II SA/Gl 786/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Protokolant specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi R.S. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr IFXIV.7840.7.10.2024 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.

Wojewoda Śląski (Wojewoda) decyzją z dnia 15 kwietnia 2025 r. nr IFXOV.7840.7.10.2024, po rozpatrzeniu odwołania R. S. (strona ) od decyzji Starosty [...] (organ I instancji) z dnia 9 kwietnia 2024 r. nr [...] zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej inwestorowi - R.1. S.1. (skarżący)- pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową instalacji elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, c.o. oraz rozbiórkę ganku i budynku gospodarczego, na działce o nr ewid. [...] (obręb [...] [...]) przy ul. [...] w Z., uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z udziałem stron organ I instancji zatwierdził projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji, w którym organ I instancji zrelacjonował przebieg postępowania stwierdzono, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ,że nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. W odwołaniu z dnia 26 kwietnia 2024 r. (również data wpływu do organu) od decyzji organu I instancji właściciel działki nr ewid. [...], R. S., będący stroną postępowania zarzucił niedostatecznie wyjaśnienie okoliczności sprawy, błędy w ustaleniu stanu faktycznego, a także brak odniesienia się przez organ do zarzutów podniesionych w toku postępowania. Strona stwierdziła, że na jego działce budowlanej wystąpi znaczne ograniczenie możliwości realizacji przyszłej zabudowy wskutek zacienienia i zmniejszenia nasłonecznienia przez projektowaną inwestycję. Wojewoda decyzją z dnia 15 kwietnia 2025 r., po rozpatrzeniu odwołania strony uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. W pierwszej kolejności wskazał, ze realizacja przedmiotowego zamierzenia budowlanego bezpośrednio przy granicy nieruchomości sąsiedniej - z uwagi na przepis § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm. - dalej WT) - powoduje objęcie tej nieruchomości (działki o nr ewid. [...]) obszarem odziaływania obiektu. Dlatego też prawidłowo organ I instancji przyznał status strony w przedmiotowym postępowaniu właścicielowi działki sąsiedniej Przechodząc do oceny merytorycznej wskazał, że przedmiotem sprawy jest, zgodnie z wnioskiem złożonym przez inwestora, rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową instalacji elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, c.o. oraz rozbiórka ganku i budynku gospodarczego, na działce o nr ewid. [...] (obręb [...] [...]) przy ul. [...] w Z.. Z uwagi na zarzuty odwoławcze. Wojewoda Śląski sprawdził dopuszczalność realizacji projektowanej inwestycji bezpośrednio przy granicy z działką strony. Przepisami techniczno - budowlanymi, które normują odległości projektowanych obiektów od granic nieruchomości oraz pomiędzy obiektami na sąsiadujących działkach budowlanych są m.in. § 12, § 13, § 60, § 271-273 WT. Dalej stwierdził, że nieruchomość strony jest działką niezabudowaną, a zatem w przedmiotowej sprawie przede wszystkim ma zastosowanie § 12 WT. Wojewoda przytoczył brzmienie art. 12 WT obowiązującym na dzień złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę. Wskazał, że planowany do rozbudowy, nadbudowy i przebudowy budynek mieszkalny usytuowany jest aktualnie bezpośrednio przy granicy działki nr ewid. [...] (strony). Natomiast działka inwestycyjna o nr ewid. [...] (obręb [...] [...]) położona jest na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego rejon Osiedla [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w Z. nr [...] z dnia [...] r. (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. Śl. z dnia [...] r., nr [...], poz. [...] - zwana dalej "mpzp") i oznaczonym na rysunku symbolem 16 MN, tj. terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 2 ust. 3 pkt 5 lit a mpzp). Po analizie projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji Wojewoda stwierdził, że planowana rozbudowa, w części zlokalizowanej w miejscu wyburzonego ganku, nie będzie przylegać do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz że działka inwestycyjna jest o szerokości większej niż 16 m, a zatem w niniejszej sprawie niemożliwe jest zastosowanie dopuszczenia, o którym mowa w § 12 ust. 3 WT oraz w § 12 ust. 4 pkt 1 WT. Natomiast z uwagi na brzmienie § 4 ust. 2 pkt 6 mpzp, który stanowi, cyt.: "dopuszcza się realizację nowej zabudowy bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości od 1,5 m do 