II SA/Ke 202/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 9 lutego 2026 r. znak: SKO.PS-80/4323/1215/2025 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

Decyzją z 9 lutego 2026 r. znak: SKO.PS-80/4323/1215/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania R. J. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza Miasta Sandomierza z dnia 23 października 2025 r., znak: ŚR.5240.75.2025, o odmowie przyznania ww. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną U. J., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO, przywołując przepisy art. 63 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1429), dalej jako "u.ś.w.", wyjaśniło, że R. J. na podstawie decyzji SKO z dnia 19 sierpnia 2024 r. był uprawniony do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną U. J. na okres od 1 maja 2023 r. do 30 czerwca 2025 r. W dniu 16 września 2025 r. złożył wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na dalszy okres, przekładając orzeczenie o zaliczeniu U. J. do znacznego stopnia niepełnosprawności, wydane do 31 sierpnia 2026 r. SKO nie podzieliło argumentacji organu I instancji co do tego, że podstawę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w tym przypadku stanowi okoliczność, iż niepełnosprawność osoby wymagającej opieki nie powstała w wieku określonym w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 390 ze zm.), zwanej dalej "u.ś.r.". Organ I instancji nie wziął bowiem pod uwagę treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, i wydał decyzję w oparciu o niekonstytucyjną normę prawną. Niemniej jednak Kolegium uznało, że zachodzi inna przyczyna powodująca konieczność odmowy przyznania R. J. świadczenia pielęgnacyjnego. Ze złożonego przez niego oświadczenia wynika, że zaprzestał on prowadzenia gospodarstwa rolnego albo wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym od dnia 30 sierpnia 2022 r. Z pisma Wójta Gminy [...] wynika, że R. J. posiada we współwłasności małżeńskiej na terenie gminy [...] grunt o pow. 0,93 ha fizycznych (0,9395 ha przeliczeniowych). W 2024 r. ubiegał się o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Do akt sprawy załączono kopie umów dzierżawy, na podstawie których ustalono że U. i R. J. z dniem 31 sierpnia 2022 r. wydzierżawili swoje gospodarstwo rolne o pow. 0,33 ha fizycznych w miejscowości [...] oraz gospodarstwo rolne o pow. 0,93 ha fizycznych w miejscowości [...] swojemu synowi B. J., na okres 10 lat. Z wyjaśnień uzyskanych przez SKO wynika, że R. J. ubiegał się o zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej zarówno w 2024 r., jak i w 2025 r. W dniu 2 września 2024 r. złożył wniosek w tym zakresie i decyzją z dnia 11 września 2024 r. został mu przyznany zwrot podatku w kwocie 149,35 zł. W dniu 28 sierpnia 2025 r. złożył taki sam wniosek za rok 2025 r. i decyzją z dnia 8 września 2025 r. zwrot podatku został także przyznany – w takiej samej kwocie. Z kolei z pisma Dyrektora ARiMR Świętokrzyski Oddział Regionalny z dnia 26 września 2025 r. wynika, że R. J. nie jest zarejestrowany jako producent rolny w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Kolegium wskazało dalej, że w świetle art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1948) zwrot podatku przysługuje producentowi rolnemu. Za producenta rolnego uważa się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Za gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1176, ze zm.), o którym mowa w art. 3 pkt 6 u.ś.r., uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. W świetle powyższego zdaniem SKO oświadczenie R. J. dotyczące zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym z dniem 30 sierpnia 2022 r. nie zasługuje na wiarę, gdyż w we wrześniu 2024 r. i w sierpniu 2025 r. ubiegał się on o wsparcie dla rolników w postaci zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego i taką pomoc otrzymał. Nie zasługuje też na wiarę informacja podana przez R. J. w oświadczeniu, z której wynika iż nie podejmuje prac w gospodarstwie rolnym, bowiem wydzierżawił wraz z żoną gospodarstwo rolne synowi B., który pracuje poza granicami kraju. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję R. J. zarzucił błędną ocenę stanu faktycznego oraz nieprawidłowe uznanie, że pobieranie przez niego zwrotu podatku akcyzowego za olej napędowy w latach 2024 i 2025 w kwocie 149,35 zł za każdy rok stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo że faktycznie nie prowadził działalności rolniczej o charakterze zarobkowym. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Uzasadniając swe stanowisko skarżący podniósł, że gospodarstwo rolne o powierzchni 0,93 ha składa się wyłącznie z łąki oraz pojedynczych drzew. Od momentu zakupu w 2011 r. nigdy nie prowadził na nim działalności rolniczej o charakterze zarobkowym. Nie posiada wykształcenia rolniczego ani doświadczenia zawodowego. Jego aktywność w gospodarstwie ograniczała się wyłącznie do okresowego koszenia łąki w odstępach około 2-3 miesięcy, w zależności od warunków pogodowych. Jednorazowe koszenie zajmowało około 3-4 godzin pracy i miało charakter wyłącznie porządkowy, a nie zarobkowy. Po wydzierżawieniu działki synowi to on przejął obowiązek jej koszenia. Ze względu na fakt, że pracował on na stałe w Niemczech, czynności te wykonywał podczas swoich przyjazdów urlopowych do kraju. Na potwierdzenie powyższego skarżący załączył zdjęcia satelitarne swojej nieruchomości pochodzące z serwisu Geoportal oraz Google Maps, z których ma wynikać, że teren ten stanowi jedynie łąkę z pojedynczymi drzewami i nie jest wykorzystywany do prowadzenia działalności rolniczej o charakterze produkcyjnym. W zakresie pobierania zwrotu podatku akcyzowego od oleju napędowego wyjaśnił, że w dniu 1 stycznia 2023 r. została sporządzona pomiędzy nim a jego synem umowa, zgodnie z którą wniosek o zwrot podatku akcyzowego miał być składany przeze niego, a następnie całość uzyskanej kwoty była przekazywana synowi. Rozwiązanie to wynikało z faktu, że wniosek o zwrot podatku akcyzowego musi być składany w ściśle określonym terminie, natomiast jego syn, przebywając i pracując na stałe w Niemczech, nie miał możliwości osobistego dokonania tych czynności administracyjnych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ocenie Sądu skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzje organów obu instancji zostały wydane przedwcześnie, bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Bezspornym jest fakt, że R. J. na podstawie decyzji SKO z dnia 19 sierpnia 2024 r. był uprawniony do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną U. J. na okres od 1 maja 2023 r. do 30 czerwca 2025 r., a uprzednio – jak wynika z ww. decyzji z 19 sierpnia 2024 r. – świadczenie pielęgnacyjne było mu przyznane na podstawie decyzji Kolegium z 22 lutego 2022 r. (od 1 października 2021 r. do 30 kwietnia 2023 r.). W dniu 16 września 2025 r. R. J. złożył wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na dalszy okres, przekładając orzeczenie o zaliczeniu U. J. do znacznego stopnia niepełnosprawności, wydane do 31 sierpnia 2026 r. Zgodnie z art. 63 ust. 2 u.ś.w. osoby, którym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, albo od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., przyznane zostało co najmniej do dnia 31 grudnia 2023 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, zachowują, na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023r., prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego nie dłużej jednak niż do końca okresu, na który prawo zostało przyznane, z uwzględnieniem ust. 3 i 4. Natomiast art. 63 ust. 3 ww. ustawy przewiduje, że osoby, o których mowa w ust. 2, zachowują prawo odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r., również w przypadku, gdy osobie nad którą sprawują opiekę zostało wydane nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenie o niepełnosprawności. Warunkiem zachowania prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego na zasadach określonych w zdaniu pierwszym jest złożenie wniosku o nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności w terminie 3 miesięcy od dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin ważności dotychczasowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo orzeczenia o niepełnosprawności, a następnie złożenie wniosku o ustalenie prawa odpowiednio do świadczenia pielęgnacyjnego albo specjalnego zasiłku opiekuńczego w terminie 3 miesięcy, licząc od wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności albo o niepełnosprawności. Organy nie kwestionowały tego, że skarżący dopełnił wymogów przewidzianych w ostatnio przytoczonym zdaniu art. 63 ust. 3 u.