II SA/Bk 249/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Barbara Romanczuk, Protokolant sekretarz sądowy Jakub Dębowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Podlaskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Białymstoku z dnia 12 lutego 2026 r. nr 9/D-II/HK/2026 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie sprawdzenia lokalu mieszkalnego oddala skargę.

Decyzją z 12 lutego 2026 r., nr 9/D-II/HK/2026, Podlaski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (PPWIS) w Białymstoku, po rozpatrzeniu odwołania A. L. (dalej jako: "skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) w Białymstoku z 12 stycznia 2026 r., nr HK-11/D/2026, w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 23 października 2025 r. do PPIS w Białymstoku za pośrednictwem PPWIS w Białymstoku wpłynęło podanie skarżącej z 21 października 2025 r., dotyczące sprawdzenia lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w B. pod kątem aplikowania substancji chemicznych nieznanego pochodzenia. Skarżąca wskazała m.in., że wraz z mężem doświadczają w mieszkaniu poparzeń ciała, bólu i palpitacji. W mieszkaniu są wysokie pola elektromagnetyczne, sztucznie wprowadzane do mieszkania, aplikowane są opary i inne nieznane substancje. Po pobycie w mieszkaniu, skarżąca i jej mąż doświadczają znacznego podniesienia ciśnienia. Strona zaznaczyła, że po poparzeniach, jakie miały miejsce w 2017 r., zwracała się do sanepidu, który stwierdził, że nie ma podstaw do wykonania badań, pomiarów etc. Jednocześnie skarżąca zażądała sprawdzenia przez organ przedmiotowego mieszkania. Dodała, że posiada dokumentację medyczną dotyczącą okaleczeń, dołączyła także wydruki zdjęć: poparzenia, pól elektromagnetycznych oraz odczytów pomiarów ciśnienia. PPIS w Białymstoku 21 listopada 2025 r. wystosował pismo do Zarządu Mienia Komunalnego w B. w sprawie uzyskania informacji dotyczących ww. budynku mieszkalnego, m.in.: zgłaszania ewentualnych problemów zdrowotnych spowodowanych zamieszkaniem w budynku przy ul. [...] przez innych mieszkańców; ewentualnych prac remontowych lub innych czynności mogących być źródłem wydzielania toksyn i chemikaliów. W odpowiedzi, pismem z 24 listopada 2025 r., nr TO.EZ.450.2.1.2025, ZMK w B. wskazał, że budynek przy ul. [...] stanowi własność wspólnoty mieszkaniowej, a ZMK jest jedynie jednym z właścicieli. W udziale Gminy B. znajduje się siedem lokali mieszkalnych, w tym lokal mieszkalny [...] i jeden lokal użytkowy. Jednocześnie poinformował, że nie wpłynęły żadne zgłoszenia od innych najemców gminnych lokali mieszkalnych dotyczące odczuwania problemów zdrowotnych spowodowanych zamieszkiwaniem w ww. budynku. Ponadto poinformował, że w ostatnim czasie ZMK nie prowadził żadnych prac remontowych we wskazanym lokalu. Jednocześnie wskazano, że wszelkie zapytania dot. budynku należy kierować do Zarządu Wspólnoty za pośrednictwem Administratora, tj. P. Sp. z o.o. W związku z powyższym, organ 3 grudnia 2025 r. zwrócił się z zapytaniem do administratora budynku w celu uzyskania informacji dotyczących ww. budynku mieszkalnego, tj. ewentualnych zgłoszeń innych mieszkańców bloku przy ul. [...] dotyczących odczuwania problemów zdrowotnych spowodowanych zamieszkaniem w przedmiotowym budynku, a także dotyczących przeprowadzania prac remontowych lub innych czynności budowlanych i ewentualnych innych przyczyny mogących mieć wpływ na wydzielanie substancji chemicznych. W dniu 9 grudnia 2025 r. administrator ww. budynku przekazał na piśmie informację, że Wspólnota nie prowadzi w chwili obecnej żadnych prac remontowych na częściach wspólnych budynku, a także nie otrzymała zgłoszeń od pozostałych mieszkańców budynku dotyczących problemów zdrowotnych spowodowanych zamieszkaniem w budynku, nie posiada również informacji o ewentualnych przyczynach, mogących mieć wpływ na wydzielanie substancji chemicznych w przedmiotowym budynku. Pismem z 19 grudnia 2025 r., nr HK.9027.90.2025, PPIS w Białymstoku zawiadomił stronę postępowania o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy, tj. do 16 stycznia 2026 r. Postanowieniem z 7 stycznia 2025 r., nr HK.9027.90.2025, organ włączył do akt sprawy postępowania następującą dokumentację: akta sprawy nr HK.051.16.2018 (m. in. protokół nr HK/170/2018 z 6 kwietnia 2018 r. z kontroli mieszkania skarżącej przy ul. [...]), zakończonej decyzją z 18 czerwca 2018 r., nr HK-105/D/2018, dotyczącą umorzenia postępowania w sprawie o tożsamym stanie faktycznym i prawnym, wszczętej na wniosek skarżącej, oraz akta sprawy nr HK.051.104.2020 prowadzonej przez PPIS w Białymstoku i zakończonej decyzją z 26 lutego 2021 r., nr HK-24/D/2021, w sprawie umorzenia postępowania. Decyzją z 12 stycznia 2026 r., nr HK-11/D/2026, PPIS w Białymstoku umorzył postępowanie w sprawie pod kątem aplikowania substancji chemicznych nieznanego pochodzenia. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził m.in., że w budynku przy ul. [...] nie określono źródła występowania substancji chemicznych nieznanego pochodzenia, zaś na podstawie dwukrotnych kontroli przedmiotowego mieszkania (6 kwietnia 2018 r. oraz 8 maja 2018 r.), informacji uzyskanych od stron postępowania i mieszkańców bloku, nie ma podstaw faktycznych do pobrania próbek do badań laboratoryjnych. W trakcie przeprowadzenia czynności kontrolnych nie stwierdzono mokrych ścian oraz iskrzenia z ich krawędzi, kontrolujący nie odczuli również żadnych dolegliwości zdrowotnych opisanych przez skarżącą. Dodatkowo uzyskano informacje, że w mieszkaniu nr 3 nie są zamontowane urządzenia, które mogłyby być źródłem promieniowania elektromagnetycznego oraz nie pojawiły się żadne zgłoszenia od mieszkańców ww. nieruchomości dotyczące problemów zdrowotnych związanych z występowaniem promieniowania elektromagnetycznego, wydzielania toksyn lub chemikaliów, a także w ostatnim czasie nie były prowadzone żadne prace remontowe we wskazanym lokalu oraz częściach wspólnych budynku. W oparciu o art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako: "k.p.a."), organ umorzył zatem postępowanie. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, powołaną na wstępie decyzją z 12 lutego 2026 r., nr 9/D-II/HK/2026, PPWIS w Białymstoku utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in., że zarówno ZMK w B., jak i Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] - za pośrednictwem Administratora, tj. P. Sp. z o. o., poinformowały organ pierwszej instancji, iż nie otrzymały zgłoszeń od pozostałych mieszkańców budynku dot. problemów spowodowanych zamieszkaniem w budynku; nie prowadzone są w chwili obecnej żadne prace remontowe na częściach wspólnych budynku oraz iż brak informacji o przyczynach mogących mieć wpływ na wydzielenie substancji chemicznych w budynku. PPWIS podkreślił, że PPIS po analizie przedłożonego zgłoszenia stwierdził, że przedstawione w nim okoliczności są tożsame z tymi, które były już przedmiotem wcześniejszego postępowania prowadzonego przez ten organ. W ramach tamtej sprawy, nr HK.051.16.2018, przeprowadzono stosowne czynności, w tym oględziny warunków sanitarno-higienicznych w miejscu zamieszkania, i nie stwierdzono zagrożenia dla zdrowia publicznego ani naruszeń przepisów sanitarno-epidemiologicznych. Jak podkreślono, organ pierwszej instancji podjął czynności wyjaśniające - dokonano oceny dostępnych danych i okoliczności (mi.in. wymiany informacji z zarządcą budynku oraz analizy dokumentacji ze zgłoszeń w poprzednich latach, tj. 2018 i 2020). Mimo przeprowadzonych działań, nie ustalono, aby źródłem wskazywanych w interwencji zanieczyszczeń była działalność skarżącej, czy też jakakolwiek inna aktywność możliwa do przypisania określonemu podmiotowi. Nie zidentyfikowano również sprawcy ani przyczyny powstania zjawiska, co uniemożliwia przypisanie komukolwiek odpowiedzialności administracyjnej. Brak jest zatem możliwości wskazania adresata decyzji merytorycznej oraz podstaw materialnoprawnych do rozstrzygnięcia co do istoty. Powyższe skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a., co obliguje organ do jego umorzenia. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W uzasadnieniu podniosła m.in., że organy nie odniosły się do przedłożonych przez nią dowodów, jak też zwróciła uwagę, iż inspektor sanitarny już w 2018 r. powinien dokonać czynności sprawdzających, takich jak pobranie próbek i sprawdzenie promieniowania oraz pola elektromagnetycznego. Zauważyła, że nawet jeśli inni mieszkańcy bloku nie zgłaszali podobnych dolegliwości, to nie oznacza, że nie występują one w lokalu skarżącej. Do mieszkania aplikowane są opary, dochodzi do palpitacji serca, bólu jeszcze zdrowych organów, wzrostu ciśnienia. W oparciu o zarzuty, strona zwróciła się do sądu o rozpatrzenie skargi i zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przy piśmie procesowym z 24 kwietnia 2026 r. skarżąca przesłała brakujące dokumenty – zdjęcia, przedstawiające okaleczenia ciała jej oraz męża, jak też odczyty pomiarów ciśnienia. Pismem procesowym z 18 maja 2026 r. pełnomocnik wyznaczony skarżącej z urzędu uzupełnił skargę. Zarzucił skarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego: - naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, podczas gdy w istocie organ nie wykazał braku materialnoprawnych podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia, a jedynie stwierdził bezzasadność żądania skarżącej, co powinno skutkować wydaniem decyzji merytorycznej, nie zaś umorzeniem postępowania; - naruszenie art. 1 pkt 1, art. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 27 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2024 r. poz. 416, dalej jako: "ustawa o PIS"), przez ich niezastosowanie, polegające na pominięciu kompetencji organów PIS do sprawowania bieżącego nadzoru sanitarnego nad warunkami higieny środowiska oraz do nakazywania usunięcia stwierdzonych naruszeń wymagań higienicznych i zdrowotnych w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia ludzi; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: - naruszenie art. 7 (zasada prawdy obiektywnej) w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. (obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego), polegające na nieprzeprowadzeniu oględzin lokalu mieszkalnego skarżącej, niepobraniu jakichkolwiek próbek do badań laboratoryjnych, niewykonaniu pomiarów natężenia czynników potencjalnie szkodliwych oraz ograniczeniu postępowania wyjaśniającego wyłącznie do korespondencji z zarządcami budynku; - naruszenie art. 80 k.p.a. (zasada swobodnej oceny dowodów), polegające na dowolnym uznaniu, że brak zgłoszeń od innych mieszkańców oraz brak prowadzonych prac remontowych stanowi wystarczającą podstawę do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania, bez przeprowadzenia własnych ustaleń faktycznych co do warunków panujących w lokalu; - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewystarczającym uzasadnieniu decyzji w zakresie wyjaśnienia, dlaczego organ nie zastosował art. 27 ustawy o PIS jako materialnoprawnej podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia; - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, pomimo niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony wniósł o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, jednocześnie oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Istota sporu w sprawie dotyczy stwierdzenia, czy w sprawie zaistniały podstawy do umorzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącej, w przedmiocie sprawdzenia zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego pod kątem aplikowania substancji chemicznych nieznanego pochodzenia. Dla porządku jedynie wypada zauważyć, że wniosek skarżącej dotyczył także kwestii pola elektromagnetycznego i promieniowania, co zostało objęte odrębnym postępowaniem prowadzonym, zgodnie z właściwością wynikającą z art. 12 ust. 1a pkt 2 ustawy o PIS, przez PPWIS w Białymstoku. W myśl art. 1 pkt 1 ustawy o PIS, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej powołane są do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Wykonywanie wskazanych zadań polega m.in. na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego, o czym stanowi art. 2 wskazanej ustawy. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących higieny środowiska, a w tym utrzymania należytego stanu higienicznego nieruchomości czy zakładów. Jak natomiast stanowi art. 27 ust. 1, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Skład orzekający stoi na stanowisku, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, jak i zaistniała sytuacja prawno-faktyczna, nie pozwalały na ustalenie zarówno źródła pochodzenia zanieczyszczeń chemicznych, na które powoływała się strona, jak też podmiotu, któremu można by przypisać odpowiedzialność za takie zanieczyszczenia. W sprawie nie zaistniały zatem, wbrew opinii pełnomocnika skarżącej, podstawy do wydania decyzji merytorycznej. Powyższe znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Wypada przypomnieć, że do akt niniejszej sprawy zostały włączone akta sprawy nr HK.051.16.2018, zakończonej decyzją z 18 czerwca 2018 r., nr HK-105/D/2018, umarzającą postępowanie wszczęte z wniosku skarżącej, o tożsamym stanie faktycznym i prawnym, oraz akta sprawy nr HK.051.104.2020, zakończonej decyzją z 26 lutego 2021 r., nr HK-24/D/2021, również w sprawie umorzenia postępowania. W ramach postępowania w sprawie nr HK.051.16.2018 dokonano dwukrotnej kontroli przedmiotowego mieszkania – 6 kwietnia i 8 maja 2018 r. Pierwszą z nich przeprowadzili pracownicy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Białymstoku, w obecności członków Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej oraz przedstawicieli Z. Sp. z o.o. Oddział w B. Osoby kontrolujące oraz obecni przy kontroli nie stwierdzili mokrych ścian ani iskrzenia z ich krawędzi, jak również nie odczuli żadnych dolegliwości zdrowotnych opisanych przez stronę. Kontrolujący nie pobierali żadnych próbek do badań, gdyż nie stwierdzili zasadności do podjęcia takich działań. Ściany w mieszkaniu były suche. Jednocześnie ustalono, że przedmiotowy budynek jest ocieplony, po termomodernizacji, a okna w mieszkaniu są nowe; nie są prowadzone żadne prace remontowe na zewnątrz budynku. Pozostali mieszkańcy bloku nie zgłaszali żadnych dolegliwości zdrowotnych związanych z przebywaniem w lokalach mieszkalnych. Należy dodać, że w latach 2017-2018 dokonano przeglądów urządzeń grzewczo-kominowych zarówno w bloku, jak i w mieszkaniu skarżącej, uznając ich drożność za dobrą. Z kolei z protokołu późniejszej kontroli wynika, że na jednej ze ścian przy oknie w pomieszczeniu kuchennym białe, podłużne odbarwienia żółtej farby oraz jej niewielkie złuszczenia. Były one suche, rozkład odbarwień był nietypowy, poza tym żadnych innych widocznych zmian nie stwierdzono. Próbek nie pobrano. Przeprowadzający kontrolę sprawdzili również za zgodą lokatorki kuchnię na piętrze powyżej, w pomieszczeniu bezpośrednio nad miejscem odbarwień; nie stwierdzono śladów zalania, była sucha. Mąż skarżącej, obecny podczas kontroli (skarżąca przebywała zagranicą), oświadczył, że w mieszkaniu jego ciało nie uległo poparzeniu. Z kolei w toku postępowania nr HK.051.104.2020 ustalono m.in. w oparciu o informacje pozyskane z ZMK w B., że zgodnie z oświadczeniem administratora nieruchomości w budynku w ostatnim czasie nie były prowadzone żadne prace remontowe. W budynku nie są zamontowane urządzenia, które mogłyby być źródłem promieniowania elektromagnetycznego oraz nie było zgłoszeń od mieszkańców przedmiotowej nieruchomości, dotyczących problemów zdrowotnych związanych z występowaniem promieniowania elektromagnetycznego, wydzielania toksyn i chemikaliów. Gromadząc materiał dowodowy w sprawie niniejszej, organ nie tylko posłużył się dowodami pozyskanymi w ww., zakończonych już postępowaniach, ale również uzupełnił go o informacje z ZMK w B. oraz administratora nieruchomości przy ul. [...], z których wynika, że w czasie trwania postępowania nie były prowadzone prace remontowe w częściach wspólnych budynku, nie było zgłoszeń od pozostałych mieszkańców budynku dotyczących problemów zdrowotnych spowodowanych zamieszkaniem w budynku, jak też brak informacji o innych ewentualnych przyczynach mogących mieć wpływ na wydzielanie substancji chemicznych w budynku. W aktach znajdują się także wydruki fotografii przesłanych przez skarżącą. Całokształt materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy został oceniony przez organy. Wobec powyższego należy zaaprobować stanowisko organów, że w sprawie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania z art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zwrot "z jakiejkolwiek przyczyny" oznacza każdą przyczynę powodującą brak elementów materialnego stosunku prawnego w odniesieniu do jego strony podmiotowej lub przedmiotowej (por. np. wyrok WSA w Poznaniu z 8 kwietnia 2026 r., I SA/Po 295/26; powoływane orzeczenia dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sprawa administracyjna jest zatem bezprzedmiotowa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracji publicznej. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne - zarówno pozytywne, jak i negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Przy czym bezprzedmiotowe może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok WSA w Krakowie z 9 kwietnia 2026 r., III SA/Kr 1503/25). Skład orzekający nie ma wątpliwości co do tego, że w świetle całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie stwierdzono istnienia realnego i skonkretyzowanego zagrożenia sanitarnego wymagającego wydania decyzji administracyjnej, ani nie ustalono podmiotu, który mógłby zostać uznany za adresata obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wbrew zatem twierdzeniu pełnomocnika strony, organ nie dysponował wystarczającymi przesłankami materialnoprawnymi umożliwiającymi wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty, np. w oparciu o art. 27 ustawy o PIS. Dodatkowo należy podkreślić, że postępowanie zostało wszczęte w następstwie interwencji zgłoszonej przez osobę fizyczną (skarżącą), która występowała wyłącznie w charakterze zawiadamiającego o możliwych nieprawidłowościach. Sam fakt dokonania zgłoszenia nie nadaje jednak takiej osobie statusu strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, logiczny i pozwalający na ustalenie niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy. W kontrze do twierdzeń strony i pełnomocnika, w sprawie nie sposób zarzucić organowi, że winien podjąć dodatkowe działania wyjaśniające i w dalszym ciągu gromadzić materiał dowodowy, np. poprzez pobranie próbek, pomiary natężenia czynników potencjalnie szkodliwych. W sprawie nie ustalono np. ani potencjalnego źródła emisji, ani rodzaju substancji mającej być przedmiotem badania. Na tle zgromadzonych dowodów, żądania i twierdzenia strony opierają się jedynie na jej subiektywnym przekonaniu o występowaniu takich zdarzeń i na rzekomo odczuwanych dolegliwościach zdrowotnych. Same odczucia strony, choć nie mogą być pomijane, nie stanowią jednak wystarczającej podstawy do przyjęcia, że rzeczywiście dochodzi do emisji szkodliwych substancji w jej mieszkaniu. Sąd przeanalizował fotografie znajdujące się w aktach sprawy, jednak w żaden sposób nie można zidentyfikować ich związku przyczynowo-skutkowego z opisywanymi przez nią okolicznościami; strona nie przedstawiła również żadnej dokumentacji medycznej pozwalającej na taką ocenę. Na tle powyższego, za istotną należy uznać wypowiedź samej skarżącej na rozprawie 11 czerwca 2026 r. Z protokołu posiedzenia wynika, że strona podejrzewa, iż materiał, z którego wykonany został budynek, raczej nie wywołuje zmian w organizmie jej i męża. W jej odczuciu, nie jest to problem budowlany. Uważa, że (cyt.) "(...) ktoś tam coś robi złego, bo wentylacją połączone są mieszkania. Ale nie wiem kto robi co złego". Z wypowiedzi strony wynika zatem, że nie upatruje źródła eksponowanych przez siebie zanieczyszczeń w stanie higienicznym nieruchomości, co wykluczałoby prowadzenie postępowania w oparciu o powoływane wyżej przepisy. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w sprawie zarzucanych naruszeń przepisów art. 105 § 1 k.p.a., jak też art. 1 pkt 1, art. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 27 ustawy o PIS. Jak już wyżej wskazano, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest kompletny i został oceniony prawidłowo, co czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Za logiczne, pełne i spójne należy uznać także uzasadnienie zaskarżonej decyzji, przez co bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji powyższych, za oczywiście niezasadny należało uznać zarzut o charakterze wynikowym, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 136 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się w sprawie także innych naruszeń przepisów prawa, które dawałyby podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, orzeczono o oddaleniu skargi w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143). Barbara Romanczuk Elżbieta Trykoszko Marek Leszczyński