II OZ 938/26

Dnia 17 września 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, , , po rozpoznaniu w dniu 17 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 2539/24 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 21 maja 2026 r. w sprawie ze skargi K. P. D. K. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r. nr 880/2024 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: 1) oddalić zażalenie K. P.; 2) odrzucić zażalenie R. P..

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 czerwca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił zażalenie K. P. na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2026 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej K. P.. Sąd I instancji, powołując się na treść art. 175 § 1-3, art. 197 § 1 pkt 7, art. 194 § 4 p.p.s.a, wskazał, że w niniejszej sprawie wniesione osobiście przez K. P. zażalenie Sąd uznał za niedopuszczalne. Sąd zwrócił uwagę, że K. P. nie wykazała aby była którymś z podmiotów, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., a tym samym została zwolniona przez ustawodawcę z obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. To zaś implikuje odrzucenie wniesionego przez nią osobiście zażalenia. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli K. P. i R. P.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie K. P. nie podlega uwzględnieniu. Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca wraz z doręczeniem jej postanowienia z dnia 21 maja 2026 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej została pouczona o terminie i sposobie jego zaskarżenia, w tym o obowiązku wynikającym z treści art. 194 § 4 p.p.s.a. (pkt 5 pouczenia). Mimo to zażalenie własne skarżącej na postanowienie z 21 maja 2026 r. nie czyni zadość wskazanemu powyżej wymaganiu, a skarżąca nie wykazała aby należała do katalogu podmiotów zwolnionych z tego obowiązku na podstawie art. 175 § 2 p.p.s.a. Jednocześnie istotnym jest, że niedopełnienie warunku sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego jest brakiem nieusuwalnym powodującym odrzucenie zażalenia. Mając powyższe na względzie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że istniała podstawa do odrzucenia zażalenia skarżącej, które naruszało tzw. "przymus adwokacko-radcowski". Zażalenie wniesione przez R. P. podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Wskazać należy, że zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą w szczególności wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę niebędącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zaskarżone zażaleniem postanowienie dotyczyło odrzucenia zażalenia K. P., i dotyczyło wyłącznie uprawnień procesowych tej osoby. R. P. nie mógł zatem wnieść skutecznie zażalenia na ww. postanowienie odrzucające zażalenie innego podmiotu, co uprawniało Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia zażalenia wniesionego przez R. P. jako niedopuszczalnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 postanowienia. W pkt 2 postanowienia orzeczono na podstawie art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.