II SA/Go 639/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi K. K. i A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego przez skarżących, II. w pozostałym zakresie skargę oddala, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących K. K. i A. K. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Starosta [...] (dalej jako organ I instancji, Starosta) decyzją z [...] kwietnia 2025 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.; dalej jako: u.p.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z [...] stycznia 2024 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił P. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. operatora sieci [...] nr [...] w m. [...]na działce ewid. nr [...]. Od powyższej decyzji organu I instancji odwołania wnieśli A. K. K. K., M. D., C. D., A. K., J. K., P. B., A. T. i E. B., zarzucając naruszenie: 1. art. 15 k.p.a. przez niezawiadomienie o toczącym się postępowaniu, tym bardziej, że nie wiadomo na podstawie, jakich przepisów odrębnych organ ustalał strony postępowania. 2. art. 6, art. 107 § 1 pkt 4, art. 5 k.p.a. poprzez niepodanie w osnowie decyzji konkretnych przepisów prawa materialnego na podstawie, których organ dokonał ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, zdrowie ludzi oraz obiekty sąsiednie. 3. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. w zw. z art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji RP w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448; dalej jako r.d.p.p.e.) przez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy powyższego aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, w której wyżej akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy, specjalistów oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy; ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części. 4. § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2023 r., poz. 1040; dalej jako r.w.t.t.o.) w zw. z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt 20 u.p.b. przez przyjęcie, iż projekt budowlany nie musi spełnić wymogów, o których mowa powyżej i tym samym osoby postronne mogą przebywać w strefie pośredniej oraz zagrożenia (ww. rozporządzenia są inne w zakresie występowania uciążliwości). 5. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w powiązaniu z art. 143 Kodeksu cywilnego oraz 64 ust. 3 Konstytucji RP przez niedokonanie oceny wyżej wymienionych przepisów oraz uznanie, że przepisy Kodeksu cywilnego nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w odniesieniu skarżącego, pomimo że inwestycja narusza jego dobra chronione prawem i z tego powodu miał prawo do weryfikacji zaskarżonej decyzji. 6. art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.b. w związku z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1679; dalej jako r.z.f.p.b.) przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wyżej wymienionymi przepisami i tym samym nieudowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska. 7. art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2023 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz.1130; dalej jako u.p.z.p.). w zw. z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 u.p.b. przez jego pominięcie i tym samym uznanie, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie ma żadnego wpływu na kształtowanie ładu przestrzennego na danym terenie. 8. art. 121 w zw. z art. 122 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o ochronie środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 647, dalej jako u.p.o.ś.) przez pominiecie istniejącego już w tym obszarze pola elektromagnetycznego, w związku z § 1 punktu 1 i 2 oraz § 2 r.d.p.p.e. przez pominięcie tych wytycznych przy ustalaniu norm i wydawaniu pozwolenia oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego, pomimo, iż z danych przedstawionych w projekcie inwestycji wynika, że oddziaływanie pola elektromagnetycznego będzie przekraczało dopuszczalne normy i miejsca promieniowania. 9. art. 28 w zw. z art. 35 § 1 i art. 104 § 1 k.p.a. przez pominięcie i nierozpoznanie złożonych wniosków o dopuszczenie do udziału w charakterze stron postępowania oraz nie załatwienie sprawy przez brak wydania decyzji w sprawie wniosków o przystąpienie do postępowania złożonych do starostwa przez zainteresowanych. 10. art. 61 § 1 i 4 k.p.a. przez brak wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o przystąpienie do postępowania i wydanie decyzji, a w razie, gdyby organ stwierdził, iż niedopuszczalne jest uznanie za stronę, to też naruszenie art. 61 a § 1 i 2 k.p.a. przez uniemożliwienie zaskarżenia jakiejkolwiek decyzji o dopuszczeniu do postępowania i pozbawieniu prawa wnioskodawcy, wydając przedwczesną decyzję zezwalającą na budowę. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów odwołujący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyjaśnili, że jako strona mająca interes prawny nie zostali zawiadomieni o toczącym się postępowaniu, chociaż byli stroną w postępowaniu o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdzie strony ustala się na podstawie przepisów u.p.b. Powołali się na wyrok NSA z 24 stycznia 2025 r., II OSK1171/22 wskazujący, że przy realizacji inwestycji w odniesieniu do danej nieruchomości konieczne staje się zweryfikowanie w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zakresu oddziaływania inwestycji na tą nieruchomość w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania inwestycji, co świadczy o potrzebie udziału właściciela tej nieruchomości w postępowaniu i determinuje status strony tego postępowania Podobne stanowisko w wyrokach NSA: z 3 października 2024 r., II OSK 2762/21 oraz z 24 stycznia 2025 r., II OSK 1128/22. W ich ocenie złożenie odwołania jest konieczne, ponieważ orzecznictwo w kwestii ustalania stron postępowania nie jest jednolite tym bardziej, że w sprawie dokumentacja inwestora nie uwzględnia odbić od naturalnych przeszkód oraz § 314 w związku § 9 pkt 2 r.w.t.t.o. