II SA/Gd 33/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym skargi B. B., F. P. K. w T. na decyzję Starosty Puckiego z dnia 10 października 2025 r., nr AB/RW-6740/19/25/J w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno – budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę.

Skarga B. B., Fundacji P. na decyzję Starosty Puckiego z 10 października 2025 r. została wniesiona w następującym stanie sprawy. Decyzją z 10 października 2025 r. Starosta Pucki zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę budynku gospodarczego wraz z jego nadbudową oraz zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie działek nr [...] i [...] w K. Skarżący wniósł skargę na ww. decyzję, zarzucając jej naruszenie § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz błędne ustalenie obszaru oddziaływania obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 147) – zwanej dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Jedynie, jak stanowi art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 519, 185 i 547) albo konsul. Z treści cytowanych przepisów wynika, że w sprawach, w których obowiązuje postępowanie dwuinstancyjne, przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być wyłącznie akt (decyzja, postanowienie) wydany przez organ orzekający w sprawie w drugiej instancji, a więc orzekający na skutek wniesienia odwołania bądź zażalenia. Przepisy art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. statuują zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Sąd administracyjny nie może bowiem zastępować organu odwoławczego, a ponadto jego działanie nie może naruszać zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W konsekwencji przyjęcie przedstawionej zasady powoduje, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi na decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji. Tym samym, dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. Dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej (zob. postanowienie NSA z 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 947/08, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został zaś spełniony. Strona skarżąca wniosła skargę na decyzję z 10 października 2025 r., którą Starosta Pucki zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę budynku gospodarczego wraz z jego nadbudową oraz zmianą sposobu użytkowania na budynek mieszkalny jednorodzinny na terenie działek nr [...] i [...] w K. Decyzja zawierała przy tym pouczenie, że przysługuje od niej odwołanie do Wojewody Pomorskiego, za pośrednictwem organu, który wydał niniejszą decyzję w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Decyzję Starosty z 10 października 2025 r. doręczono B. B. oraz Fundacji P. w dniu 22 października 2025 r. Rozstrzygnięcie Starosty zostało oparte na normie wyrażonej w art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418) oraz na art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572). Pozwolenie na budowę jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a., dlatego też w zakresie nieuregulowanym w prawie budowlanym stosuje się do niego regulacje kodeksowe (za: A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, red. A. Gliniecki, Warszawa 2016, art. 36, LEX). Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Natomiast jak wynika z art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, wojewoda jest organem administracji architektoniczno-budowlanej wyższego stopnia w stosunku do starosty. Tym samym jak słusznie pouczono skarżących w skarżonej decyzji, od decyzji Starosty przysługiwało odwołanie do Wojewody (art. 127 § 1 k.p.a.). Z akt postępowania wynika przy tym, że skarżący wniósł podanie zatytułowane odwołanie w dniu 26 listopada 2025 r. (data stempla pocztowego) kierując je do Wojewody, za pośrednictwem Starosty. Odrębnym pismem skarżący złożył także skargę do Sądu na decyzję Starosty z 10 października 2025 r. W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił wniesioną w niniejszej sprawie skargę jako niedopuszczalną, o czym orzekł w sentencji postanowenia.