II SA/Go 266/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. wniosku Prokuratora Okręgowego o uzupełnienie wyroku z dnia 8 maja 2014r. w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Gminy z dnia 27 maja 2006 r., nr XXXVII/175/2006 w przedmiocie ustalenia na terenie gminy liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych I. uzupełnić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 maja 2014 roku w sprawie II SA/Go 266/14 ten sposób, że nadto stwierdza nieważność § 3 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punkcie I wyroku nie podlega wykonaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp, wyrokiem z dnia 8 maja 2014 roku, w spr. II SA/Go 266/14, dotyczącym uchwały Rady Gminy z dnia 27 maja 2006 r., nr XXXVII/175/2006, w sprawie ustalenia na terenie gminy liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jak i w miejscu sprzedaży oraz zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, w pkt I. stwierdził nieważność § 1 ust. 1, 2 i 3, § 3 ust. 1 pkt 1b w zakresie słów "obiektów sportowych", § 3 pkt 3 i 4 oraz § 4 , w pkt II. w pozostałym zakresie oznaczonym w skardze postępowanie umorzył, w pkt III. stwierdził, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punkcie I. wyroku nie podlega wykonaniu. Prokurator Okręgowy w ustawowym terminie, złożył wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku w pkt I przez dodanie stwierdzenia nieważności także § 3 pkt 2 zaskarżonej uchwały. Prokurator wskazał, że w skardze domagał się stwierdzenia nieważności także tego przepisu uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Prokuratora należy uznać jako zasadny. Stwierdzając nieważność uchwały w części wymienionej w pkt I powołanego wyroku z dnia 8 maja 2014 roku w spr. II SA/Go 266/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność § 1 ust. 1, 2 i 3, § 3 ust. 1 pkt 1b w zakresie słów "obiektów sportowych", § 3 pkt 3 i 4 oraz § 4 zaskarżonej uchwały. Jak się okazuje wniosek zawarty w skardze Prokuratora Rejonowego, uzupełniony następnie przez Prokuratora Okręgowego, dotyczył stwierdzenia nieważności § 1 ust. 1, 2 i 3, § 3 ust. 1 pkt 1b w zakresie słów "obiektów sportowych", § 3 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 oraz § 4. Zatem w treści wyroku faktycznie zabrakło rozstrzygnięcia w zakresie § 3 ust. 1 pkt 2 uchwały. Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy 26 października 1982 roku O wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi – w wersji obowiązującej na dzień podjęcia uchwały (Dz. U. z 2002 roku nr 147, poz. 1231 ze zm.) rada gminy została upoważniona do ustalenia, w drodze uchwały, zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W zakwestionowanym § 3 ust 2 zaskarżonego aktu uchwalono, że "Nie wydaje się zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych j przeznaczonych do spożycia w miejscu i poza miejscem sprzedaży: a) na dworcu kolejowym, b) na terenie zakładu pracy, c) w salach gier komputerowych". W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego utrwalił się pogląd, iż rozporządzenie może być wydane tylko na podstawie wyraźnego, precyzyjnego upoważnienia ustawowego i tylko w granicach tego upoważnienia, a przepis ustawy ustanawiający takie upoważnienie podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim nie wymienionych w drodze wykładni celowościowej (vide: wyrok z dnia 25 maja 1998 roku, U. 19/97, OTK ZU 1998 Nr 4, str. 262). Ten pogląd odnosi się także do aktów prawa miejscowego wydawanych na podstawie upoważnień ustawowych. W tym kontekście stwierdzić należy, iż powołany wyżej przepis upoważnia radę gminy wyłącznie do ustalenia zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Przez określenie zasad usytuowania miejsc sprzedaży należy rozumieć położenie punktów sprzedaży względem innych obiektów, które rada gminy uzna za zasługujące na szczególną ochronę (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oz. w Gdańsku z dnia 18 marca 1994 roku w spr. SA/Gd 2818/93, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Tak zatem treść i zakres zawartego w art. 12 ust. 2 ustawy O wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, zawiera jedynie upoważnienie rady gminy do ustalania zasad i usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, natomiast nie zawiera upoważnienia do wskazywania obiektów, w stosunku do których nie wydaje się zezwoleń. Katalog miejsc chronionych został zawarty w art. 14 ust. 1-5 ustawy i jest to katalog zamknięty, rada gminy może na podstawie art. 14 ust. 6 wprowadzić czasowy lub stały zakaz sprzedaży, podawania, spożywania oraz wnoszenia napojów alkoholowych, lecz jest to odmienna regulacja. Jednak żaden przepis nie upoważnia organu stanowiącego gminy do określania warunków udzielania zezwoleń na sprzedaż i podawanie alkoholu. W tym zakresie wiążące są jedynie wskazania ustawodawcy zawarte w art. 18 omawianej ustawy, według którego organem wydającym zezwolenia jest wójt. Wskazując w zaskarżonym § 3 ust 1 pkt 2 miejsca, dla których nie wydaje się zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, miejscowy prawodawca przekroczył kompetencje przyznane przez art. 12 ust. 2 ustawy dokonując w ten sposób modyfikacji regulacji ustawowej (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 lutego 2014 roku w spr. II SA/Go 1122/13 ). Rozstrzygnięcia tej kwestii nie dokonano we wskazanym wyroku. Kierując się powyższymi rozważaniami Sąd, z powołaniem się na przepis art. 157 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270), uzupełnił wyrok przez stwierdzenie nieważności także § 3 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały. W ten sposób treść pkt I wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 maja 2014 roku w spr. II SA/Go 266/14, zgodnie z treścią skargi, będzie następująca: "stwierdza nieważność § 1 ust. 1, 2 i 3, § 3 ust. 1 pkt 1b w zakresie słów "obiektów sportowych", § 3 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 oraz § 4 zaskarżonej uchwały".