3,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, wyłącznie w sytuacji określonej w przepisach odrębnych", nie jest możliwe zastosowanie dopuszczenia określonego w § 12 ust. 2 WT. Przepisami odrębnymi są wyżej cytowane przepisy § 12 WT, a zatem wymagane jest spełnienie jednego z dwóch warunków opisanych w § 12 ust 3 lub ust. 4 pkt 1 WT, co nie ma miejsca. Wojewoda stwierdził - po analizie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, że projektowana inwestycja narusza przepisy WT, ponieważ w aktualnym stanie faktycznym sprawy nie jest możliwa rozbudowa budynku mieszkalnego, w części zlokalizowanej w miejscu wyburzonego ganku, bezpośrednio przy granicy z działka nr ewid. [...], bowiem nie zachodzi żaden z przypadków wyszczególnionych w § 12 ust. 3 i 4 WT. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie został spełniony wymóg zawarty w art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. Z uwagi na to, że stwierdzona niezgodność z przepisami WT jest wystarczającą podstawą do podjęcia przez Wojewodę rozstrzygnięcia odmiennego od rozstrzygnięcia organu I instancji, organ odwoławczy odstąpił od rozpatrzenia pozostałych zarzutów wniesionego odwołania. Jednocześnie wyjaśnił, że w niniejszym przypadku brak było podstaw do zastosowania art. 136 § 1 k.p.a. bądź art. 79a k.p.a. przed wydaniem niniejszej decyzji. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie ma potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów ponieważ materiał dowodowy jest kompletny, a jedynie stan faktyczny wynikający z niego wskazuje na naruszenie przepisów prawa materialnego, które musi skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w niniejszej sprawie, aby móc usunąć naruszenie przepisu § 12 ust. 1 WT, inwestor musiałby przedłożyć całkiem nową dokumentację projektową, istotnie zmienioną wobec aktualnie przedłożonej wraz z przedmiotowym wnioskiem, a nawet dokonać korekty samego wniosku. Zatem, po ewentualnym uzupełnieniu, Wojewoda i rozpatrywałby sprawę inną od tej rozpatrzonej przez organ I instancji, co skutkowałoby naruszeniem fundamentalnej zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. Z uwagi na brak stwierdzenia istotnych naruszeń przepisów prawa procesowego, brak jest również podstaw do przekazania przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Wojewody skarżący zaskarżył w całości rozstrzygnięcie zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: rażącą obrazę art. 107 § 3 k.p.a. i art. 80 k.p.a., w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a., a także art. 15 k.p.a., poprzez niezebranie wystarczającego materiału dowodowego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w skutek prowadzenia postępowania w sposób jednostronny, z pominięciem słusznego interesu skarżącego, które to okoliczności doprowadziły do poczynienia przez organ wadliwych ustaleń faktycznych i wydania decyzji w sposób rażąco naruszający słuszny interes strony postępowania, dokonanie całkowicie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów; oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: niewłaściwe zastosowanie art 12 WT w sytuacji przyjęcia, że sąsiednia działka jest działką niezabudowaną, kiedy z akt sprawy wynika jednoznacznie, że jest to działka zabudowana. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz przywrócenie do obrotu prawnego decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z treścią mapy do celów projektowych sporządzonej przez uprawnionego geodetę, na działce sąsiedniej (tj. nr ewid. [...]) widnieje istniejący budynek zlokalizowany bezpośrednio na granicy działki - jest to budynek garażowy (kat. III). Dalej stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wymagania WT jak i mpzp w zakresie lokalizowania nowej zabudowy bezpośrednio na granicy z sąsiednią działką. Planowana rozbudowa budynku w ramach inwestycji ma powstać w miejscu istniejącego budynku gospodarczego przeznaczonego do rozbiórki, w związku z czym nie zmieni ona możliwości zabudowy działki sąsiedniej. Natomiast w wyniku projektowanej przebudowy rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego planuje się realizację ściany oddzielenia przeciwpożarowego w części budynku przeznaczonej do zachowania, co w efekcie zwiększy bezpieczeństwo pożarowe nieruchomości. Stwierdził, że organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji uniemożliwił wnioskodawcy wypowiedzenie się w sprawie i wykazania spełnienia przesłanek, które mogłyby skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Jako podstawę swojego działania organ wykazał brak możliwości usunięcia naruszenia przepisu § 12 