 585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04). Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny skuteczności samej skargi, dlatego też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że brak przekonującego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji, skutecznie uniemożliwił Sądowi pierwszej instancji analizę tego wniosku pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący we wniesionej skardze wskazali jedynie, iż wnoszą o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w oparciu o normę art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie przedstawili przy tym żadnego uzasadnienia dla ww. żądania. Strona skarżąca powinna natomiast uprawdopodobnić, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie natomiast ani z wniosku, ani z akt sprawy nie wynika, że wystąpią zagrożenia z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wykazano, by grożące skarżącym konsekwencje przekraczały normalne następstwa wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena jest prawidłowa. Wniesione zażalenie nie zawiera natomiast argumentacji, która mogłaby podważyć zasadność rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. W żaden sposób nie wykazali bowiem – poza gołosłownym twierdzeniem - w jaki sposób rozbiórka przedmiotowego budynku będzie prowadziła do nieodwracalnych skutków prawnych i znacząco uszczupli ich stan rodzinny oraz sytuację bytowo-gospodarczą. Zwrócenia wymaga przy tym, że skarżący konsekwentnie podnoszą, że przedmiotowy budynek jest budynkiem gospodarczym a nie letniskowym. Podsumowując wskazać należy, że charakter decyzji rozbiórkowej sam z siebie nie uzasadnia jej wstrzymania, w przeciwnym bowiem wypadku zbędne byłoby przy tego rodzaju decyzjach badanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mimo, że decyzja nakazuje rozbiórkę i jej wykonanie zasadniczo prowadzi do skutków w postaci utraty przedmiotu decyzji, to jednak przy decyzjach rozbiórkowych należy wykazać, że rozbiórka prowadzi do sytuacji, którą zakwalifikować będzie można jako trudny do odwrócenia skutek czy znaczną szkodę. Skarżący, jak już wyżej wskazano, nie poparli swoich twierdzeń dowodami, które wskazywałyby, że w razie rozbiórki przedmiotowego obiektu może dojść do wystąpienia zagrożeń wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.