II SA/Bd 82/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta T. z dnia [...] listopada 2024r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz K. G. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2024r. nr [...] ([...]) Wojewoda K.-P. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] listopada 2024r. o odmowie uznania za osobę bezrobotną. Powyższa decyzja wydana została w następujących okolicznościach sprawy. K. G. (Skarżący) [...] września 2024r. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy dla Miasta T. wniosek o rejestracje jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji organ, na podstawie danych pozyskanych z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego - Informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców ustalił, że Skarżący wchodzi w skład zarządu B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, pełniąc funkcje prezesa. W toku postepowania Skarżący złożył pisemne oświadczenie, że nie jest zatrudniony na umowę o pracę, nie jest wspólnikiem spółki, a z dniem [...] maja 2024r. spółka została postawiona w stan upadłości. Wyjaśnił, że nadal pełni funkcję członka zarządu, która obecnie sprowadza się do kontrolowania działań syndyka. Przedstawił on też: świadectwo pracy z 31 lipca 2024r., z którego wynika, że był on związany z ww. spółką stosunkiem pracy w okresie od 13 lutego 2008r. do 31 lipca 2024r., wykonując obowiązki Dyrektora Finansowego, a nadto pisemną informację z 20 września 2024r. sporządzoną przez Syndyka Masy Upadłości B. sp. z o.o. – A. G. – K., w której wyjaśniono, że członkowie zarządu nie otrzymują wynagrodzenia ani z tytułu umowy o pracę ani z tytułu działalności prowadzonej na podstawie mianowania do zarządu spółki; pozostają w zarządzie jako reprezentanci upadłego. Decyzją z [...] listopada 2024 r. nr [...], Prezydent Miasta T. orzekł o odmowie uznania Skarżącego za osobę bezrobotną z dniem [...] września 2024 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że dane zawarte w KRS potwierdzają, że Skarżący wchodzi w skład zarządu spółki kapitałowej, pełniąc funkcję prezesa zarządu. Tym samym, w ocenie organu, Skarżący nie pozostaje w gotowości do podjęcia pracy (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). W odwołaniu skierowanym od powyższej decyzji K. G. zarzucił naruszenie: art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zarzucił on przede wszystkim pominięcie okoliczności, że z dniem ogłoszenia upadłości spółki zarząd spółki utracił zarząd nad jej majątkiem. Wojewoda K.-P., decyzją opisaną na wstępie, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024r., poz. 475 ze zm. – dalej powoływanej jako "u.p.z.i.r.p.", zgodnie z którym bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostająca w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej i to niezależnie od wysokości uzyskiwanego z tego tytułu dochodu. Przeszkody do nabycia oraz posiadania statusu bezrobotnego nie stanowi bowiem jedynie wykonywanie, na zasadach określonych w art. 2 ust. 2 ustawy, świadczeń przez wolontariuszy i odbywanie praktyki absolwenckiej. W przypadku zaś osób pełniących funkcję w zarządach osób prawnych istotne znaczenie ma nie to, czy czynności związane z pełnieniem funkcji są wykonywane odpłatnie, lecz to, że na każdej z osób, pełniących omawiane funkcje, ciążą określone zadania, które muszą wykonywać - co do zasady - osobiście. Sam zatem fakt pełnienia funkcji członka zarządu i zakres obowiązków przypisanych przez ustawodawcę do tej funkcji, oznaczają, że taka osoba nie może być uznana za gotową do podjęcia zatrudnienia. Wojewoda podkreślił, że sam Skarżący w złożonym oświadczeniu wskazał, że kontroluje działania syndyka, a zatem wykonuje określone czynności z mocy pełnionej funkcji. W świetle natomiast obowiązującego prawa, takiej samej osobie nie może bezwzględnie przysługiwać jednocześnie przymiot osoby wykonującej jakąkolwiek pracę i bezrobotnego. Pismem z [...] stycznia 2025r. K. G., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika (racę prawnego) wywiódł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 2 u,p.z.i.r.p., polegające na: wykluczeniu z kręgu osób bezrobotnych tych, na których ciążą określone zadania, jeżeli nie dojdzie do odwołania albo ogłoszenia upadłości, czy otwarcia