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 u.p.b., § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225; dalej jako r.w.t.). W projekcie brak jest danych o zasięgu występowania strefy zagrożenia oraz strefy pośredniej. Wyjaśnili, że strefa zagrożenia (SZ) to obszar, w którym mogą przebywać jedynie pracownicy zatrudnieni przy źródłach pól - po przejściu specjalistycznego przeszkolenia i poddaniu się badaniom lekarskim, które wykażą brak przeciwwskazań do zatrudnienia w zasięgu pól ekspozycji zawodowej. W strefie zagrożenia można przebywać przez czas ograniczony, krótszy niż 8 godzin na dobę, tak aby przebywanie w polach występujących na stanowisku pracownika oraz specyfika pracy źródła pola i jego obsługi nie spowodowało przekroczenia dopuszczalnego wskaźnika ekspozycji - dolna granica strefy zagrożenia dopowiada dopuszczalnej ekspozycji w ciągu 8 godzin na zmianę roboczą. Strefa pośrednia (SP) to obszar zdefiniowany podobnie do strefy zagrożenia, w którym czas przebywania nie podlega ograniczeniom w ramach całej 8-godzinnej zmiany roboczej. Odwołujący wskazali, że w sprawie obie strefy wystąpią w odległości większej niż 100 metrów od anten, a przebywanie w nim osobom postronnym jest niedopuszczalne. Skarżące strony podzieliły pogląd wyrażony w wyroku NSA z 8 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1638/23 dotyczący statusu strony w sprawie inwestycji względem sąsiedniej działki, podkreślając, że w orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że przy ustalaniu kręgu stron postępowania analiza oddziaływania oznaczonej inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może sprowadzać się do badania, czy przyjęte rozwiązania prowadzą do naruszenia określonych norm. Trzeba bowiem przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, bądź stwarzają możliwość ograniczenia w zagospodarowaniu (a obecnie tylko w zabudowie) działek sąsiednich, to właściciele takich nieruchomości mają status strony. Natomiast okoliczność czy wykonywanie określonych robót narusza interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, w tym także z uwagi na warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - jest przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym podlega to wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji powinien mieć możliwość uczestniczenia w postępowaniu służącym wyjaśnieniu, czy konkretny obiekt budowlany został zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz z zapewnieniem wymogów przewidzianych w art. 5 ust. 1 u.p.b. (por. wyrok NSA z 10 marca 2020 r., II OSK 1283/18; wyrok NSA z 26 października 2017 r., II OSK 2636/16; wyrok NSA z 14 grudnia 2012 r., II OSK 1494/11; wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1698/11; wyrok NSA z 14 lipca 2011 r., II OSK 1182/10; wyrok NSA z 16 sierpnia 2012 r., II OSK 832/11; wyrok NSA z 9 października 2007 r., II OSK 1321/06; wyrok NSA z 14 września 2006 r., II OSK 1090/05; wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10; wyrok NSA z 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10; wyrok NSA z 25 lutego 2014 r., II OSK 2271/12; wyrok NSA z 9 czerwca 2014 r., II OSK 46/13; wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12; wyrok NSA z 16 lutego 2023 r., II OSK 81/23). Zdaniem odwołujących istota sporu prawnego sprowadza się do wyjaśnienia, jak interpretować interes prawny w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 u.p.b. Przy ustalaniu kręgu stron na podstawie art. 28 ust. 2 u.p.b. należy uwzględnić okoliczności związane z potencjalnym zagospodarowaniem i zabudową działek sąsiednich. Reasumując podkreślili, że w sprawie zaskarżona decyzja nie spełnia obowiązujących przepisów, ponieważ nie odnosi się do jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego, a powinna przynajmniej do 4. 1. § 314 r.w.t. w zw. z § 9 pkt 2 r.d.p.p.e. zw. z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 u.p.b. przez przyjęcie, iż osoby postronne mogą przybywać w strefie pośredniej oraz strefuie zagrożenia, ponieważ ustawodawca chroni tylko i wyłącznie pracowników i to w sytuacji, w której rozporządzenie, o którym mowa powyżej wydano na podstawie delegacji wynikającej z ustawy prawo budowlane. 2. § 13 ust. 3 r.w.t. związku z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 u.p.b. przez jego pominięcie i to w sytuacji, w której spółka w innych sprawach dokonuje analizy powyższego przepisu. Ponadto organ nie wskazał, dlaczego podlega on wyłączeniu w niniejszej sprawie. 3. art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. zw. z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 u.p.b. przez jego pominięcie i tym samym uznanie, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie ma żadnego wpływu na kształtowanie ładu przestrzennego na danym terenie. 4. U.o.ś. oraz r.d.p.p.e. Odwołujący podzielili też pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z 21 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 158/18, zgodnie z którym już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W wyroku tym zaznaczono, że stanowisko, iż dopiero przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych nad powierzchnią nieruchomości pozwala na uznanie za strony postępowania ich właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców, nie jest prawidłowe. Powołali się również na stanowisko NSA zawarte w wyrokach z 11 kwietnia 2024 r., II OSK 1800/21, z 4 stycznia 2024 r., II OSK 2428/23, z 28 sierpnia 2022 r., II OSK 2701/19. Wobec powyższego - zdaniem odwołujących - organ II instancji winien precyzyjnie wskazać, że interes prawny występuje tylko i wyłącznie wtedy, kiedy inwestycja wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, czy wystarczy potencjalne oddziaływanie oraz czy obowiązkiem organu jest dokonanie analizy wszystkich przepisów mających wpływ na wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu. Odwołanie