II OZ 703/19

Dnia 5 września 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 192/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania aktu własności ziemi postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 192/19, odrzucił skargę E. U. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie sprostowania aktu własności ziemi, wskazując, że pełnomocnik skarżącej nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi, polegającego na tym, że nie dołączono do niej pełnomocnictwa. Sąd pierwszej instancji ustalił, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi doręczono pełnomocnikowi skarżącej 27 marca 2019 r., zaś pełnomocnictwo zostało przedłożone wraz z pismem nadanym 27 maja 2019 r. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca, zarzucając naruszenie art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że brak formalny skargi w rzeczywistości nie istniał, ponieważ pełnomocnictwo uprawniające do działania również w postępowaniu sądowym znajdowało się w aktach administracyjnych przy wniosku o sprostowanie aktu własności ziemi z dnia [...] października 2018 r. Tym samym, zdaniem skarżącej, przy pierwszej czynności zostało dołączone do akt sprawy stosowne pełnomocnictwo. Na to pełnomocnictwo, jak zaznaczono, powołał się wnoszący skargę pełnomocnik skarżącej. Ponadto podniesiono, że nie jest prawdą, iż wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 27 marca 2019 r. W tym zakresie w zażaleniu stwierdzono, że "(w) tej sprawie było prowadzone postępowanie wyjaśniające dotyczące doręczenia przesyłki" oraz że okazało się, iż "przesyłka została odebrana przez osobę nieupoważnioną i nigdy do kancelarii nie dotarła". Stwierdzono także, że "(d)opiero, kiedy WSA w Gliwicach ponownie przesłał na adres kancelarii zarządzenie dotyczące braków formalnych" pełnomocnik skarżącej przesłał do Sądu odpis pełnomocnictwa. Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw. Niezasadność zarzutu zażalenia sprowadzającego się do twierdzenia, że skarga skarżącej nie była dotknięta brakiem formalnym wynika z art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), który, po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., stanowi, że do pisma, a więc także do skargi, należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Podkreślić należy, że według powołanego przepisu pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis należy dołączyć, jeżeli te dokumenty nie zostały jeszcze złożone przed sądem. Nie jest zatem wystarczające powołanie się w skardze na pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis złożony w postępowaniu administracyjnym. Jeżeli chodzi o drugi zarzut, który można odczytać z zażalenia, czyli twierdzenie, że wezwania do usunięcia braku formalnego skargi nie doręczono pełnomocnikowi skarżącej 27 marca 2019 r., zauważyć należy, że w aktach znajdują się dwa potwierdzenia odbioru wezwania do usunięcia braku formalnego skargi wysłanego na adres pełnomocnika skarżącej podany w skardze, z których wynika, że wezwanie to zostało doręczone 27 marca 2019 r. (karty 15 i 20 akt sądowych). Z pierwszego potwierdzenia wynika, że wezwanie zostało doręczone dorosłemu domownikowi, czyli w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a. W ocenie NSA doręczenie to jest skuteczne, gdyż brak podstaw do przyjęcia, aby doręczenie pisma sądowego pełnomocnikowi, który jest adwokatem, nie mogło być dokonane w tym trybie. Zgodnie z art. 69 p.p.s.a. doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Odebranie pisma sądowego pod adresem wskazanym przez adwokata przez "domownika" adresata, oznacza, że adwokat ten mieszka i pracuje pod tym samym adresem. Taki stan faktyczny potwierdza to, że pełnomocnik skarżącej już osobiście podpisał drugie potwierdzenie odbioru wezwania do usunięcia braku formalnego sporządzone w ramach postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Urząd Pocztowy na żądanie Przewodniczącego Wydziału. Istotne jest przy tym to, że to drugie potwierdzenie odbioru zostało podpisane z datą 27 marca 2019 r., co oznacza, że pełnomocnik skarżącej potwierdził otrzymanie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi właśnie w tym dniu. Nie są więc wiarygodne twierdzenia zawarte w zażaleniu, że wezwanie do usunięcia braków formalnych "nigdy do kancelarii nie dotarło" oraz że pełnomocnik skarżącej otrzymał je dopiero wówczas, gdy Sąd pierwszej instancji mu je ponownie przesłał. Z akt sądowych nie wynika, aby przesyłano pełnomocnikowi skarżącej dwukrotnie wezwanie do usunięcia braków formalnych. W ocenie NSA pełnomocnik skarżącej był w posiadaniu wezwania do usunięcia braków formalnych skargi od 27 marca 2019 r., zaś prowadzone od 10 maja 2019 r. przez Urząd Pocztowy postępowanie wyjaśniające spowodowało, że o tym wezwaniu mu przypomniano. Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że zażalenie jest niezasadne. Z tych względów NSA, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.