ś.w. Słusznie przyjęły również, że w opisanej wyżej sytuacji ocena możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na dalszy okres musiała nastąpić na zasadach obowiązujących do 31 grudnia 2023 r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała: 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. W ocenie Sądu trafnie – powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. w sprawie K 38/13 – SKO dostrzegło, że nie jest dopuszczalne oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu art. 17 ust 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Mianowicie, w przytoczonym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z art. 17b ust. 1 u.ś.r. w przypadku, gdy o świadczenia, o których mowa w art. 16a i art. 17 ubiegają się rolnicy, małżonkowie rolników bądź domownicy, świadczenia te przysługują odpowiednio: 1) rolnikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego; 2) małżonkom rolników lub domownikom w przypadku zaprzestania prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego albo wykonywania przez nich pracy w gospodarstwie rolnym. Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego lub zaprzestanie wykonywania pracy w gospodarstwie rolnym, o których mowa w ust. 1, potwierdza się stosownym oświadczeniem złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia." Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (art. 17b ust. 2 u.ś.r.). Dowodem zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego jest zatem w świetle art. 17b ust. 2 u.ś.r. stosowne oświadczenie złożone przez rolnika, pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Taka forma dowodzenia podstawowej przesłanki przyznania świadczenia została wprowadzona z uwagi na specyficzny charakter pracy rolnika. Z oczywistych względów nie ma w tym przypadku innych dokumentów, wskazujących na rezygnację z aktywności zawodowej, tak jak w przypadku osób rezygnujących zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Ułatwienie dowodowe nie oznacza jednak, że oświadczenie rolnika nie podlega weryfikacji przez organ orzekający w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego. Takie założenie byłoby sprzeczne z podstawowym obowiązkiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością (zasada prawdy obiektywnej). Nie przeczy temu również fakt, że oświadczenie jest składane pod rygorem odpowiedzialności karnej (por. wyrok WSA w Lublinie z 30 marca 2022 r., sygn. II SA/Lu 99/22). W rezultacie, organ powinien dokonać ustalenia, czy wnioskodawca zaprzestał prowadzenia gospodarstwa rolnego z uwzględnieniem treści art. 80 oraz art. 77 § 1 k.p.a., a zatem ocenić, czy okoliczność zaprzestania prowadzenia gospodarstwa rolnego została udowodniona, w oparciu o całokształt dowodów zgromadzonych w toku postępowania. W niniejszym przypadku organ II instancji uznał, że oświadczenie R. J. dotyczące zaprzestania pracy w gospodarstwie rolnym z dniem 30 sierpnia 2022 r. nie zasługuje na wiarę, gdyż w we wrześniu 2024 r. i w sierpniu 2025 r. ubiegał się on o wsparcie dla rolników w postaci zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego i taką pomoc otrzymał. Nie zasługuje też zdaniem SKO na wiarę informacja podana przez R. J. w oświadczeniu, z której wynika iż nie podejmuje prac w gospodarstwie rolnym, bowiem wydzierżawił wraz z żoną gospodarstwo rolne synowi B., który pracuje poza granicami kraju. Należy jednak podkreślić, że w aktach sprawy (k. 59, 61) znajdują się dwie umowy dzierżawy z 31 sierpnia 2022 r., z których wynika że U. J. i R. J. wydzierżawili swoje gospodarstwo rolne o pow. 0,33 ha fizycznych w miejscowości [...] oraz gospodarstwo rolne o pow. 0,93 ha fizycznych w miejscowości [...] swojemu synowi B. J., na okres 10 lat. W § 5 umowy przewidziano comiesięczny czynsz dzierżawny w wysokości po 500 zł, a z § 8 wynika, że wydzierżawiający zawiera je w celu zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej w myśl ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2021 r. poz. 266 ze zm.). Na umowach znajduje się potwierdzenie przez Wójta Gminy zawarcia ich zgodnie z art. 28 ust. 4 pkt 1 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem uznaje się, że rencista zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, jeżeli ani on, ani jego małżonek nie jest właścicielem (współwłaścicielem) lub posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym i nie prowadzi działu specjalnego, nie uwzględniając: 1) gruntów wydzierżawionych, na podstawie umowy pisemnej zawartej - w przypadku renty stałej - co najmniej na 10 lat, a w przypadku renty okresowej - na okres wskazany w decyzji Prezesa Kasy o przyznaniu tej renty, której zawarcie potwierdził wójt, właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotu dzierżawy, osobie niebędącej: a) małżonkiem rencisty, b) osobą pozostającą z rencistą we wspólnym gospodarstwie domowym, c) małżonkiem osoby, o której mowa w lit. b. W ocenie Sądu za niedostateczne należy uznać podważenie prawdziwości i rzetelności ww. umów poprzez jednozdaniowe stwierdzenie, że nie zasługuje na wiarę informacja podana przez R. J. w oświadczeniu, z której wynika iż nie podejmuje prac w gospodarstwie rolnym, bowiem wydzierżawił wraz z żoną gospodarstwo rolne synowi B., który pracuje poza granicami kraju, zwłaszcza że wydając poprzednią decyzję z 19 sierpnia 2024 r. o przyznaniu skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego Kolegium dysponowało dokładnie tymi samymi informacjami (por. k. 46-47). Nawiązując natomiast w tym miejscu do faktu pobrania przez skarżącego w latach 2024 i 2025 zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, należy odwołać się do treści art. 3 ustawy z dnia 10 marca 2006 r. o zwrocie podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 546). Ust. 1 tego artykułu stanowi, że zwrot podatku przysługuje producentowi rolnemu. Za producenta rolnego uważa się osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym (ust. 2). Art. 3 ust. 3 powołanej ustawy stanowi jednak, że w przypadku gdy grunty gospodarstwa rolnego stanowią przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, zwrot podatku przysługuje posiadaczowi zależnemu. W rozpatrywanym przypadku, wobec zawarcia przywołanych wyżej umów dzierżawy, posiadaczem zależnym jest dzierżawca, tj. B. J. W tej sytuacji w ocenie Sądu oparcie przez SKO całości ustaleń mających zakwestionować oświadczenie skarżącego o zaprzestaniu prowadzenia działalności rolniczej na fakcie dwukrotnego pobrania przez niego zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej, jest dalece niewystarczające. Trzeba bowiem zwrócić uwagę na treść art. 9 ust. 1 powołanej właśnie ustawy z dnia 10 marca 2006 r., zgodnie z którym producent rolny, który pobrał nienależnie lub w nadmiernej wysokości zwrot podatku, jest obowiązany do jego zwrotu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności nie można wykluczyć, że skarżący w sposób nienależny pobrał zwrot podatku, skoro wiązała go skutecznie zawarta i potwierdzona przez właściwego Wójta umowa dzierżawy – mająca na celu wykazanie zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej nie tylko na potrzeby postępowania w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, ale również dla celów ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Podkreślenia wymaga zaś również, że – co bezsporne – z pisma Dyrektora ARiMR Świętokrzyski Oddział Regionalny z dnia 26 września 2025 r. wynika, że R. J. nie jest zarejestrowany jako producent rolny w krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powodowało konieczność uchylenia wydanych przez te organy decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną Sądu, dokona stosownych, rzetelnych ustaleń w celu zweryfikowania, czy skarżący rzeczywiście zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej, i wyda orzeczenie adekwatne do okoliczności sprawy, które w sposób należyty uzasadni.