od decyzji [...] wniósł również [...] w [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. Wojewoda pozostawił bez rozpoznania odwołanie E. B. z uwagi na jego niepodpisanie, mimo skierowania do niego wezwania. Decyzją z [...] sierpnia 2025 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., Wojewoda [...] (dalej jako organ odwoławczy, organ II instancji, Wojewoda), w związku z odwołaniem złożonym przez A. K. K. K., M. D., C. D., A. K., J. K., P. B., A. T., umorzył postępowanie odwoławcze od opisanej na wstępie decyzji Starosty z [...] kwietnia 2025 r., znak: [...]; Analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ustalił, że A. K., K. K., M. D., C. D., A. K., J. K., P. B., A. T. nie posiadają legitymacji strony postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty. Oznacza to, że nie posiadają również przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym od decyzji kończącej to postępowanie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 127 k.p.a., odwołanie służy stronie. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu - art. 28 ust. 2 u.p.b. Poprzez obszar oddziaływania należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu - art. 3 pkt 20 u.p.b. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje działkę ewid. nr [...] jednostka ewidencyjna [...]. Tytuł prawny do tych nieruchomości przysługuje M. Ś. i Z. Ś. (działka nr [...]) oraz [...]w [...]., Filia w [...] (działka nr [...]). Natomiast A. K., K. K., M. D., C.. D., A. K., J. K., P. B., A. T., E. B. nie posiadają tytułu prawnego do żadnej z tych działek. Nie posiadają oni również tytułu prawnego do żadnej z działek graniczących z inwestycją. Z działką objętą inwestycją graniczą bezpośrednio działki nr [...]. Przy czym z uwagi na lokalizację inwestycji na działce oraz wielkość działki z częścią działki objętą inwestycją graniczą działki nr [...]. Wojewoda wyjaśnił, że sam fakt graniczenia nawet bezpośrednio z inwestycją nie oznacza, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Istnieć musi bowiem związek przyczynowy pomiędzy realizacją inwestycji a ograniczeniem w zabudowie danej nieruchomości. Tylko zatem w przypadku, gdy na podstawie przepisów prawa jakaś inwestycja wprowadzi ograniczenie w zabudowie nieruchomości sąsiednich uznać należy, że dana nieruchomość mieści się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie działek będących własnością A. K., M. D., C. D., A. K., J. K., P. B., A. T. Nieruchomości te nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy r.w.t. Czynnikiem fizycznym przez który wskazana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej - może oddziaływać na środowisko jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny sektorowe i radiolinie. Zdaniem Wojewody, z analizy środowiskowej dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wynika, że projektowana stacja bazowa nie będzie źródłem hałasu i drgań przenikających do środowiska. Instalacja radiokomunikacyjna stacji bazowej nr [...] nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839; dalej jako r.p.m.z.o.ś). Z powyższej analizy wynika, iż pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych/równych zróżnicowanym wartościom określonym w r.d.p.p.e., a pochodzącej od anten sektorowych wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności i mieszczą się w granicach działki, na której przewidziano realizację inwestycji. Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt, że inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać na otoczenie, środowisko przyrodnicze i ludzi, a także nie będzie powodować ograniczeń w zabudowie terenów sąsiednich w tym terenów należących do osób wnioskujących o uznanie za strony postępowania, nie będzie powodować uciążliwości i utrudnień w możliwości korzystania z ich nieruchomości, organ odwoławczy uznał, że nie posiadają oni przymiotu strony. Argumentował, że mogą oni bez przeszkód zagospodarować nieruchomości, do których posiadają tytuł prawny, bowiem projektowana inwestycja nie ogranicza tego w żaden sposób. Sporna inwestycja nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych na ich nieruchomościach. Organ odwoławczy stwierdził, że K. K. nie posiada prawa do jakiejkolwiek nieruchomości, ani w bliższym ani dalszym otoczeniu inwestycji. Tym samym nie jest on stroną w sprawie. Następnie stwierdził, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, w sytuacji, gdy subiektywne twierdzenie podmiotu wnoszącego odwołanie, iż rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczy jego praw i obowiązków, zostanie zweryfikowane negatywnie, organ II instancji obowiązany jest wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. W ocenie Wojewody nie jest możliwe merytoryczne ustosunkowanie się do ponoszonych w odwołaniu zarzutów. Od powyższej decyzji A. K. (dalej jako strona, skarżąca), reprezentowana przez K. K., wniosła skargę, w której zarzuciła naruszenie: 1) art. 6, 107 § 1 pkt 4, 5 k.p.a. przez niepodanie w osnowie decyzji konkretnych przepisów prawa materialnego na podstawie, których organ dokonał ustaleń w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, zdrowie ludzi oraz obiekty sąsiednie. 2) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 w zw. z art. 38, 39, 74 ust. 3 Konstytucji RP w powiązaniu z przepisami r.d.p.p.e. przez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy powyższego aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, w której wyżej wymieniony akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy, specjalistów oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy; ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części. 3) § 9 pkt 2 r.w.t.t.o. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 u.p.b. przez przyjęcie, iż projekt budowlany nie musi spełnić wymogów, o których mowa powyżej i tym samym osoby postronne mogą przebywać w strefie pośredniej oraz zagrożenia (ww. rozporządzenia się inne w zakresie występowania uciążliwości). 4) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. w powiązaniu z art. 143 Kodeksu cywilnego oraz 64 ust. 3 Konstytucji RP przez niedokonanie oceny przepisów wyżej wymienionych oraz uznanie, że przepisy kodeksu cywilnego nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w odniesieniu skarżącego, pomimo że inwestycja narusza jego dobra chronione prawem i z tego powodu miał prawo do weryfikacji zaskarżonej decyzji. 5) art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust 2 u.p.b. w związku z § 20 ust. 1 pkt 9 lit d rozporządzenia r.z.f.p.b. przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlane z ww. przepisami i tym samym nie udowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, dóbr materialnych, czyli dla środowiska. 6) art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 u.p.b. przez jego pominięcie i tym samym uznanie, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie ma żadnego wpływu na kształtowanie ładu przestrzennego na danym terenie. 7) art. 6 k.p.a. przez pominięcie przepisów prawa miejscowego, a ściślej rozporządzenia § 2 pkt. 10 Wojewody z dnia 16 grudnia 2022 r., rozporządzenia przez zignorowania zakazu przeprowadzania jakichkolwiek inwestycji mogących negatywnie oddziaływać na środowisko; planowana inwestycja ma być zrealizowana na terenie, pod którym znajduje się zbiornik wód podziemnych "[...]". 8) art. 139 k.p.a. przez wydanie przez organ odwoławczy, niekorzystnej decyzji dla strony odwołującej się, tj. umorzenie postępowania. 9) § 1 ust. 5 Zarządzenia Wojewody [...] z dnia [...] października 2024 r. w sprawie ustalenia Regulaminu Organizacyjnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], przez wydanie i podpisanie decyzji przez osobę nieuprawnioną upoważnieniem Wojewody. Do ujawnienia wskazywanego faktu doszło przez skontaktowanie się z pracownikiem urzędu, tj. kierownikiem wydziału K. Z., która przyznała się, że posiadała upoważnienie wydane przez poprzedniego wojewodę od 2019 do 2023 r. Upoważnienie to wygasło z chwilą zmiany Wojewody w 2023 r. i nie zostało wydane nowe przez obecnego Wojewodę M. C. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi w całości. Odnosząc się do zarzutów skargi związanych z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego organ odwoławczy wyjaśnił, że w jego ocenie materiał dowodowy był kompletny i nie wymagał uzupełnienia. Na jego podstawie możliwe było zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie, które znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wyjaśnił podstawy na jakich rozstrzygnięcie zostało oparte oraz wskazał dowody uwzględnione przy jego wydaniu. Zasady postępowania zostały przez organ orzekający zastosowane. Fakt, że skarżąca nie jest zadowolona z rozstrzygnięcia podjętego w postępowaniu odwoławczym nie oznacza, że postępowanie organu przeprowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, a stan faktyczny sprawy nie został wyczerpująco zbadany i wyjaśniony. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiódł z nich prawidłowe wnioski, przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówił ich treść oraz prawidłowo je zastosował, czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze nie było podstaw do przyjęcia, aby organ odwoławczy gromadził i rozpatrywał materiał dowodowy w sposób wybiorczy, powierzchowny lub niewłaściwy. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z przepisów prawa. Wojewoda nie zgodził się ze skarżącą również w kwestii naruszenia przez organ odwoławczy poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżącej. Wyjaśnił, że kwestie związane z ochroną uzasadnionych interesów skarżącej wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. dopełnił, czego dowodzi merytoryczne rozpatrzenie wniesionego odwołania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażany był już pogląd, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich można mówić wówczas, gdy zostały naruszone ich dobra chronione przez obowiązujące prawo. Przy ocenie czy doszło do takich naruszeń należy mieć na względzie konstytucyjne zasady równości obywateli i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP). W wyrokach z 28 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 794/05 oraz z 13 października 2003 r. sygn. akt IV SA 456-458/02 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że podstawą ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich są nie tylko przepisy prawa budowlanego, lecz i zawarte w Kodeksie cywilnym przepisy o ochronie własności obejmujące, między innymi zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość w drodze tzw. immisji pośrednich (art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego). Wojewoda wyjaśnił, że rozpoznając wniosek o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji publicznej powinien uwzględnić konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), jak również przepis, że właściciel nieruchomości powinien powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (art. 144 Kodeksu cywilnego). W ocenie Wojewody planowana inwestycja nie będzie utrudniać korzystania z nieruchomości skarżącej zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Przedmiotowa inwestycja nie ograniczy całkowicie możliwości zmiany jej przeznaczenia na cele inne niż rolnicze. Oddziaływania inwestycji obejmuje bowiem jedynie niewielką jej część. Inwestycja nie wpływa na jej obecne przeznaczenie w żaden sposób. Natomiast z uwagi na jej wielkość i usytuowanie nie pozbawia możliwości jej potencjalnego przekształcenia oraz zabudowy z uwzględnieniem istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Oznacza to, że nie można uznać, iż został naruszony uzasadniony interes osób trzecich. Inwestycje budowane zazwyczaj powodują immisje i oddziaływania na otaczające je nieruchomości. Do naruszenia uzasadnionego