likwidacji, podczas gdy właśnie wobec spółki, w której skarżący jest prezesem zarządu – ogłoszono upadłość; - naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 11 u.p.z.i.r.p. poprzez pominięcie indywidualnych aspektów rozpoznawanej sprawy, z których wynika, że nie zachodziły żadne przeszkody do podjęcia przez Skarżącego pracy w pełnym wymiarze czasu pracy; - naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 40 u.p.z.i.r.p. poprzez nie uwzględnienie, że ustawa nie stanowi wobec obywateli polskich, iż osoba pełniąca funkcję prezesa zarządu nie może być uznana za osobę bezrobotną; - naruszenie art. 75 i art. 77 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe poprzez pominięcie skutków ogłoszenia upadłości wobec zakresu obowiązków prezesa spółki; - naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego , w tym uwzględnienia, że z mocy samego prawa upadły z dniem ogłoszenia upadłości traci zarząd nad majątkiem spółki, a zarząd nad majątkiem przejmuje syndyk; - naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, poprzez pominięcie okoliczności, że zarząd z chwila ogłoszenia upadłości nie może dokonywać żadnych skutecznych działań zarządczych w swoim przedsiębiorstwie; - naruszenie art. 6, art. 8 oraz art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie zasad praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji praz zasady przekonywania – zwłaszcza w jaskrawy sposób, że już pośród zacytowanych przez organ orzeczeń znajduje się też pogląd, że ustawodawca w takim samym przypadku jak Skarżący, nakłada obowiązki na osobę pełniącą funkcję członka zarządu, pod warunkiem jednak, że nie dojdzie do ogłoszenia upadłości. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o przyznanie na jego rzecz kosztów postępowania. Do skargi dołączono kopię umowy o pracę z [...] grudnia 2024r., potwierdzającą nawiązanie przez Skarżącego stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy od [...] stycznia 2025r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K.-P. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia) z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając sprawę w tak nakreślonych kompetencjach Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co nakazywało uchylenie decyzji organów obu instancji. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadnie Skarżącemu odmówiono uznania za osobę bezrobotną, przyjmując, że pełni ona funkcję członka zarządu w spółce prawa handlowego, a fakt ten wyklucza gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. W opinii Sądu, pogląd organu wyrażony w zaskarżonej decyzji, na tle zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych nie jest prawidłowy. Jakkolwiek wypowiedzi organu odnoszące się do obowiązków członka zarządu w kontekście zapisów art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., co do zasady są prawidłowe, to pomijają istotny dla sprawy fakt – ogłoszenie upadłości spółki z dniem [...] maja 2024r. oraz rozwiązanie stosunku pracy ze Skarżącym przez syndyka masy upadłości z dniem [...] lipca 2024r. W opinii Sądu okoliczności te nie pozostają bez wpływu na ocenę okoliczności sprawy, w szczególności istnienie przesłanki wynikającej z powołanego przepisu, tj. zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. Zgodnie art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p. ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: (...). Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest ten fragment przepisu, który stanowi o osobie "niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej, zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej". Ustawa nie definiuje tego pojęcia, co uzasadnia sięgnięcie do językowego odczytania tego zapisu. Kierując się tym wskazaniem trzeba przyjąć, że chodzi w nim o pełną dyspozycyjność osoby ubiegającej się o status bezrobotnego. Nie jest zatem istotna potencjalna chęć podjęcia zatrudnienia ale okoliczności obiektywne, rzeczywista, faktyczna i aktualna możliwość podjęcia pracy. Rację mają organy obu instancji, że zasadniczo w przypadku pełnienia przez wnioskodawcę funkcji członka zarządu nie ma znaczenia, czy jest ona wykonywana odpłatnie ale to, że funkcja ta wiąże zadania i czynności, które muszą być wykonywane osobiście. Z utrwalonych w tym względzie poglądów orzecznictwa wynika, że pojęcie to oznacza zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy przez daną osobę i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1231/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Słusznie zatem wywodzi organ administracji, że na "gotowość do podjęcia zatrudnienia" składają się dwa elementy: subiektywny - chęć danej osoby do podjęcia zatrudnienia i obiektywny - brak przeszkód występujących po stronie osoby, która chce się zarejestrować jako bezrobotna. