II SA/Ke 248/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 13 lutego 2026 r. znak: PSZ.IV.8641.13.2026 w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

Decyzją z 13.02.2025 r. znak: PSZ.IV.8641.13.2026 Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego z 18.12.2025 r. nr 177/aliszc6752/12/25/12/2025 w przedmiocie przyznania M. M. statusu bezrobotnego oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu rejestracji 12.12.2024 r. w PUP M. M. zwany dalej "stroną" przedstawił m.in. kserokopie: - zaświadczenia z dnia 11.12.2025 r. o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach za okres po ustaniu ubezpieczenia, z którego wynika m.in., że zainteresowany w okresie od 1.01.2025 r. do 1.04.2025 r. pobierał zasiłek chorobowy oraz w okresie od 2.04.2025 r. do 30.06.2025 r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne, a stosunek podstawy wymiaru tych świadczeń stanowiła kwota wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia; - zaświadczenia z dnia 12.12.2025 r., z którego wynika, że podlegał on ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu, jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług, w okresie od 21.03.2024 r. do 31.12.2024 r., a wysokość kwoty na ubezpieczenie emerytalne i rentowe w listopadzie 2024 r. wynosiła 831,29 zł; - zaświadczenia z dnia 12.12.2025 r. o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach (za okresy miesięczne/roczne) wystawione przez ZUS Biuro Terenowe we Włoszczowie os. Jana Brożka 3, 29-100 Włoszczowa, z którego wynika m.in., że zainteresowany w okresach: 4.10.2024 - 31.10.2024 r.; 4.12.2024 r. - 31.12.2024 r.; 1.01.2025 r. - 31.01.2025 r.; 1.02.2025 r. - 28.02.2025 r.; 1.03.2025 r. - 31.03.2025 r.; 1.04.2025 r. - 1.04.2025 r. przebywał na zasiłku chorobowym, natomiast w okresie: 2.04.2025 r. - 30.04.2025 r.; 1.05.2025 r. - 31.05.2025 r.; 1.06.2025 r. - 30.06.2025 r. przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się również oświadczenie M. M. z dnia 12.12.2025 r., z którego wynika m.in., że zainteresowany od 1 lipca 2025 r. do chwili rejestracji jako bezrobotny nie pracował, nie prowadził działalności gospodarczej oraz nie przebywał na zasiłku chorobowym. Zgromadzony materiał dowodowy zawiera wygenerowany w dniu 11.12.2025r. Raport ZUS-U1 Prawo, z którego wynika, że strona, jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług podlegał ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnym w okresie od 30.04.2024 r. do 31.12.2024r. Z przedmiotowego raportu wynika również, że: - w listopadzie 2024 r. wysokość podstawy wymiaru składek na ww. ubezpieczenie była niższa niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę; - w okresach: od 4.10.2024 r. do 31.10.2024 r. zainteresowany pobierał wyrównanie zasiłku chorobowego, - od 4.12.2024 r. do 21.12.2024 r. zainteresowany pobierał zasiłek chorobowy. Mając na uwadze powyższe organ I instancji decyzją z 18.12.2025 r. uznał stronę z dniem 12.12.2025 r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, stwierdzając m.in., że suma okresów, o których mowa w art. 218 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia, zwanej dalej "ustawą", przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o zmianę decyzji i przyznanie prawa do zasiłku. W uzasadnieniu wskazano, że w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP czyli od czerwca 2024 do grudnia 2025 suma okresów, o których mowa w art. 218 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia wyniosła 385 dni, tzn.od 12 czerwca 2024 r. do 30 czerwca 2025 r.(385>365). W każdym z okresów, o których mowa we wspomnianym art. 218 ustawy z podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne Fundusz Pracy była kwota wyższa od minimalnego wynagrodzenia. Do ww. odwołania skarżący dołączył ponownie kserokopie: zaświadczenia ZUS o wypłaconych zasiłkach/świadczeniach dotyczących wymaganego okresu. . Organ II instancji, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazał że, zgodnie z art. 218 ust. 1 pkt 3 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się w PUP, z wyjątkiem art. 219 i art. 220, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni świadczył usługi na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, za które powinny być opłacone składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, z wyjątkiem art. 261, przy czym podstawę wymiaru tych składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Stosownie do art. 218 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy do 365 dni, o których mowa w ust. 1, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty inwalidzkiej przyznawanej na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin lub ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 13 omawianej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o minimalnym wynagrodzeniu za pracę - oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz.U. z 2024 r. poz. 1773). Wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2024 r. została określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 14 września 2023 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1893) i od 1 stycznia 2024 r. wynosiła 4 242 zł, natomiast od 1 lipca 2024 r. - 4 300 zł. Natomiast wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2025 r. została określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 września 2024 r. (Dz. U. z 2024 r. poz. 1362) i od dnia wynosiła 1 stycznia 2025 r. 4 666 zł. Organ odwoławczy wskazał że, M. M. zarejestrował się w PUP we Włoszczowie 12.12.2025 r. i na mocy decyzji z dnia 18.12.2025 r. organ I instancji orzekł o przyznaniu zainteresowanemu z dniem 12.12.2025 r. statusu bezrobotnego oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, że strona nie spełniła niezbędnych warunków do uzyskania prawa do zasiłku, o których mowa w art. 218 ustawy, tj. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji (12.12.2025 r.), tj. od 11.06.2024 r. do 11.12.2025 r. M. M., nie udokumentował łącznie posiadania okresu 365 dni uprawniających do przyznania prawa do zasiłku, zatem nie jest możliwe przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ wskazał, że z Raportu ZUS-U1 Prawo wygenerowanego w dniu 11.12.2025 r. bezsprzecznie wynika m.in., że w miesiącu listopadzie wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne była niższa niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę. Biorąc pod uwagę powyższe należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do uchylenia lub zmiany zaskarżonej decyzji. Prawo do zasiłku jest zależne wyłącznie od wypełnienia warunków wymienionych w art. 218 ww. ustawy. Konieczne jest zatem wykazanie przez osobę ubiegającą się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, że na dzień rejestracji w Urzędzie Pracy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji posiada co najmniej 365 dni okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku. M. M. nie spełnił tego warunku i wobec tego brak jest podstaw do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ wskazał, że przepisy ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia dotyczące zasad przyznawania zasiłku dla bezrobotnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dopuszczają wyjątków. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych mogą otrzymywać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, strona zarzuciła decyzji organu odwoławczego błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na mylnym przyjęciu przez Wojewodę, że w listopadzie wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne była niższa niż minimalne wynagrodzenia za pracę. Skarżący podnosi, że składka za listopad opłacona była w grudniu 2024 r. i wynosiła 4429,03. Ponadto, strona wskazała, że pracodawca opłacał składki za dany miesiąc do 10 dnia następnego miesiąca i składka 831,29 wypłacona w listopadzie odnosiła się do października 2024 r., a składka opłacona w grudniu 2024 r. i odnosiła się do listopada 2024 r. Skarżący zwrócił również uwagę, że za październik 2024r. i grudzień 2024 r. pobierał zasiłek chorobowy, którego podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wyższa od minimalnego wynagrodzenia, do skargi załączył pismo ZUS z dnia 18 marca 2026 r. dotyczące podstawy wymiaru składek na obowiązkowe ubezpieczenie społeczne za listopad 2024 r. z tytułu wykonywania umowy zlecenia u płatnika SOŁTYS SP. Z O.O. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, w niniejszej sprawie nie ma możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia. W myśl przepisów tej ustawy, prawo do zasiłku jest zależne wyłącznie od wypełnienia warunków wymienionych w art. 218 ww. ustawy. Konieczne jest wykazanie przez osobę ubiegającą się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, że na dzień rejestracji w Urzędzie Pracy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji posiada co najmniej 365 dni okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku. M. M. nie spełnił tego warunku i wobec tego brak jest podstaw do przyznania mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, dlatego została uwzględniona. Rozpoznając sprawę Sąd miał na uwadze to, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 146 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."), sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.Tym samym dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Na materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji składał się między innymi art. 218 ust. 1 pkt 3 oraz art. 218 ust. 2 pkt 3 u.r.p. Z przepisów tych wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania przez przynajmniej 365 dni świadczył usługi na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło lub umowy o świadczenie usług, do której stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu, za które powinny być opłacone składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, przy czym podstawą wymiaru tych składek stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Dodatkowo do okresu tego zalicza się między innymi przypadające po ustaniu zatrudnienia okresy pobierania zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego – pod warunkiem, że podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę (art. 218 ust. 2 pkt 3 u.r.p.). Z ustaleń organu wynika, że skarżący jako osoba wykonująca umowę zlecenia podlegał ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnym w okresie od 30.04.2024 r do 31.12.2024 r., natomiast od 1.01.2025 r. do 1.04.2025 r. pobierał zasiłek chorobowy a od 2.04.2025 r. do 30.06.2025 r. pobierał świadczenie rehabilitacyjne. W czasie zawartej umowy zlecenia w okresie 4.10.2024 r. do 31.10.2024 r. i w okresie 4.12.2024 r. do 31.12.2024 r. skarżący pobierał zasiłek chorobowy. Powyższe okresy zostały potwierdzone w wydanych zaświadczeniach. Organ wydając zaskarżoną decyzję oparł swoje stanowisko na "Raporcie ZUS-U1Prawo" z dnia 11.12.2025 r. z którego wynikało, ze w miesiącu listopadzie wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe ( organ określa to jako ubezpieczenie społeczne