interesu osób trzecich może dojść jedynie w przypadku, gdy oddziałują one na te nieruchomość ponad przeciętną miarę. Zdaniem organu odwoławczego taka sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zakwestionowanego przez skarżącą upoważnienia pracownika organu do podpisania decyzji w imieniu Wojewody wyjaśnił, że pracownik ten posiada stosowne upoważnienie do działania w imieniu Wojewody, co potwierdza załączona do odpowiedzi na skargę kopia upoważnienia. W piśmie z [...] grudnia 2025 r. (k.31 akt sądowych) pełnomocnik strony poinformował, że jest synem skarżącej oraz że w sprawie skargę wnoszą A. K. oraz K. K. W związku z powyższym, na podstawie zarządzenia z [...] grudnia 2025 r. uznano, że skarżącymi w sprawie są A. K. oraz K. K. (dalej jako skarżący, strona). W piśmie z [...] lutego 2026 r. strona poinformowała, że posiada nagranie rozmowy telefonicznej, która odbyła się między stroną a pracownikiem Urzędu Wojewódzkiego, który to podpisał decyzję nie posiadając pisemnego upoważnienia od obecnie urzędującego Wojewody. Wyjaśniła, że poprzedni Wojewoda upoważnił w 2019 r. K. Z. do wykonywania obowiązków, zaś obecny Wojewoda wydał takie upoważnienie po moim wytknięciu tego braku. Upoważnienie, o którym Wojewoda wspomina w piśmie jako istniejące nie zostało wydane ani wpisane do systemu przed wydaniem i podpisaniem zaskarżonej decyzji. Pani K. Z. osobiście poinformowała skarżącego o tym co jest zapisane w rejestrze rozmowy telefonicznej. Skarżący nie zgodzili się z dalszymi wywodami zawartymi w odpowiedzi na skargę. Skarżący wyjaśnili, że w miejscowości [...] w obszarze planowanej inwestycji, znajdują się korytarze powietrzne tras VFR zarezerwowane dla lotów powietrznych jednostek służb ratownictwa medycznego, obrony narodowej oraz służb specjalnych, które odbywają coroczne ćwiczenia na dwóch poligonach wojskowych, między którymi znajduje się wieś [...]. Dla strony niezrozumiałe jest, dlaczego organ I i II instancji o tym nie wspomina i dlaczego organ I instancji nie zawiadomił odpowiednich organów o istniejącym postępowaniu. Skarżący podkreślili też, że nie zawiadomiono Ministerstwa Obrony Narodowej i Ministerstwa Infrastruktury - Urząd Lotnictwa Cywilnego. Złamano prawo dotyczące bezpieczeństwa żeglugi powietrznej i obrony narodowej. Skarżący wskazali, że przepisy prawa zabraniają instalowania urządzeń wytwarzających pole elektromagnetyczne w miejscu, w którym to pole już istnieje, np. drugi maszt. Pole elektromagnetyczne negatywnie oddziałuje na życie i zdrowie ludzkie, na urządzenia używane w lotnictwie i w wojsku, ale także fale radiowe (skupiska fal), które są wysyłane i odbierane przez anteny masztu powodują zakłócenia sprzętu komunikacyjnego i sterowni wojskowych oraz radarów, które na tym terenie się znajdują. Miejsca, w których fale radiowe znajdują się w dużym skupisku, zakłócają również działanie sprzętu używanego w lotnictwie, który na całym obszarze poligonów jest każdego roku używany. Skarżący wyjaśnili, że nad miejscem planowanej budowy masztu znajduje się korytarz lotniczy medycznych służb ratunkowych. To też organ I i II instancji pominął i przemilczał. Dalej strona argumentowała, że oddziaływanie na umysł ludzki fal radiowych jest negatywne tak samo jak oddziaływanie pola elektromagnetycznego na organizmy żywe zwłaszcza na człowieka. Wraz z zwiększaniem się tych natężeń zwłaszcza fal radiowych, pogarsza się stan ludzkich umysłów. Strona zauważyła, że [...]ukryły postępowanie w sprawie budowy masztu, tak aby nikt ze stron nie mógł zaskarżyć ich decyzji. [...]w sprawach, które dotyczą terenów zalewowych, muszą wydawać decyzje administracyjne a nie uzgadniać poprzez milczenie. Jej zdaniem warto, aby Sąd zwrócił na to stanowczo uwagę. W ocenie strony wyżej wymienione uchybienia są naruszeniem prawa art. 61 § 1 i 4 k.p.a., co powinno skutkować bezwzględnym uchyleniem skarżonej decyzji. Kolejnym naruszeniem, na jakie zwrócili uwagę skarżący, jest bezczynność w sprawie zniszczenia stanowiska archeologicznego i wykonywanie utwardzenia terenu oraz niwelowanie jego i wykonywanie odwiertów głębinowych bez zgód organów, a następnie brak reakcji przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Powiatowego Inspektora Budowlanego, który kolaboruje z osobami chcącymi wybudować maszt. Wyjaśnił, że na działkę [...], na której ma być postawiony maszt, przywieziono około 400 ton potężnych kawałków betonów i innych odpadów z rozbiórki mostu w miejscowości [...]. Odpadów pozbyło się Starostwo w [...], które budowało nowy most i wydało pozwolenie na budowę masztu. W ocenie strony to poważne złamanie prawa. Zasypano odpadami chronione źródliska i pomimo, że to teren zalewowy, Obszar Specjalnej Ochrony Natura 2000, Chroniony Obszar [...],[...] oraz Obszar Chronionego Krajobrazu, to RDOŚ nie zareagowało tak jak Wójt Gminy. Na marginesie skarżący nadmienili, że przy wykonywaniu nielegalnych odwiertów na działce [...] przez spółkę P. kilka lat wstecz, wydobyto dwa przedmioty, które pochodzą z czasów epoki łużyckiej, które to strona znalazła przy odwiertach, zabezpieczyła i przekazała konserwatorowi zabytków, ale ten nic z tą sprawą nie zrobił. Strona wyjaśniła, że w miejsce stanowiska archeologicznego wstawiono słup energetyczny i postawiono przyłącze energetyczne do planowanego masztu, beż pozwoleń i jakichkolwiek uzgodnień. I tu również brak reakcji Konserwatora Zabytków i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Podkreślili, że na istniejącym maszcie w miejscowości [...], znajduje się już trzech operatorów; [...]