II SA/Ke 354/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze sprzeciwu K. S. od decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 kwietnia 2026 r. Nr 36/2026 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala sprzeciw.

Decyzją z 27 kwietnia 2026 r., Nr 36/2026 Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach (ŚWINB), po rozpatrzeniu odwołania B. B. i R. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Skarżysku – Kamiennej (PINB) z 3 marca 2026 r., znak: NB.5140.1.9.2025, umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, kontenera Nr 2 typu izoterma o wymiarach ok. 2,60 x 7,80 m (drugi za budynkiem mieszkalnym) usytuowanego na działce przy ul. [...] (nr ewid. działki [...]) w [...], wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W wyniku interwencji przedstawiciele Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Skarżysku - Kamiennej przeprowadzili 27.02.2025 r. kontrolę nieruchomości położonej przy ul. [...], która wykazała, że nieruchomość jest zabudowana od frontu budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, a w głębi działki od strony wschodniej budynkiem gospodarczym - drewnianą szopą. Podczas kontroli ustalono, że w odległości około 0,20 m od granicy zachodniej posadowione są wzdłuż ogrodzenia trzy kontenery typu izoterma: pierwszy kontener o wymiarach ok. 2,60 x 7,60 m i wysokości ok. 3,35 m, drugi kontener o wymiarach ok 2,60 x 7,80 m i wysokości ok. 3,20 m oraz trzeci kontener o wymiarach ok. 2,20 x 4,00 m i wysokości ok, 2,20 m. Teren działki jest utwardzony kruszywem o różnej frakcji. Na terenie działki zaparkowane są samochody. Ustalono, że właścicielami działki i kontenerów od października 2024 r. są A. Ś. i K. S. . K. S. oświadczył, że w tym czasie wykonali utwardzenie terenu. Na terenie posesji znajdują się zaparkowane pojazdy w związku z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. Wzdłuż granicy od strony zachodniej ustawione są tymczasowo trzy kontenery typu izoterma zdemontowane z jego pojazdów, z uwagi na niedawny zakup nieruchomości i planowanie docelowego urządzania terenu posesji. B. B. oświadczyła, że przedmiotowe kontenery zostały ustawione w granicy w dniu 21.09.2024 r., kontenery zacieniają jej działkę i przesłaniają widok, a częsta rotacja samochodów na utwardzonym parkingu powoduje duże uciążliwości dla mieszkańców sąsiedniej działki. Postanowieniem z 5.05.2025 r. znak: NB.5140.1.4.2025 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Skarżysku - Kamiennej nakazał A. Ś. i K. S. wstrzymać budowę samowolnie zrealizowanych trzech obiektów budowlanych, kontenerów typu izoterma o wskazanych parametrach, usytuowanych na działce nr ewid. [...] przy ul. [...], wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia oraz poinformował o możliwości zalegalizowania budowy przedmiotowych kontenerów. Na postanowienie to zażalenie złożył K. S.. Postanowieniem z 4.07.2025 r. znak: WOA.7722.29.2025 Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powodem uchylenia były wątpliwości co do kwalifikacji przedmiotowych kontenerów jako obiektu budowlanego oraz połączenie w jednym postępowaniu trzech różnych spraw administracyjnych. Kontrola przeprowadzona 4.09.2025 r. wykazała, że lokalizacja trzech kontenerów typu izoterma usytuowanych wzdłuż granicy od strony zachodniej nie uległa zmianie od poprzedniej kontroli wykonanej 27.02.2025 r. Ustalono, że kontener Nr 2, usytuowany jako drugi od strony budynku mieszkalnego, posiadający wymiary około 2,60 x 7,80 m jest w środku pusty. Do kontenera nie są podłączone żadne instalacje. K. S. oświadczył do protokołu kontroli, że przedmiotowy kontener Nr 2 jest częścią samochodu ciężarowego i został tymczasowo zdjęty i ustawiony na działce. Kontener jest przeznaczony do zabudowy samochodu ciężarowego typu "RAMA" co jest związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą "Sprzedaż detaliczna i hurtowa pojazdów samochodowych". Według strony, kontener nie pełni żadnej funkcji użytkowej oraz do kontenera nie jest podłączona żadna instalacja. A. Ś. to oświadczenie potwierdziła. B. B. przy piśmie z 5.09.2025 r. oraz przy piśmie z 25.09.2025 r. przesłała do organu I instancji zdjęcia informując, że przed planowaną na dzień 4.09.2025 r. kontrolą pracownik wraz z właścicielem opróżnili kontenery, w których wcześniej znajdowały się części samochodowe, opony i akumulatory. PINB w Skarżysku - Kamiennej uznając, że kontener Nr 2 spełnia funkcje użytkowe budynku, na podstawie art. 48 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego wydał postanowienie z 6.10.2025 r. znak: NB.5140.1.10.2025, którym nakazał A. Ś. i K. S. wstrzymanie budowy samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, kontenera Nr 2 typu izoterma o wymiarach około 2,60 x 7,80 m (drugi za budynkiem mieszkalnym) usytuowanego na działce przy ul. [...] (nr ewid. dz. [...]) w [...], wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia oraz poinformował o możliwości złożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy wniosku o legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji przedmiotowego obiektu i zasadach jej wyliczania. Powyższe postanowienie zaskarżyli odrębnie A. Ś. oraz K. S. Postanowieniem z 31.12.2025 r. znak: WOA.7722.75.2025 ŚWINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W pismach z 22.01.2026 r. strony poinformowały organ I instancji o usunięciu będących przedmiotem postępowań kontenerów. Z przeprowadzonej 25.02.2026 r. na działce kontroli, do której dołączono zdjęcia, wynikało, że kontener o wymiarach 2,60 x 7,80 m został usunięty, co znalazło odzwierciedlenie w decyzji PINB z 3.03.2026 r., znak: NB.5140.1.9.2025, od której ponownie odwołanie do ŚWINB złożyli B. i R. B.. W toku postępowania odwoławczego organ zapoznał się ze stanowiskiem Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej w Skarżysku - Kamiennej skierowanym w piśmie do właścicielki działki przy ul. [...], z którego wynikało, że po kontroli w dniu 13.04.2026 r. nie stwierdzono nieprawidłowości z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Dokonując ponownej oceny zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego ŚWINB uznał, że kontener Nr 2 stanowi tymczasowy obiekt budowlany, a przed przystąpieniem do jego budowy (posadowienia) inwestor powinien dokonać zgłoszenia. Wobec niedopełnienia przez inwestora czynności formalno - prawnych w tym zakresie, PINB prawidłowo na podstawie art. 48 Prawa budowlanego wszczął w sprawie stwierdzonej samowoli budowlanej postępowanie i 6.10.2025 r. znak: NB.5140.1.9.2025 wydał postanowienie na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Przywołując brzmienie art. 48a ust. 3 Prawa budowlanego, ŚWINB podniósł, że termin na złożenie wniosku o legalizację przedmiotowego kontenera biegł od dnia wydania drugoinstancyjnego postanowienia z dnia 31.12.2025 r. Zgodnie ze stanowiskiem organu, chociaż wyniki kontroli z 25.02.2026 r. wskazywały, że kontener Nr 2 został usunięty z miejsca, które zajmował to jednak z dowodów dostarczonych przy odwołaniu wynika, że kontener Nr 2 nie został usunięty z terenu działki przy ul. [...] i nadal znajduje się na terenie tej nieruchomości tylko w innym miejscu. Powołując się na pogląd wyrażony w orzecznictwie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.01.2017r. sygn. akt VII SA/Wa 405/16), stwierdzono, że przez przeniesienie obiektu w inne miejsce nie można rozumieć jego przestawienia w obrębie tej samej działki, gdyż taka wykładnia byłaby contra legem. Przez "miejsce" rozumieć należy tą nieruchomość, na której obiekty tymczasowe zostały posadowione, przez "inne miejsce" - inną nieruchomość. Przestawienie obiektów na tej samej nieruchomości nie jest ich przeniesieniem w inne miejsce, ale zmianą lokalizacji w ramach tego samego miejsca. Ponieważ nadal na działce nr ewid [...] przy ul. [...] znajduje się kontener Nr 2 tylko w innym miejscu, postępowanie w tej sprawie nie jest bezprzedmiotowe, to zaś oznacza, że należy je kontynuować tak, jakby nie został złożony wniosek o legalizację. Organ odwoławczy zauważył, że w związku ze zmianą usytuowania kontenerów z przybliżeniem do granicy wschodniej organ I instancji powinien uwzględnić także nowe strony w sprawie, jak również mieć na uwadze okoliczność, że K. S. jest reprezentowany przez pełnomocnika. W sprzeciwie do tut. Sądu K. S. zarzucił decyzji ŚWINB naruszenie: przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 105 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez ŚWINB i uznanie, że postępowanie prowadzone przez PINB w [...] nie jest bezprzedmiotowe i nie powinno zostać umorzone, w sytuacji gdy PINB zasadnie wydał decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego kontenera Nr 2 typu izoterma o wymiarach około 2,60 x 7,80 m (drugi za budynkiem mieszkalnym) usytuowanego na działce przy ul. [...], wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia - ze względu na usunięcie ww. kontenera z miejsca jego dotychczasowej lokalizacji, - art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowalne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że postępowanie prowadzone przez PINB w Skarżysku -Kamiennej nie jest bezprzedmiotowe i nie powinno zostać umorzone, w sytuacji gdy PINB zasadnie wydał decyzję o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego kontenera Nr 2 typu izoterma o wymiarach około 2,60 x 7,80 m (drugi za budynkiem mieszkalnym) usytuowanego na działce przy ul. [...], wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia ze względu na usunięcie ww. kontenera z miejsca jego dotychczasowego lokalizacji, - art. 3 pkt. 5 w zw. z art. 48 ust. 1-3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez jego zastosowanie przez ŚWINB i uznanie, że sporny kontener Nr 2 typu izoterma jest tymczasowym obiektem budowlanym, w sytuacji gdy ww. kontener nie jest tymczasowym obiektem budowlanym, a częścią pojazdu samochodowego, w związku z czym nie podlega regulacjom ustawy Prawo Budowlane, - art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 124 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie polegające na zaniechaniu ustalenia przez ŚWINB dokładnego stanu faktycznego niniejszej sprawy w oparciu o cały zebrany w sprawie materiał dowodowy - w szczególności, że sporny kontener Nr 2 usytuowany na działce przy ul. [...] został usunięty z miejsca dotychczasowego posadowienia, a także w jaki sposób był użytkowany dotychczas, a tym samym czy podlegał regulacjom określnym w ustawie Prawo budowalne, W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji ŚWINB Nr 36/2026 z dnia 27.04.2026 r. w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że o bezprzedmiotowości postępowania w niniejszej sprawie świadczy okoliczność, że kontener został usunięty z miejsca jego dotychczasowej lokalizacji. Budowa w określonym miejscu w kontekście prawnym oznacza wykonanie obiektu budowlanego (budynku, budowli lub obiektu małej architektury) w konkretnej, z góry określonej lokalizacji. Nadto, według skarżącego, samo posadowienie nadwozia samochodu ciężarowego na działce, nawet na dłuższy okres czasu, nie może prowadzić do automatycznego wniosku, że doszło do przekształcenia ww. konstrukcji w tymczasowy obiekt budowlany. W odpowiedzi na sprzeciw ŚWINB wniósł o jego oddalenie i z ostrożności procesowej o odstąpienie od wymierzenia organowi grzywny. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 64d § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie, przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zastosowanie cyt. przepisu uwarunkowane jest dwiema przesłankami procesowymi. Pierwsza z nich polega na tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu I instancji, druga natomiast sprowadza się do tego, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Niezbędne jest przy tym wykazanie, że zaistnienie tych przesłanek następuje na określonej podstawie materialnoprawnej. Tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych zapisanych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por.: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", C.H. Beck 2017, s. 728). Jak przyjmuje się w orzecznictwie, kontrola sądowa w zakresie rozpoznania sprzeciwu polega na dokonaniu oceny, czy w okolicznościach danej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób wykorzystał możliwość wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezzasadnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Obowiązkiem sądu administracyjnego, który rozpoznaje sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy. Rozpoznając sprzeciw Sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy, ponieważ na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Nie może więc poddać ocenie decyzji objętej sprzeciwem w takim zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na treść art. 64b § 3 p.p.s.a., nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Kontrola sądowoadministracyjna decyzji kasacyjnej nie może zatem, co do zasady, obejmować końcowej oceny materialnoprawnej, związanej z rozstrzygnięciem istoty sprawy. Sformułowanie wniosków w tym zakresie byłoby bowiem przedwczesne i niedopuszczalne (por. przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 24 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 90/20; dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać również należy, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Zakres uzupełnienia postępowania dowodowego przez organ II instancji zakreślają przepisy art. 136 § 1 i 2 K.p.a. Zgodnie z ich treścią organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję (§ 1). Jeżeli jednak decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a więc w sytuacji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a., na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję (§ 2). Przepis § 2 stosuje się także w przypadku, gdy jedna ze stron zawarła w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy, a pozostałe strony wyraziły na to zgodę w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im zawiadomienia o wniesieniu odwołania, zawierającego wniosek o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy jest zatem dopuszczalne. Zasadą powinno być uzupełnienie postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego i merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Zwrot "uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie" (art. 136 § 1 K.p.a.) wskazuje na ograniczony zakres czynności dowodowych przeprowadzanych na etapie postępowania odwoławczego. Oceniając zakres postępowania dowodowego, jakie miałoby być przeprowadzone przez organ odwoławczy, należy pamiętać o zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.). Przeprowadzenie dowodów w zbyt szerokim zakresie może bowiem zostać ocenione jako naruszenie tej zasady. Strony mogą jednak zgodzić się na jej ograniczenie, wnosząc o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 2 i 3 K.p.a. (por. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 136). Dokonując kontroli decyzji objętej sprzeciwem w zakreślonych wyżej granicach zauważyć należy, że rozstrzygnięcie PINB w [...] z 3 marca 2026 r. opierało się na ustaleniu, że usytuowanie kontenera Nr 2 na działce przy ul. [...] w [...] wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia stanowiło samowolę budowlaną, a przeprowadzona w dniu 25.02.2026 r. kontrola sprawdzająca na tej działce potwierdziła, że obiekt ten został usunięty. Z kolei u podstaw zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. legło ustalenie, że w sprawie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego tj. kontenera Nr 2 typu izoterma nastąpiły nowe uwarunkowania polegające na tym, że wspomniany obiekt nie został usunięty z działki przy ul. [...] i nadal znajduje się na jej terenie tylko w innym miejscu. Organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję z 27.04.2026 r. kierował się poglądem wyrażonym w orzecznictwie WSA, że przeniesienie obiektu w inne miejsce nie można rozumieć jako przestawienia w obrębie tej samej działki, zaś przez inne miejsce należy rozumieć inną nieruchomość. Okolicznością potwierdzającą zajęte stanowisko były nadesłane przez B. B. i R. B. zdjęcia przedmiotowej nieruchomości wskazujące sposób jej zagospodarowania w okresie od 26.01.2026 r. do 19.03.2026 r. podważające twierdzenia K. S. i A. Ś. zawarte w pismach z 22.01.2026 r. o usunięciu kontenerów, będących przedmiotem postepowań. Nie ulega zatem wątpliwości, że ustalenia organu I instancji w konsekwencji prowadziły do zastosowania art. 105 K.p.a. i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ odwoławczy zaprezentował i umotywował inne niż organ I instancji stanowisko co do istotnych w sprawie okoliczności mających wpływ na podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Zdaniem ŚWINB, postępowanie w sprawie przestawionego, ale nadal znajdującego się na działce kontenera Nr 2 nie jest bezprzedmiotowe, jeżeli znajduje się na tej samej nieruchomości, tylko w innym miejscu. Istnieje zatem potrzeba kontynuacji postępowania z uwzględnieniem takiej sytuacji, jakby nie został złożony wniosek o legalizację. W postępowaniu prowadzonym na skutek sprzeciwu od decyzji kasacyjnej Sąd nie miał podstaw do rozstrzygania, który organ ma rację, czy sporny kontener jest tymczasowym obiektem budowlanym czy też częścią pojazdu samochodowego, do którego nie znajdują zastosowania przepisy ustawy Prawo budowlane. Taka ocena może zostać wyrażona przez sąd administracyjny dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję kończącą merytorycznie postępowanie w sprawie, do których to decyzji nie należy decyzja, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Ponownie należy podkreślić, że kontrola sądowoadministracyjna decyzji kasacyjnej nie może, co do zasady, obejmować końcowej oceny materialnoprawnej, związanej z rozstrzygnięciem istoty sprawy. Sformułowanie wniosków w tym zakresie byłoby bowiem przedwczesne i niedopuszczalne, gdyż przesądzałoby o prawach podmiotów, które z uwagi na treść art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym (stroną postępowania sądowego w tej sprawie nie są B. i R. B.). Ubocznie trzeba podkreślić, że stanowisko skarżących co do konieczności uchylenia decyzji ŚWINB wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. jest niezrozumiałe w sytuacji, gdy sami zauważają potrzebę poczynienia dodatkowych ustaleń choćby w zakresie wykorzystywania nadwozia na inne cele niż jego właściwe przeznaczenie. Skoro ŚWINB wskazując jak rozumie pojęcie "miejsce" w kontekście posadowienia obiektów tymczasowych uznał, że w dacie wydawania decyzji brak jest przesłanek do umorzenia postępowania w sprawie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego tj. kontenera Nr 2 typu izoterma o wymiarach ok. 2,60 x 7,80 m (drugi za budynkiem mieszkalnym) usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] z uwagi na nieusunięcie tego obiektu i PINB powinien tę kwestię wyjaśnić w ponownie prowadzonym postępowaniu, to brak jest podstaw do kwestionowania zastosowania przez organ odwoławczy art. 138 § 2 K.p.a. W tak ukształtowanym stanie faktycznym i prawnym, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, Świętokrzyski Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, bowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. 105 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dostrzeżone uchybienia w tym zakresie nie mogły zostać usunięte w trybie art. 136 § 1 k.p.a. bez narażenia się na zarzut naruszenia art. 15 k.p.a., z którego wynika podstawowa zasada rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy administracji publicznej pierwszej i drugiej instancji. Tożsame stanowisko zostało zaprezentowane również przez tut Sąd w sprawach II SA/Ke 355/26 i II SA/Ke 356/26 dotyczących kontenerów Nr. 1 i Nr. 3. Z tych przyczyn Sąd oddalił sprzeciw na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.