i zdrowotne) była niższa niż kwota minimalnego wynagrodzenia za pracę. Organ w ogóle nie odniósł się do złożonych przez skarżącego w dniu rejestracji zaświadczeń wydanych przez ZUS odnośnie pobieranych świadczeń w postaci zasiłku chorobowego w wymaganym okresie. Istotne to jest zwłaszcza w świetle pisma skierowanego do skarżącego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Kielcach z dnia 18 marca 2026 r., które to pismo skarżący dołączył do skargi na decyzje Wojewody Świętokrzyskiego, a z którego wynika, że skarżący otrzymywał wynagrodzenie z tytułu wykonywania umowy zlecenia do 10-go następnego miesiąca, a więc z miesięcznym przesunięciem. A wypłacone wynagrodzenie w grudniu 2024 r. dotyczyło wypłaty za listopad 2024 r. Okoliczności tych organy nie wyjaśniły ustalając stan faktyczny. Sąd dostrzega również, że organ naruszył art. 79a § 1 k.p.a. Zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu, nakładał on obowiązek "wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony". Celem art. 79a § 1 k.p.a. jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów – nie korzysta z takiej możliwości. W aktach brak jest informacji skierowanej do skarżącego o tym, że w ocenie organu nie ziściły się przesłanki warunkujące przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższe zastrzeżenie jest o tyle istotne, że organ rozstrzygnięcie oparł tylko na "Raporcie ZUS-U1Prawo" z 11.12.2025 r., nie biorąc pod uwagę dodatkowych zaświadczeń złożonych przez skarżącego odnośnie pobieranego zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. W wyniku uchybienia przez organ art. 79a § 1 k.p.a. skarżący informację o systemie wypłacanego wynagrodzenia i pobieranego zasiłku chorobowego złożył wraz ze skargą na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego. O pobieżności postępowania przeprowadzonego przez Wojewodę Świętokrzyskiego świadczy również to, że rozpoznał merytorycznie sprawę, chociaż decyzja organu pierwszej instancji w istocie rzeczy sprowadzała się do stwierdzenia, iż "suma okresów, o których mowa w art. 218 ww. ustawy przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji,jest krótsza niż 365 dni lub podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy jest kwota niższa od minimalnego wynagrodzenia, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku". Tak zdawkowe przedstawienie racji, którymi kierował się organ odmawiając skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie spełniał minimalnych wymogów wynikających z brzmienia art. 107 § 1 pkt 6 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część tego aktu. Obowiązek jego sporządzenia wiąże się także z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale także pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Powinny one być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (vide wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 marca 2026 r. sygn. akt III SA/Kr 1477/25). Powyższe spostrzeżenia należy powiązać z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zasada ta polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, by dwukrotnie oceniono dowody, przeanalizowano wszystkie argumenty. Jednocześnie w postępowaniu administracyjnym organ odwoławczy jest organem merytorycznym, którego powinnością jest nie tylko odnieść się do zarzutów odwołania, lecz ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę już rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji. Innymi słowy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę w całości co do jej istoty. W sytuacji gdy organ pierwszej instancji w tak ograniczony sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie należy przyjąć, że w istocie rzeczy Starosta Włoszczowski nie rozpoznał wniosku skarżącego. Jako materialnoprawną podstawę orzekania wskazał art. 218 u.r.p. w całości, chociaż składa się on z szeregu jednostek redakcyjnych o różnorodnej treści normatywnej. W żaden sposób nie wyjaśnił racji stojących za stwierdzeniem, że skarżący nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Co więcej, mając na względzie brzmienie art. 218 u.r.p. nie wyjaśnił też, jakie konkretne przesłanki badał, jak również jakich konkretnie warunków skarżący nie spełnił. Trudno też wnosić, czy przeprowadził jakiekolwiek postępowanie dowodowe, skoro w tym względzie jego wypowiedź sprowadziła się do ogólnikowego odwołania do "przedstawionych dokumentów". Tym samym, skoro organ pierwszej instancji nie wypowiedział się w merytoryczny sposób co podstawy prawnej decyzji, nie przedstawił precyzyjniej faktów oraz dowodów, którymi się posłużył w celu ich wykazania, Wojewoda Świętokrzyski podejmując próbę rozpoznania sprawy naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę opisane powyżej uchybienia koniecznym okazało się łączne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wydanych w obu instancjach. Podstawą dla tego rozstrzygnięcia jest art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako "P.p.s.a."), który przewiduje, że dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną,a zwłaszcza: ustali materialnoprawną podstawę załatwienia wniosku skarżącego; przeprowadzi wyczerpujące postępowanie dowodowe w celu ustalenia okoliczności faktycznych relewantnych względem norm prawa materialnego, wyraźnie wymieni dowody, którymi posłużył się w celu ustalenia stanu faktycznego i zapewni stronie prawo do czynnego udziału w sprawie. Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 141 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz art. 135 p.p.s.a.