. Starostwo powiatowe w [...] ani myśli zawiadomić, iż natężenie pola elektromagnetycznego zwiększono trzykrotnie. W ocenie strony, naraża się mieszkańców i użytkowników dróg na bezpośrednią utratę życia i zdrowia, a to jest już sprawa dla Prokuratora Generalnego Międzynarodowego Trybunału Karnego z siedzibą w Hadze. Dla strony niezrozumiałym jest instalowanie kolejnego masztu, skoro w [...] usługę komunikacji światłowodami świadczy czterech operatorów, trzech zwykłą instalacją miedzianą i sześciu operatorów przesyłem radiowym. Zaakcentowała, że trzeba być nienormalnym, żeby wciskać na mus kolejnego operatora, bo on tak chce. Wieś jest obstawiona masztami dookoła. Strona zaznaczyła, że organ I instancji wydał zgodę na budowę masztu, pomimo, że ustawa o drogach publicznych, a ściślej art. 43 ust. 1 lp 3 c nie zezwala na budowanie w odległości mniejszej niż piętnaście metrów od drogi gminnej znajdującej się poza terenem zabudowanym, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W ocenie strony, zgoda starosty nie uchyla działania ustawy, a więc zgoda wydana z naruszeniem niniejszej ustawy unieważnia czynność organu I instancji. Strona podtrzymała stanowisko wyrażone w skardze, oraz poparła skargę wniesioną przez KOWR oraz stanowisko Stowarzyszenia. Wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie jej do ponownego rozpoznania jak w skardze. W załączeniu przesłała mapę z zaznaczonym obszarem poligonu i strefy niebezpiecznej oraz wyrok NSA o sygn. II OSK 1488/23. Strona wniosła o włączenie przedłożonego pisma wraz z wyrokiem do akt sprawy oraz przeprowadzenie z nich dowodu w sprawie. Przesłała także trzy mapy z zaznaczonym obszarem poligonu, w którym znajduje się miejscowość [...]. Pismem z [...] marca 2026 r. pełnomocnik uczestnika postępowania, tj. spółki P. sp. z o. o. zs. w [...] wniósł o oddalenie skargi w całości ze względu na jej bezzasadność. Uznał, że sformułowane przez skarżących zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie uczestnika postępowania zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i brak jakichkolwiek podstaw dla jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Wojewoda [...] prawidłowo ustalił, że skarżącym nie przysługiwał status strony w postępowaniu, którego przedmiotem było zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. W piśmie z [...] czerwca 2026 r. skarżący podnieśli, że z uwagi na planowaną inwestycję i przeprowadzone postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę masztu, ujawniły się dodatkowe informacje, które wskazują, iż żaden organ rozpoznający sprawę, zwłaszcza Starostwo Powiatowe i Wojewoda [...] oraz Gmina [...] i SKO [...]- (decyzja lokalizacji inwestycji), nie dopatrzył się, iż planowana inwestycja znajduje się w obszarze poligonu wojskowego [...]. Także na jaw wyszły informacje, które wskazują, że nad obszarem planowanej inwestycji znajdują się korytarze lotniczych statków powietrznych, zarówno cywilnych jak i wojskowych. Z wskazywanych korytarzy korzysta także LPR - Lotnicze Pogotowie Ratunkowe. Z uwagi na te informacji skarżący podkreślili, iż żaden organ Wojska Polskiego, a także Urząd Lotnictwa Cywilnego nie został zawiadomiony przez organ wydający decyzję o toczącym się postępowaniu. [...]zaś ukryły swoje postępowania tak, iż nikt nie mógł dowiedzieć się o toczącym się u nich postępowaniu oraz nie miał możliwości zaskarżenia ich decyzji. W ocenie strony jest to karygodne łamanie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej pod względem legalności w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2025 r. umarzająca postępowanie odwoławcze w związku z odwołaniem złożonym przez A. K., K. K., M. D., C. D., A. K., J. K., P. B., A. T. od decyzji Starosty z [...] kwietnia 2025 r., znak: [...], którą organ I instancji zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla P. Sp. z o.o. w [...] stacji bazowej telefonii komórkowej P. operatora sieci [...] nr [...] w m. [...] na działce ewid. nr [...]. Dokonując czynności kontrolnych sąd uwzględnił stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Dokonanie takiej oceny, poprzedzające sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności lub niezgodności przedmiotu kontroli z prawem, jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie i piśmiennictwie - jest bowiem możliwe tylko na podstawie stanu faktycznego i prawnego, który istniał w chwili podjęcia danego aktu lub czynności i stanowił ich podstawę faktyczną. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania w związku z wniesioną skargą okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonego aktu lub podjęciu zaskarżonej czynności. Jego funkcje są bowiem odmienne od celów i zadań organu odwoławczego, który w postępowaniu w drugiej instancji ma obowiązek ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia in merito sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2009 r., II FSK 258/08, i wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r., II FSK 586/09). por. T. Woś (red.), P.p.s.a. Komentarz, WK 2016, t. 8 do art. 133). W związku z tym Sąd nie mógł uwzględnić okoliczności, że wprawdzie w tym samym dniu, ale już po wydaniu zaskarżonej decyzji, Wojewoda rozpoznał merytorycznie odwołanie innej strony, tj. [...]w [...]. Filia w [...], utrzymując w mocy opisaną na wstępie decyzję organu I instancji, a także, iż powyższe rozstrzygnięcie stało przedmiotem kontroli w sprawie o sygn. akt II SA/Go 532/25. W pierwszej kolejności należało odnieść się do najdalej idącego zarzutu, a mianowicie, że zaskarżona decyzją została wydana przez osobę nieupoważnioną. Wbrew zarzutom skargi K. Z., która podpisała zaskarżona decyzję, dysponowała upoważnieniem z [...] listopada 2024 r. udzielonym przez Wojewodę [...] M. C. do wydania w jego imieniu decyzji i postanowień w postępowaniu odwoławczym od decyzji i postanowień wydanych przez starostę w trybie u.p.b. Powyższe upoważnienie został przedłożone przez organ odwoławczy na żądnie sądu (k. 195-196 akt sądowych). Podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowane jest stanowisko, że jeżeli zachodzi konieczność zbadania interesu prawnego odwołującego, to obowiązkiem organu jest zweryfikowanie tej okoliczności w toku postępowania odwoławczego, a w razie ustalenia, że strona nie ma interesu