II SA/Gd 1013/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z zażalenia R. T. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 1013/25 o odrzuceniu skargi kasacyjnej R. T. K. w sprawie z jego skargi na pismo Prezydenta Miasta Gdańska z 26 listopada 2025 r., nr GCŚ.431.37.2024 w przedmiocie przekazania odwołania w sprawie umorzenia zobowiązań z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Gd 1013/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę R. K. (dalej: "skarżący") na pismo Prezydenta Miasta Gdańska z 26 listopada 2025 r., nr GCŚ.431.37.2024, dotyczące przekazania odwołania w sprawie umorzenia zobowiązań z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W dniu 30 marca 2026 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną sporządzoną osobiście. Postanowieniem z 22 kwietnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną R. K. Przesyłka, zawierająca odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o sposobie i wymogach zażalenia, została doręczona skarżącemu w dniu 12 maja 2026 r. Pismem z 14 maja 2026 r. skarżący osobiście wniósł samodzielnie sporządzone zażalenie na powyższe postanowienie. Ponadto w ww. piśmie skarżący wniósł o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z 11 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SPP/Gd 61/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego od postanowienia starszego referendarza sądowego z 25 czerwca 2026 r. o odmowie przyznania prawa pomocy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." na wydane przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przepis art. 194 § 4 P.p.s.a. stanowi, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 197 § 2 P.p.s.a. stanowi z kolei, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Wskazać należy, że wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie z 22 kwietnia 2026 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone przez niego osobiście, a z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżący był podmiotem uprawnionym do osobistego jej sporządzenia, wymienionym w art. 175 § 2 P.p.s.a. Wymaga podkreślenia, że obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 P.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (zob. postanowienie NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt II OZ 970/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym zawarte w art. 194 § 4 P.p.s.a. pojęcie "sporządzenie" należy rozumieć jako "napisanie i podpisanie" zażalenia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, ponieważ to podpis wprost wskazuje osobę, która sporządziła zażalenie (por. B. Gruszczyński, A. Kabat (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2013, s. 652 i 559). Co ważne, niezachowanie przymusu adwokacko-radcowskiego w odniesieniu do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 194 § 4 P.p.s.a., stanowi brak niepodlegający konwalidacji w trybie art. 49 P.p.s.a., co oznacza jego nieusuwalność (zob. postanowienia NSA z 20 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 169/12; z 2 października 2012 r., sygn. akt II OZ 832/12; z 20 stycznia 2021 r., sygn. akt III FZ 7/21). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia.