II SA/Bd 420/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na postanowienie Inne z dnia [...] marca 2026 r., nr [...] w przedmiocie wyznaczenia organu administracji właściwego do załatwienia sprawy postanawia odrzucić skargę.

W. L. pismem z dnia [...] kwietnia 2026 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy postanowienie Inne z dnia [...] marca 2026 r. nr [...] w przedmiocie wyznaczenia W. L. do załatwienia sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. z dnia [...] lutego 2026 r. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia pn. "[...]". W odpowiedzi na skargę Inne wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu: - administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2); - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (pkt 3). Analizując treść zaskarżonego postanowienia – którym wyznaczenia W. L. do załatwienia sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w L. z dnia [...] lutego 2026 r. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia – stwierdzić trzeba, że rozstrzygnięcie to nie należy do wskazanych wyżej rodzajów postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.), ponieważ: - nie służy na nie zażalenie, gdyż stosownie do art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej powoływana jako K.p.a), na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy K.p.a. tak stanowi, natomiast K.p.a. nie stanowi, aby na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 26 § 2 K.p.a.) służyło stronie zażalenie; postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 K.p.a.); - nie kończy ono postępowania w sprawie - postanowienie kończące postępowanie w sprawie uniemożliwia uruchomienie toku instancji w stosunku do określonej decyzji i powoduje, że uzyskuje ona przymiot ostateczności; zaskarżone postanowienie nie powoduje takiego skutku, gdyż jedynie orzeka o odmowie wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy; - nie rozstrzyga sprawy co do istoty - z rozstrzygnięciem tego rodzaju (co do istoty sprawy) mamy do czynienia wtedy, gdy akt administracyjny w sposób władczy określa uprawnienia lub obowiązki jego adresata w sferze prawa materialnego; zaskarżone postanowienie nie wywołuje takich skutków. Zaskarżone postanowienie nie zostało również wydane w postępowaniu egzekucyjnym ani zabezpieczającym (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.), lecz na podstawie przepisu K.p.a. (art. 26 § 2), a nie przepisu ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Podkreślenia wymaga, że samo wyznaczenie innego organu do załatwienia sprawy uregulowane zostało w przepisach art. 26 § 2 i 3 K.p.a., które upoważniają organ wyższego stopnia do wyznaczenia do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ, w miejsce organu wyłączonego. Choć przepisy te nie określają w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia powinien to uczynić, to zarówno w doktrynie jak i judykaturze przyjęto, że właściwy organ administracyjny wydaje w tym przedmiocie postanowienie. Jak wskazano powyżej jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnej kwestii incydentalnej wynikłej w toku postępowania, lecz nierozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to natomiast postanowienie kończące postępowanie. Z tych też względów na postanowienie w przedmiocie wyznaczenia innego organu do załatwienia sprawy nie przysługuje zażalenie. Postanowienie takie może być kontrolowane jedynie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek środka odwoławczego od decyzji wydanej w sprawie. Konsekwencją powyższych rozważań jest przyjęcie, że na zaskarżone postanowienie nie można skutecznie wnieść skargi. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.