II SA/Bd 460/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska ("RDOŚ"), działając na podstawie m.in. art. 71 ust. 2 pkt 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 z późn. zm., dalej jako: "u.i.o.ś"), decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. znak: [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięci pn.: "Budowa obwodnicy [...]". Od powyższej decyzji nie wniesiono odwołania, a od dnia [...] marca 2017 r. decyzja jest ostateczna. W pismach z dnia [...] czerwca 2025 r. oraz z dnia [...] czerwca 2025 r. skarżący S. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm. – dalej "p.p.s.a."), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Zgodnie z art. art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. - wskazanym w podstawie zaskarżonej decyzji - organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - w przypadku przedsięwzięć realizowanych na terenach zamkniętych. Stosownie zaś do treści art. 127 § 1 i 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Funkcję organu wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do regionalnych dyrektorów ochrony środowiska pełni natomiast Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (art. 127 ust. 3 u.i.o.ś.). W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił ze skargą na decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wydaną przez RDOŚ m.in. na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś. – a więc jako organ pierwszej instancji. Stąd też, zgodnie z art. 127 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 127 ust. 3 u.i.o.ś. od wydanej decyzji RDOŚ przysługiwało prawo złożenia w terminie 14 dni odwołania do organu wyższego stopnia, tj. do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Jak wskazał RDOŚ w piśmie z dnia [...] grudnia 2025 r. [...] od decyzji tej nie wniesiono odwołania, zatem decyzja stała się ostateczna z dniem [...] marca 2017 r. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesiona skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu, gdyż zaskarżeniu do sądu mogła podlegać tylko decyzja organu drugiej instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wobec tego skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.