ust. 1 WT ignorując ust. 3 tego samego paragrafu, który to wprost dotyczy sytuacji wnioskodawcy. Ponadto zgodnie z dominującą linią orzeczniczą wyjątki zawarte w § 12 ust. 2 - 4 WT określają oddzielne względem siebie sytuacje, jak i rozłączne przesłanki, które nie pozostają ze sobą w związku ani nie uzupełniają się. W decyzji Wojewody wymogi te natomiast zachodzą na siebie, przeplatają się i są niejako zależne. Skarżący zarzucił, że nie ma możliwości weryfikacji wniesienia daty odwołania przez stronę, ponieważ w decyzji Wojewody podano datę odwołania 19 marca 2024 r. tj. jeszcze przed wydaniem decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącego Wojewoda naraził inwestora na szkody materialne wynikające z braku realizacji prac w zaplanowanym terminie, a co za tym idzie wzrostem cen materiałów i robót budowlanych. Ponadto zwrócił uwagę na rażącą przewlekłość postępowania Wojewody Śląskiego i brak pisemnego informowania inwestora o opóźnieniu w rozpatrzeniu sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko i argumentację prawną. Wyjaśnił, że decyzja została sprostowana w zakresie daty wniesienia odwołania przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Przedmiotem oceny sądowoadministracyjnej w oparciu o wymienione powyżej kryteria, uczyniona została decyzja Wojewody, uchylająca w całości decyzję organu I instancji zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielającej skarżącemu pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z przebudową instalacji elektrycznej, wodno-kanalizacyjnej, c.o. oraz rozbiórkę ganku i budynku gospodarczego oraz orzekająca o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. W świetle art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Należy przypomnieć, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b.). Stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 art. 35 p.b. obliguje organ do nałożenia obowiązku ich usunięcia w wyznaczonym terminie, a brak usunięcia nieprawidłowości powinien skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 3 p.b.). W razie zaś spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 p.b. oraz w art. 32 ust. 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Realizacja przez organ architektoniczno-budowlany obowiązków wynikających z art. 35 ust. 1 p.b. wymaga przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a. Zauważyć należy ponadto, że zasada wolności budowlanej, jako prawo do zabudowy, ma dwa aspekty: cywilnoprawny i publicznoprawny. W aspekcie cywilnoprawnym prawo zabudowy jest pochodną prawa własności nieruchomości (ewentualnie innego prawa majątkowego o charakterze rzeczowym lub nawet obligacyjnym, w którym mieści się "prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane"); można więc przyjąć, że pośrednio zakotwiczone jest w art. 64 Konstytucji, gwarantującym "prawo do własności, innych praw majątkowych oraz prawo dziedziczenia" (ust. 1), równą dla wszystkich ochronę prawną (ust. 2) oraz dopuszczającym ograniczenie własności "tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności" (ust. 3). Trybunał Konstytucyjny - trafnie zaznaczając, że prawo własności stanowi najszersze przedmiotowo (zawierające otwarty katalog uprawnień właścicielskich) i najsilniejsze prawo do rzeczy, skuteczne erga omnes, i powołując się na art. 140 Kodeksu cywilnego (k.c.) - przyjmuje jednak klasyczną konstrukcję, że właściciel może czynić z rzeczą wszystko, z wyjątkiem tego, co zakazane. Co jednak istotniejsze twierdzi, że art. 140 k.c. wymienia jedynie podstawowe uprawnienia składające się na prawo własności, które jednakże nie wyczerpują jego treści, obejmujące m.in. - w odniesieniu do nieruchomości - uprawnienie do jej zabudowania (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. Kp 7/09; OTK-A 2011/3/26). W tym samym orzeczeniu TK zauważa również, że granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego (stanowiącego część prawa prywatnego), jak i z prawa administracyjnego (stanowiącego część prawa publicznego). W odniesieniu do prawa zabudowy - składowej prawa własności nieruchomości - można wręcz stwierdzić, że kształtowane jest ono przede wszystkim przez prawo publiczne. Normy administracyjnoprawne, wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej, zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno-budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Znaczna część tych przepisów odnosi się wyłącznie lub głównie do sposobu korzystania z prawa własności nieruchomości, ponieważ każde ograniczenie prawa zabudowy jest pośrednio ograniczeniem prawa własności nieruchomości. Nie