II SA/Gd 710/25

Dnia 19 sierpnia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (sprawozdawca) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie wniosku A.M. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 18 kwietnia 2025 r., nr WEiE-I.6220.I.85D.2024.HŚ w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 lipca 2025 r. nr SKO Gd/2767/25 w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 18 kwietnia 2025 r., nr WEiE-I.6220.I.85D.2024.HŚ.

Pani A.M. (dalej jako: "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 17 lipca 2025 r., stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 18 kwietnia 2025 r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa instalacji do przetwarzania odpadów szkła wraz z utworzeniem punktu zbierania odpadów na terenie dz. nr ew. [...], obręb [...] przy ul. [...] w G.". Pismem z dnia 13 października 2025 r. Skarżąca wniosła o wstrzymanie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 18 kwietnia 2025 r. W uzasadnieniu wniosku stwierdziła, że postanowieniem z 2 października 2025 r. II SA/Gd 710/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uwzględnił wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania stwierdzając, iż postanowienie to ma charakter formalny, nie podlega wykonaniu i nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Powoduje to ten skutek, że decyzja organu pierwszej instancji staje się ostateczna i prowadzi do realizacji inwestycji sprzecznej z planem zagospodarowania przestrzennego, która to inwestycja w sposób znaczący i realny a nie jedynie hipotetyczny będzie negatywnie oddziaływać na środowisko tj. na życie i zdrowie mieszkańców dzielnicy [...]. W decyzji pominięto bowiem kwestię zmasowanego ruchu pojazdów transportujących odpady szklane w bezpośrednim sąsiedztwie bloków mieszkalnych po jednokierunkowej wąskiej drodze - ul. [...]. Ulica [...] bowiem, przy której znajduje się teren planowanej inwestycji jest na tym odcinku zwężona i jednokierunkowa, więc nie ma możliwości, aby ruch pojazdów związanych z planowaną inwestycją odbywał się jedynie ulicą [...], cały ruch pojazdów transportujących odpady z terenu planowanego zakładu przetwórstwa szkła będzie odbywał się bezpośrednio pod oknami mieszkania Skarżącej w sposób znaczący wpływając negatywnie na środowisko poprzez generowanie hałasu i zapylenia. Realizacja przedsięwzięcia spowoduje skutki niemożliwe do odwrócenia. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji środowiskowej Skarżąca uważa za w pełni zasadny, albowiem nie ma innej możliwości obrony swoich praw, skoro sąd administracyjny stwierdza, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania postanowienia o niedopuszczalności odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Stosownie do art. 86f ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.) - dalej: u.i.o.ś., do skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., z tym że przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tym przepisie, rozumie się następstwa wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wydano zaskarżoną decyzję. Przy czym, jak wskazuje art. 86f ust. 2 u.i.o.ś., sąd rozpatruje na rozprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od dnia wpływu wniosku do sądu. W niniejszej sprawie jednakże nie było możliwe wstrzymanie decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 18 kwietnia 2025 r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, ponieważ decyzja ta nie jest w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia. W dniu 13 listopada 2023 r. skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a., podjął uchwałę II GPS 2/22 o następującej treści: "W postępowaniu sądowoadministracyjnym, zainicjowanym skargą na postanowienie: a) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, b) o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, c) stwierdzające niedopuszczalność odwołania, - nie jest dopuszczalne, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji." Ogólna moc wiążąca uchwał konkretnych i abstrakcyjnych nie pozwala na samodzielne rozstrzygnięcie przez jakikolwiek skład sądu administracyjnego sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjęcie wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak domaga się tego Skarżąca. Jak zauważa się w literaturze przedmiotu, powyższy stan powoduje, że strony oraz inni uczestnicy postępowania są pośrednio związani mocą prawną uchwał, która polega na tym, iż podmioty te nie są w stanie swoją interpretacją przełamać wykładni przyjętej w uchwale (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Lex el. 2021). Z ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz z treści przepisu art. 86f ust. 1 u.i.o.ś wynika konieczność zachowania tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym w przypadku objęcia wnioskiem o wstrzymanie wykonania innej decyzji niż została zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdyż z normy art. 86f ust. 1 u.i.o.ś. wynika jednoznacznie, że art. 61 § 3 p.p.s.a. stosuje się, ale wyłącznie w przypadku skargi na decyzję środowiskową, a więc decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję środowiskową organu pierwszej instancji, czy też uchylającą w całości lub części decyzję organu pierwszej instancji i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy (por. postanowienie NSA z 23 listopada 2021 r., III OZ 1016/21, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z tym w postępowaniu sądowoadministracyjnym zapoczątkowanym skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 17 lipca 2025 r. o charakterze procesowym, stwierdzające niedopuszczalność odwołania, niedopuszczalne jest wstrzymanie merytorycznej decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 18 kwietnia 2025 r. Mając na względzie powyższe Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.