prawnego, organ powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, a nie postanowienie na podstawie art. 134 k.p.a. (por. H. Knysiak-Sudyka (red.), K.p.a. Komentarz, WKP 2023, t. 7 do art. 138 i powołane tamże orzecznictwo). Zgodnie z art. 28 ust. 2 u.p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 3 pkt 20 u.p.b., za obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Zauważenia wymaga, że wraz z nowelizacją ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie w dniu 19 września 2020 r., zmianie uległa definicja obszaru oddziaływania inwestycji. O ile w poprzednim brzmieniu wskazywała na ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, obecnie wskazuje na ograniczenia zabudowy, czym zawężono obszar oddziaływania inwestycji i tym samym również krąg stron postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Przy czym w sprawie nie miało zastosowanie wyłączenie zastosowania art. 28 ust. 2 u.p.b. wynikające z art. 28 ust. 4 u.p.b., stanowiącego, że przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym r.p.m.z.oś. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1071) uchylono bowiem zapisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 r.p.m.z.o.ś. dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. Tym samym powyższe inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji nie stosuje się przepisów wspomnianej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła w odniesieniu do skarżących z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77§ 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. z następujących powodów. Po pierwsze, organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie określił w sposób jednoznaczny nieruchomości, które stanowią własność skarżącej. Jedynie w aktach sprawy znajduje się informacja z ewidencji gruntów, z której wynika, że skarżąca jest właścicielką działki nr [...], położonej w miejscowości [...], jednakże z uwagi na brak mapy w tym zakresie nie sposób ustalić w jakiej odległości znajduje się ta działka od spornej inwestycji. Takich też ustaleń nie ma również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżąca wskazywała w piśmie z [...] marca 2025 r., że jest również właścicielką działki nr [...]. Zarówno organ I instancji, jak również organ II instancji nie wezwali skarżącej do wykazania, że jest właścicielką tej działki ani też nie poczynili w tym zakresie samodzielnych ustaleń. Ponadto podobnie jak w przypadku działki nr [...]nie wiadomo w jakiej odległości znajduje się ona w stosunku od inwestycji objętej decyzją. Po drugie, Wojewoda stwierdził, że skarżący K. K. nie posiada prawa do jakiejkolwiek nieruchomości, ani w bliższym ani dalszym otoczeniu inwestycji. Przy czym organy nie wezwały wyżej wymienionego do wykazania tej okoliczności na żadnym etapie postępowania, zwłaszcza, że ewidencja gruntów nie zawsze jest aktualna, a ponadto nie obejmuje każdego podmiotu, który można zakwalifikować jako zarządcę nieruchomości w rozumieniu art. 28 ust. 2 u.p.b. Po trzecie, organ podnosząc, że inne nieruchomości niż wyraźnie wskazane, tj. działki nr ewid. nr [...]., do których tytuł prawny do tych nieruchomości przysługuje M. Ś. i Z. Ś. (działka nr [...]) oraz KOWR (działka nr [...]), nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepisy r.w.t. Jednakże nie powołuje żadnego przepisu z powyższego rozporządzenia ani też żadnych okoliczności, które wskazują, w jaki sposób ustalono tenże obszar oddziaływania w świetle powyższego rozporządzenia. Organ odwoławczy odwołuje się w tym zakresie ogólnikowo do bliżej nieokreślonych dokumentów znajdujących się w aktach. Po czwarte organ wskazuje, że czynnikiem fizycznym, przez który wskazana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej - może oddziaływać na środowisko jest elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące emitowane przez anteny sektorowe i radiolinie, jednakże z analizy środowiskowej wynika, iż pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych/równych zróżnicowanym wartościom określonym r.d.p.p.e., a pochodzącej od anten sektorowych wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. Jednakże, podobnie jak w przypadku r.w.t., nie wskazuje konkretnych przepisów powyższego rozporządzenia, poprzestając na powtórzeniu w tym zakresie zapisóww projekcie zagospodarowania terenu. Oznacza to, że Wojewoda nie poddał analizie wskazanych w dokumentacji projektowej parametrów anten, ich mocy oraz wpływu na nieruchomości skarżących, ograniczając się jedynie do powtórzenia stanowiska inwestora. Tymczasem dane dotyczące zakresu oddziaływania inwestycji powinny być poddane szczegółowej analizie i krytycznej weryfikacji w celu ustalenia rzeczywistego obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji, a w konsekwencji ustalenia kręgu stron postępowania (por. wyrok NSA z 19 lutego 2025 r., II OSK 1707/22). Po piąte, organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do obszernej argumentacji i zarzutów, podniesionych, zarówno na etapie postępowania przed organem I instancji, jak i przed organem II instancji w celu uzasadnienia istnienia swego interesu prawnego, powołujących się zarówno na przepisy, jak również orzecznictwo. Częściowo uczynił to dopiero w odpowiedzi na skargę, jednakże nie może ono zastąpić ani nie uzupełnić zaskarżonej decyzji. W orzecznictwie podnosi się, że odpowiedź na skargę nie może, jako pismo procesowe, być traktowana jako uzupełnienie istotnych braków aktu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ orzekający powinien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć się w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Przedmiotem kontroli sądu nie są bowiem wywody zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz prawidłowość wydanego przez organ aktu (por. wyroki WSA: w Lublinie z 6 lutego 2020 r., III SA/Lu 366/19; w Gliwicach z 24 lipca 2018 r., I SA/Gl 452/18). Po szóste, w kontekście nieodniesienia się do zarzutów i argumentacji strony, należy zauważyć, że organ odwoławczy jest - tak samo jak organ I instancji - stosownie do treści art. 140 k.p.a.) – związany art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. Powinien więc uwzględnić wszystkie dowody zgromadzone w aktach sprawy w prowadzonym zarówno przez organ I instancji, jak i organ II instancji postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy zobligowany jest przy tym do rozpatrzenia żądań strony i podniesionych zarzutów oraz rozpoznania sprawy w jej całokształcie w sposób określony przepisami procedury administracyjnej. Tym samym organ wyższego stopnia ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu lub piśmie. