II OZ 704/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 5 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 189/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 189/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę S. O. (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2019 r. w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że stosownie do art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej "p.p.s.a.") w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W niniejszej sprawie skarżący zaskarżając decyzję w przedmiocie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia, co oznacza, w ocenie Sądu I instancji, że wniesiona skarga była obarczona brakiem formalnym, w związku z czym wezwano go do jego usunięcia w wyznaczonym terminie. Jednakże pomimo wezwania do wykonania opisanego obowiązku, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie uzupełniono braku formalnego skargi. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł o jej odrzuceniu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazał ile wynosi wartość przedmiotu zaskarżenia, a ponadto poinformował, że wezwania doręczonego rzekomo [...] marca 2019 r. nigdy nie otrzymał, gdyż był poza granicami kraju i nie jest możliwe aby jego podpis znalazł się na dokumencie zwróconym do Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zatem stwierdzenie przez sąd, że skarga posiada braki formalne i nie zostały one pomimo wcześniejszego wezwania do ich uzupełnienia uzupełnione przez wnoszących skargę w przewidzianym do tego terminie obliguje sąd do odrzucenia takiej skargi w oparciu o ww. przepis. W przedmiotowej sprawie bezsporna jest kwestia, że strona uchybiła terminowi do dokonania czynności w ustawowym terminie. W orzecznictwie NSA szeroko reprezentowany jest pogląd, że strona inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne powinna precyzyjnie wskazać adres na jaki spodziewa się doręczania pism z sądu. Sąd bowiem nie jest odpowiedzialny za utrudnienia jakie mogą wynikać z doręczeń pism stronie na adres, pod którym strona rzadko przebywa bądź istnieje ryzyko doręczenia pisma osobie trzeciej, której strona nie upoważniła do odbioru przesyłek. Wskazując w piśmie do sądu adres strona bierze na siebie ryzyko, że sąd uzna za dowód doręczenia zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki jeżeli wskazany na nim adres będzie się pokrywał z podanym przez stronę. Należy podkreślić, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być wzruszone, jednak podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, a co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2019 r. sygn. akt II FZ 203/19). Takim dowodem nie może być twierdzenie skarżącego, że nie przebywał w kraju i nie mógł się podpisać na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Nawet jeżeli takie są fakty a listonosz zostawił przesyłkę jednemu z pracowników, którzy stale przebywają we wskazanym obiekcie, to i tak nie stanowi to spełnienia przesłanki pojawienia się przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Należy zwrócić uwagę, że sytuacja z odbiorem korespondencji przez inną niż skarżący osobę nie jest w niniejszej sprawie sytuacją wyjątkową. Skarżący nie odebrał osobiście żadnej korespondencji, której dowody doręczeń znajdują się w aktach sprawy (sądowych i administracyjnych). Na żadnym wcześniejszym etapie skarżący nie kwestionował prawidłowości doręczenia. W tym stanie rzeczy nie można mówić o sytuacji nadzwyczajnej wykluczającej winę strony w uchybieniu terminu ustawowego na dokonanie wskazanej przez sąd czynności. Doręczenie nastąpiło na prawidłowy adres, a terminy awizowania przesyłki są prawidłowe i stanowi to dla sądu element wiążący w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.