II SA/Go 53/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi T.S., K.S., E.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej przez T., K. i E.S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], na mocy której odmówiono T.S., K.S. i E.S. wydania decyzji na odstrzał redukcyjny zwierzyny łownej w obrębie miejscowości [...]. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: Pismem datowanym na dzień [...] maja 2019 r., T.S., K.S. i E.S., powołując się na art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, wystąpili do Starosty o wydanie decyzji na odstrzał redukcyjny zwierzyny łownej, która wyrządza szkody w uprawach rolnych, w obrębie miejscowości [...]. W uzasadnieniu pisma wnioskodawcy wskazali, iż są rolnikami i zależy im na ochronie pól, na których uprawiają kukurydzę na ziarno. Wydanie zezwolenia na odstrzał redukcyjny pozwoli zmniejszyć straty ponoszone przez nich, ale również przez województwo - w związku z wypłacanymi odszkodowaniami. W piśmie złożono wniosek o wydanie zezwolenia na odstrzał na rzecz T. i K.S., albowiem posiadają oni uprawnienia myśliwskie, oraz wydanie kilku zezwoleń na okaziciela, albowiem grunty znajdują się w czterech obwodach łowieckich w odległości do 40 km od gospodarstwa. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. organ wezwał wnioskodawców do uzupełnienia wniosku w zakresie wskazania obiektów, które są szczególnie zagrożone przez zwierzynę, wskazanie obszaru na którym planowany będzie odstrzał, podanie terminu polowań oraz przedłożenia uprawnień myśliwskich osób wskazanych we wniosku do polowań. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. strony uzupełniły wniosek, wskazując, że zagrożone są pola uprawne, na których odbywa się produkcja roślinna zbóż oraz roślin przemysłowych. Do pisma załączono wydruki map z oznaczonymi obszarami, wykaz należących do nich działek wyłączonych z obwodów Łowieckich oraz kserokopię uprawnień myśliwskich T. i K.S.. W dniu 26 sierpnia 2019 r. Starosta zwrócił się z wnioskiem do Polskiego Związku Łowieckiego celem wypracowania porozumienia w przedmiocie wydania decyzji z wniosku T.S., K.S. i E.S.. Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy pismem z dnia [...] września 2019 r. negatywnie zaopiniował wniosek o wydanie decyzji na odstrzał redukcyjny zwierzyny łownej w obrębie miejscowości [...]. W piśmie wskazano, że wniosek nie spełnia warunków art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, albowiem nie wymieniono szczególnych zagrożeń dla prawidłowego funkcjonowania obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę na terenie wnioskowanym do ostrzału redukcyjnego. W zaistniałej sytuacji Starosta decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], powołując się na art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz.U.2020.67, zwanej dalej Prawo łowieckie), oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.2020.256, zwanej dalej k.p.a.), odmówił T.S., K.S. i E.S. wydania decyzji na odstrzał redukcyjny zwierzyny łownej w obrębie miejscowości [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że pojawienie się zwierzyny na terenie działek objętych wnioskiem nie jest równoznaczne ze szczególnym zagrożeniem w funkcjonowaniu obiektów użyteczności publicznej i obiektów produkcyjnych. Odnosząc się do wniosku strony, biorąc pod uwagę opinię Polskiego Związku Łowieckiego, a także po przeanalizowaniu całości materiału zgromadzonego w sprawie, organ I instancji nie znalazł przesłanek wskazujących na występujące zagrożenie w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów użyteczności publicznej oraz obiektów produkcyjnych przez zwierzynę, wobec czego orzekł o odmowie decyzji na odstrzał redukcyjny zwierzyny łownej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli T.S., K.S. i E.S.. Decyzją z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że przepisy Prawa łowieckiego nie definiują pojęcia obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej. Jeżeli chodzi o obiekty użyteczności publicznej to należy posiłkować się definicją budynku użyteczności publicznej zwartą w § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 t.j.). Obiekty produkcyjne nie zostały zdefiniowane, jednak w ocenie organu odwoławczego również do tej kategorii nie można zaliczyć gruntów rolnych. Zdaniem Kolegium grunt rolny nie może być zaliczony do obiektów (budynków) służących gospodarce rolnej, w szczególności do budynków gospodarczych, ani do budowy zagrodowej. W ocenie organu odwoławczego z zebranego materiału dowodowego nie wynika też, aby zachodziła sytuacja opisana w art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie, polegająca na występowaniu szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę. Z załączonej do odwołania dokumentacji fotograficznej nie wynika, aby szkody w uprawie kukurydzy miały wpływ na funkcjonowanie obiektów produkcyjnych. Zniszczenia dotyczą tylko upraw rolnych. Wyrządzenie szkód przez zwierzynę w uprawach rolnych, zdaniem organu II instancji, nie jest równoznaczne ze szczególnym zagrożeniem w funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej. Organ odwoławczy podkreślił, że czym innym jest szczególne zagrożenie w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, a czym innym wyrządzenie szkód przez zwierzynę. Pojęcie "szczególnego zagrożenia" należy odróżnić od zagrożenia typowego, charakteryzującego się względną regularnością występowania niekorzystnych zdarzeń, o typowej skali i natężeniu. Należy również mieć na względzie, że Polski Związek Łowiecki negatywnie zaopiniował wniosek o odstrzał redukcyjny zwierzyny łownej. Mając na uwadze powyższe, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie, odmowa wydania decyzji o odstrzale redukcyjnym zwierzyny łownej była zatem uzasadniona. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wnieśli T.S., K.S. oraz E.S., zarzucając naruszenie: – art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie; – art. 7 i 77 k.p.a. przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych, na podstawie których oddalono odwołanie skarżących. Z ostrożności procesowej zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie: – art. 2, art. 46 ust. 2 i art. 50 ust. 1b ustawy Prawo łowieckie, w powiązaniu z art. 140 i art. 417 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U.2019.1145), przez ich niezastosowanie, przez co skarżący zostali pozbawieni ochrony przed szkodami wyrządzonymi przez dzikie zwierzęta, np. dziki. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. Dz.U.2019.2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2019 r., znak: [...], na mocy której organ odmówił T.S., K.S. i E.S. wydania decyzji na odstrzał redukcyjny zwierzyny łownej w obrębie miejscowości [...]. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy braku wystąpienia przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie w przedmiocie odstrzału redukcyjnego zwierzyny łownej w obrębie miejscowości [...]. Zgodnie z art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie w przypadku szczególnego zagrożenia w prawidłowym funkcjonowaniu obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej przez zwierzynę, starosta, w porozumieniu z Polskim Związkiem Łowieckim, może wydać decyzję o odłowie, odłowie wraz z uśmierceniem lub odstrzale redukcyjnym zwierzyny. Warunkiem wydania decyzji o odstrzale lub odłowie zwierzyny jest zagrożenie prawidłowego funkcjonowania obiektów produkcyjnych i użyteczności publicznej. Wskazana w komentowanym przepisie regulacja do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie odstrzału redukcyjnego zwierzyny wymaga również współdziałania starosty z Polskim Związkiem Łowieckim w postaci porozumienia. Zawarte w art. 45 ust. 3 ustawy Prawo Łowieckie sformułowanie "w porozumieniu" jest jednym z rodzajów współdziałania, o którym mowa w art. 106 k.p.a. W myśl art. 106 ust. 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W sprawie niniejszej mamy do czynienia z sytuacją, gdy przepis wymaga najsilniejszej formy współdziałania, tj. dojścia do takiego samego stanowiska, uzyskania pozytywnego efektu w postaci zgodnych stanowisk starosty i Polskiego Związku Łowieckiego. W art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie użyto bowiem sformułowania "w porozumieniu". Istotą zaś porozumienia, jak wyżej wskazano, jest zgodność i jednolitość poglądów. Powyższe oznacza, że oba współdziałające organy muszą wypracować wspólne stanowisko co do rozstrzygnięcia w zakresie okoliczności wymagających uzgodnienia. Zakres uzgodnienia, którego dokonuje organ uzgadniający, obejmuje zwykle, o ile ustawodawca nie postanowi inaczej, treść decyzji, jaką ma wydać organ prowadzący postępowanie główne, a stanowisko zajęte przez organ uzgadniający przesądza o treści decyzji, która jest wydawana przez organ decydujący. Konsekwencją powyżej wskazanej regulacji jest konieczność uzyskania zgody (akceptacji, aprobaty) Polskiego Związku Łowieckiego, aby możliwe byłoby wydanie przez Starostę decyzji o odstrzale redukcyjnym zwierzyny na podstawie art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do wypracowania niezbędnego do wydania decyzji porozumienia pomiędzy Starostą a Zarządem Okręgowym Polskiego Związku Łowieckiego. Starosta w trybie art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie wystąpił w dniu 26 sierpnia 2019 r. do Polskiego Związku Łowieckiego Zarząd Okręgowy celem wypracowania porozumienia w przedmiocie wydania decyzji. Pismem z dnia [...] września 2019 r. organ otrzymał jednak odpowiedź negatywną, w której Polski Związek Łowiecki, ustosunkowując się do zapytania Starosty, nie stwierdził przesłanek do zaakceptowania odstrzału redukcyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło zatem wymagane w art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie porozumienie rozumiane jako zgodność stanowisk, a w konsekwencji nie zostały spełnione sformułowane w tym przepisie warunki do wydania decyzji o odstrzale redukcyjnym. Ponadto zgodzić się należy z organem, że użyte w art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie pojęcie obiektów użyteczności publicznej i obiektów produkcyjnych nie obejmuje gruntów rolnych, a co za tym idzie wystąpienie szkód w uprawach rolnych nie jest równoznaczne ze szczególnym zagrożeniem w funkcjonowaniu obiektów użyteczności publicznej i obiektów produkcyjnych. W świetle powyższych rozważań, należy zatem stwierdzić, że Starosta zasadnie wydał decyzję odmawiającą T.S., K.S. i E.S. wydania decyzji na odstrzał redukcyjny zwierzyny łownej w obrębie miejscowości [...], która następnie została zasadnie utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Dokonane przez organ ustalenia faktyczne, ich ocena prawna oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, zgromadzonym z czynnym udziałem skarżących. Tym samym nie doszło do zarzucanego naruszenia przez organ przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. Wobec jednoznacznego brzmienia przytoczonego wyżej przepisów art. 45 ust. 3 ustawy Prawo łowieckie, okoliczności na które skarżący się powołują, nie mogły skutkować wydaniem pozytywnej decyzji zezwalającej na odstrzał redukcyjny zwierzyny łownej. Niszczenie przez zwierzynę upraw rolnych nie zostało uznane przez ustawodawcę za wystarczającą przesłankę umożliwiającą wydanie wnioskowanej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.