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011 r. o sygn. akt I OSK 338/11 (orzeczenie dostępne w CBOSA) wyrażono pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że warunek gotowości do podjęcia pracy musi być spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu. Przy czym ocena okoliczności sprawy i wypełnienia przesłanek ustawowych ma charakter obiektywny i nie może być oparta na uznaniu administracyjnym. Odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej nastąpić może tylko wówczas, gdy w konkretnym przypadku organ ustali, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego, np. z uwagi na prowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej, wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt II SA/Go 258/14, dostępne w CBOSA). Jednocześnie nie jest sporne, że organy oceniające istnienie wskazanej przesłanki nie są obowiązane do badania rzeczywistego zakresu działalności osób, pełniących funkcję w organach spółki, a ubiegających się o status bezrobotnego. Nie jest bowiem rzeczą organu administracji publicznej monitorowanie i wykazywanie, czy i w jakim wymiarze czasowym, i kiedy członek zarządu podejmuje działania na rzecz spółki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 184/20). W rozpoznawanej sprawie uwadze organów umknął jednak fakt, że na dzień rejestracji spółka, w której Skarżący pełni funkcję prezesa zarządu pozostawała w upadłości. Okoliczność ta jest pomiędzy stronami niesporna. W opinii Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę ma to jednak znaczenie dla oceny przesłanek wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., w szczególności przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. W myśl przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia wchodzącego w skład masy upadłościowej i rozporządzania nim (art. 75 ust. 1). Po ogłoszeniu upadłości upadły nie prowadzi zatem przedsiębiorstwa, a prezes zarządu jest co najwyżej zobowiązany do współpracy z syndykiem masy upadłościowej, przekazania mu dokumentacji spółki oraz udzielania wszelkich niezbędnych informacji. Nie wykonuje jednak żadnych czynności zarządzających majątkiem (faktycznych i prawnych), a w zakresie reprezentacji może podejmować wyłącznie ograniczone działania (z uwzględnieniem art. 144 Prawa upadłościowego, zgodnie z którym po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu). Zakres tych działań ograniczonych do czynności zachowawczych, informacyjnych nie może być porównywany do zakresu uprawnień i obowiązków zarządu spółki, która prowadzi w pełni swoją aktywność, to zaś w sposób istotny wpływa na ocenę możliwości podjęcia zatrudnienia przez członka zarządu takiej spółki. Organ I instancji zupełnie pominął tę okoliczność, posiłkując się treścią art. 204 § 1 oraz art. 208 § 2 ustawy z 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024r., poz. 18), określających zakres uprawnień i obowiązków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W ocenie Sądu, przyjęcie zaś przez Wojewodę, że sprawowanie funkcji członka zarządu osoby prawnej w upadłości stanowi przeszkodę w uzyskaniu przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej, jest przedwczesne na gruncie tej sprawy. Zauważyć bowiem należy, że Wojewoda wskazał tu na treść oświadczenia złożonego przez Skarżącego i zawarte w nim stwierdzenie o "kontrolowaniu działań syndyka" – co zdaniem Wojewody świadczy o wykonywaniu przez Skarżącego "określonych czynności" z mocy pełnionej funkcji. Wojewoda nie zweryfikował jednak tego oświadczenia chociażby z przepisami Prawa upadłościowego, które nie wyposażają zarządu spółki w upadłości w jakiekolwiek narzędzia kontroli nad działaniami syndyka, a wręcz przeciwnie wyraźnie statuują, że nadzór nad czynnościami syndyka masy upadłości sprawowany jest przez sędziego-komisarza (art. 152 Prawa upadłościowego). Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, a także z uwzględniając argumentację zawartą w odwołaniu oraz w skardze, popartą dokumentacją - taką jak oświadczenie syndyka masy upadłości z [...] września 2024r., trzeba stwierdzić, że organy obu instancji nie wywiązały się z nałożonych obowiązków należytego wyjaśnienia sprawy poprzez uchybienie art. 7, art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organy nie prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy oraz nie wyjaśniły należycie istotnych dla sprawy okoliczności. Wypada zatem przypomnieć, że stosownie do z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak wynika z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Zgodnie z zasadą przekonywania uzasadnienie decyzji powinno stanowić uzewnętrznienie motywów kierujących organem przy podejmowaniu decyzji, powinno być pokazaniem rozumowania organu, a nie tylko wykazem zebranych faktów i norm. Uzasadnienie ma nie tylko przekonać adresata decyzji o słuszności rozstrzygnięcia, ale umożliwić pogłębioną kontrolę i ocenę rozumowania organu. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienia decyzji organu I oraz II instancji zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 oraz art. 11 k.p.a., w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy. W uzasadnieniu decyzji Wojewody brak jest nadto należytego odniesienia się przez organ do zarzutów i argumentów podnoszonych w odwołaniu, co stanowi naruszenie określonej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej. Organ I instancji swoje uzasadnienie ograniczył natomiast jedynie do przytoczenia treści przepisu prawnego oraz zacytowania poglądów wyrażanych w judykaturze. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie, organy administracyjne nie zastosowały się do dyspozycji art. 7 k.p.a., zgodnie z którym to przepisem w toku postępowania organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W takiej sytuacji Sąd pozbawiony został możliwości merytorycznej kontroli rozstrzygnięcia organu odwoławczego, podjętego w toku prowadzonego postępowania - w tym także w kontekście powołanych przez stronę skarżącą zarzutów - i zobowiązany był do wyeliminowania zaskarżonych decyzji, z uwagi na stwierdzone naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3, ale także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. mogących mieć, w ocenie Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika bowiem z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Podobnie pozycję ustrojową sądów administracyjnych określa art. 1 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że nie jest rzeczą sądu administracyjnego zastępowanie organów administracyjnych w ich ustawowych obowiązkach i kompetencjach, w szczególności nie jest zaś rzeczą sądu rozstrzyganie sprawy za organ, ale jedynie kontrolowanie przeprowadzonego postępowania i wydanych decyzji pod kątem ich zgodności z prawem. Brak odpowiedniego oraz wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także brak zgromadzenia i oceny materiału dowodowego, nie pozwala na prześledzenie toku rozumowania i interpretacji zastosowanych przepisów, na podstawie których organ wydał decyzję o odmowie przyznania Skarżącemu statusu osoby bezrobotnej. Sąd stwierdza wyłącznie, że zaskarżone decyzje zostały wydana z naruszeniem przepisów prawa. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego - art. 6-11 k.p.a. oraz art. 77 § 1, 75 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. ponieważ nie zostały wyjaśnione i właściwie ocenione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując ponownie przedmiotową sprawę organ administracyjny będzie obowiązany zebrać materiał dowodowy i dokonać jego oceny w zakresie ustalenia czy Skarżący z racji funkcji członka zarządu spółki w upadłości spełniała kryteria uznania jego za bezrobotnego w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, i wydać decyzję zawierającą uzasadnienie odpowiadające wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę, organ administracyjny, mając na uwadze powyższe wskazania Sądu oraz art. 153 p.p.s.a. wyda stosowne rozstrzygnięcie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.