II OZ 678/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.P., R. P., D. K. i D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1041/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie K. P. i D. K. 2. odrzucić zażalenie R. P. i D. K..

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1041/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z 12 marca 2026 r. skarżące zostały wezwane do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego je do uiszczenia wpisu sądowego od ww. skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone: D.K. dnia 25 marca 2026 r., zaś K. P. dnia 24 marca 2026 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął więc skarżącym odpowiednio 31 marca 2026 r. oraz 1 kwietnia 2026 r. Sąd wskazał, że w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłat do niniejszej sprawy do dnia, w którym wydawał przywołane na wstępie postanowienie i z tej przyczyny przedmiotową skargę odrzucił. Zażaleniem K. P., R. P., D. K. i D. K. zaskarżyli powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie K. P. i D. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.) od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne). W niniejszej sprawie skarżące K. P. i D. K. nie były zwolnione z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie zostały zwolnione z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu, pomimo wszczęcia postępowań w przedmiocie prawa pomocy. Mając powyższe na względzie, w związku z prawomocnym zakończeniem wszczętych przez skarżące postępowań w przedmiocie prawa pomocy i uprawomocnieniem się zarządzenia z dnia 13 maja 2025 r. wzywającego skarżące do uiszczenia wpisu od skargi na skutek postanowienia NSA z dnia 13 października 2025 r., sygn. akt II OZ 1589/25, zasadnie skarżące - zarządzeniem z dnia 12 marca 2026 r. - zostały wezwane do wykonania prawomocnego zarządzenia wzywającego je do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że pomimo powyższego wezwania skarżące nie uiściły przedmiotowego wpisu. Sąd I instancji prawidłowo w tych okolicznościach przyjął, że skarżące K. P. i D. K. nie uzupełniły braku fiskalnego skargi i na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił ich skargę. Z tych względów zażalenie K. P. i D. K. należało oddalić. Zażalenie wniesione przez R. P. i D. K. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Nie byli oni bowiem stronami postępowania – nie byli adresatami zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie wnosili skargi i nie wykazali, aby wynik przedmiotowego postępowania sądowoadministracyjnego dotyczył ich interesów prawnych. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.