II OZ 862/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K. P. i D. K. oraz D. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 743/24 o odrzuceniu skargi K. P. i D. K. w sprawie ze skargi K. P. i D. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2024 r. nr 264/2024 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: 1. oddalić zażalenie K. P. i D. K.; 2. odrzucić zażalenie D. K..

K. P. i D. K. (dalej: "skarżące") wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2024 r. nr 264/24 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z dnia 11 marca 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 743/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. P. i D. K., na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), ponieważ w zakreślonym terminie, tj. do 25 lutego 2025 r. i do 24 lutego 2025 r., skarżące (każda z osobna) nie uiściły wpisu od skargi w kwocie 100 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535; dalej: "rozporządzenie"), do którego zostały wezwane zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2024 r., a następnie zarządzeniami z dnia 17 stycznia 2025 r. do wykonania tych zarządzeń w związku z ich uprawomocnieniem i prawomocnym zakończeniem w stosunku do każdej ze skarżących postępowań w przedmiocie prawa pomocy. Wspólnym pismem obie skarżące wniosły zażalenia na powyższe postanowienie z dnia 11 marca 2025 r. W tym samym piśmie zażalenie na wskazane postanowienie wniósł także D. K.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia K. P. i D. K. należało oddalić jako nieusprawiedliwione. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Według § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Wobec powyższego należy stwierdzić, że zarówno K. P., jak też D. K. zasadnie zostały wezwane do uiszczenia należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie mogły wpłynąć argumenty zażaleń odwołujące się do sytuacji finansowej skarżących. Oceniając legalność postanowienia z dnia 11 marca 2025 r. należało jedynie sprawdzić, czy istniał obowiązek uiszczenia przez skarżące wpisu sądowego i w jakiej wysokości. Kwestia przyznania prawa pomocy skarżącym została prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 383/24, utrzymującym w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 27 listopada 2024 r. o odmowie przyznania skarżącej D. K. prawa pomocy w zakresie całkowitym oraz postanowieniem z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 395/24, utrzymującym w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 27 listopada 2024 r. o odmowie przyznania skarżącej K. P. prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zażalenie wniesione przez D. K. należało z kolei odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, niebędącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie odnośnie zażalenia D. K., który nie jest ani skarżącym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 743/24, ani adresatem postanowienia z dnia 11 marca 2025 r. Są nimi wyłącznie skarżące K. P. i D. K.. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 sentencji w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.