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania, ewentualnie dalszych pism stron oraz ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu wydanej decyzji (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r., IV SA 501/99, wyrok NSA z dnia 15 października 1999 r., IV SA 1654/97, wyrok NSA z 19 lipca 2001 r., V SA 3872/00, wyrok NSA z 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, LEX nr 48234, wyrok WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2007 r., VII SA/Wa 441/07, wyrok WSA w Warszawie z 4 października 2006 r., VI SA/Wa 1409/06, K. Glibowski /w/ R. Hauser i M. Wierzbowski (red.), KPA, Komentarz, C.H.Beck 2014, s. 73-74). Stąd też decyzja organu odwoławczego niespełniająca tego rodzaju standardów nie może się ostać. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia ponadto obowiązkom wynikającym z art. 8 i art. 11 k.p.a. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach, do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać za niego podjętych rozstrzygnięć. Zaniechanie przez organy administracji uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7 i art. 11 k.p.a. skutkuje - w myśl utrwalonego orzecznictwa - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., II SA 742/84, ONSA 1984/2/67, wyrok WSA Warszawie z 17 lutego 2010 r., VIII SA/Wa 672/09). Podkreślić należy, iż Sąd nie jest władny zastąpić organów administracji w dokonaniu ustaleń, analiz i ocen, gdyż ustrojową rolą sądu administracyjnego nie jest rozpoznawanie i rozstrzyganie ("załatwianie" w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a.) spraw administracyjnych, lecz – jak wynika z treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) - kontrola działalności administracji publicznej i to zasadniczo tylko pod względem zgodności z prawem. Tym samym nie jest rolą sądu administracyjnego uzupełnianie w jakimkolwiek zakresie aktów podejmowanych przez organy administracji, a w szczególności prowadzenie brakujących ustaleń, analiz tudzież przedstawianie "w zastępstwie" tych organów motywów, jakimi kierowały się one przy rozstrzyganiu danej sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 maja 2016 r., IV SA/Po 973/15). Kontrola sądowoadministracyjna nie może zastępować organu. Rolą sądu administracyjnego jest jedynie badanie legalności działań bądź zaniechań organu (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., II OSK 1419/17). Zwłaszcza nie jest rolą sądu administracyjnego poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, którymi kierował się organ wydając dane rozstrzygnięcie. Motywy te muszą wynikać wprost z decyzji i jego uzasadnienia, spełniającego wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 6 września 2017 r., II SA/Go 401/17). Po siódme, z uwagi na powyższe nieustosunkowanie się do argumentacji i zarzutów skarżących odnoszących się do ich interesu prawnego przez organ odwoławczy w swych lakonicznym uzasadnieniu, niespełniającym standardów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. (uchylającym się tym samym od kontroli sądowadministracyjnej), Sąd nie był uprawniony do odnoszenia się do zarzutów skargi w tym zakresie. Zauważyć bowiem należy, że zarzuty podniesionych w skardze, a także w dalszych pisma w dużej w istocie w zasadzie stanowią powtórzenie tych zawartych w odwołaniu lub ich rozwinięcie z powołaniem się na najnowsze orzecznictwo. Te natomiast, które nie są powtórzeniem skierowane są przeciw merytorycznej decyzji organu I instancji, która nie podlegała kontroli w niniejszym postępowaniu. Stąd Sąd nie mógł się do nich odnieść, gdyż wykraczałoby to poza granice sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako p.p.s.a.) - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego przez skarżących (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt II). Skarżący nie mieli bowiem interesu prawnego w skarżeniu decyzji w zakresie umorzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego w przez M. D., C. D. A. K., J. K. i P. B. Interes prawny w sprawie dotyczącej kontroli takiego rozstrzygnięcia posiada wyłącznie podmiot, które złożył to odwołanie. Rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie wywiera bowiem bezpośredni wpływ tylko na jego sytuację prawną. Interes prawny musi być osobisty, własny i indywidualny. O tym, czy wnoszący skargę ma interes prawny sąd może zdecydować dopiero w wyniku merytorycznego rozpoznania skargi. Stwierdzenie jego braku u skarżącego powoduje zatem oddalenie skargi w wyroku, nie zaś jej odrzucenie w postanowieniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z 6 października 2006 r., II FSK 1250/05, z 20 maja 2025 r., II OSK 1828/24, z 7 maja 2025 r., II OSK 2632/24). Ponownie rozpoznając sprawę organ związany będzie ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu, jednakże obowiązany będzie uwzględnić okoliczności zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji. Jako że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżących solidarnie poniesione przez nich koszty postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi uiszczonego w wysokości 500 zł, wynikającej z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U nr 2021, poz. 535.).