ulega tu wątpliwości, że skorzystanie przez właściciela, ewentualnie np. użytkownika wieczystego nieruchomości z prawa zabudowy - przez wybudowanie/rozbudowanie na nieruchomości obiektu budowlanego - może niekorzystnie oddziaływać na możliwość korzystania z nieruchomości należących do innych podmiotów i to nie tylko tych bezpośrednio graniczących z nieruchomością zabudowywaną. Oddziaływanie wznoszonego, bądź wzniesionego obiektu, może mieć różny stopień uciążliwości i charakter. Ochrona prawa osób trzecich, czyli przede wszystkim sąsiadów, do niezakłóconego korzystania z ich nieruchomości jest przejawem ochrony ich prawa własności. W toku realizacji inwestycji może zatem dojść, i z reguły dochodzi, do kolizji praw i interesów dysponenta nieruchomości zabudowywanej oraz dysponentów sąsiednich nieruchomości. Interesy tych osób powinny być zatem wyważane. Sąd uznał, że planowana inwestycja nie spełnia warunku, o którym mowa w § 12 ust 3 lub ust. 4 pkt 1 WT w związku z § brzmieniem § 4 ust. 2 pkt 6 m.p.z.p. Budowa (rozbudowa) budynku byłaby możliwa w granicy działki, ale jedynie przy uwzględnieniu przepisów odrębnych. Takimi przepisami są niewątpliwie te, które zawarte są w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który - jako akt prawa miejscowego - stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP). § 4 ust. 2 pkt 6 mpzp stanowi, cyt.: "dopuszcza się realizację nowej zabudowy bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości od 1,5 m do 3,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, wyłącznie w sytuacji określonej w przepisach odrębnych. Działka sąsiednia jest działką budowlaną. Zgodnie z § 12 WT na dzień złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę stanowił, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną ustala się następująco: "1. Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. 3. Dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". 4. W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy §13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej; 2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi; 3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi". Wymaga podkreślenia, że użyty w cytowanych przepisach zwrot "dopuszcza się" wskazuje jednoznacznie, że jest to rozwiązanie wyjątkowe, które wymaga nie tylko zaistnienia szczególnych okoliczności wymienionych w tych przepisach, ale także dbałości organu administracji architektoniczno-budowlanej o poszanowania interesów osób trzecich będących właścicielami sąsiedniej nieruchomości, w pobliżu której planowany obiekt ma powstać. W rezultacie, organ ten powinien dołożyć szczególnej staranności nie tylko przy ustalaniu, czy zachodzą wskazane w tych unormowaniach przesłanki, lecz nadto, rozważając interesy stron zbadać, czy inwestycja realizowana przy granicy z działką sąsiednią, lub w zbliżeniu do tej granicy, nie zakłóca korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości (podobnie wyroki NSA: z 2 lipca 2022 r., sygn.. akt II OSK 1332/19, publ. Lex nr 3397985 oraz z 10 października 2023 r., sygn. akt II OSK 1150/22, publ. Lex nr 3697225, a także M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Komentarz do § 12, publ. LEX). Istotne jest przy tym porównanie stanu istniejącego i projektowanego. Słusznie zatem Wojewoda stwierdził, że w aktualnym stanie faktycznym sprawy nie jest możliwa rozbudowa budynku mieszkalnego, w części zlokalizowanej w miejscu wyburzonego ganku, bezpośrednio przy granicy z działką strony, bowiem nie zachodzi żaden z przypadków wyszczególnionych w § 12 ust. 3 i 4 WT. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób właściwy i organ uwzględnił niezbędną dokumentację. Oparł się na zgromadzonych dowodach i ocenił je w sposób uprawniony, nienaruszający zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Fakty relewantne prawnie zostały ustalone na podstawie zgromadzonych dowodów. Skarga stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z oceną dokonaną w ww. decyzji, należycie, szeroko i merytorycznie uzasadnionej. Motywy wynikają jasno z uzasadnienia rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Sąd zauważa ponadto, że do rozpatrywania zarzutu przewlekłości postępowania służy odrębne postępowanie, wymagające złożenia wcześniejszego ponaglenia (art. 37 § 1-3 k.p.a.). Nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i art. 80 k.p.a., w związku z art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 75 § 1 k.p.a., a także art. 15 k.p.a. oraz § 12 WT, ani też innych przepisów w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.