II SA/Ke 476/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi ma S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2025 r. [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody solidarnie na rzecz T. S. i T. S. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z 30 maja 2025 r., [...], Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. S., utrzymał w mocy decyzję Burmistrza [...] i Gminy K. z 28 lutego 2025 r., znak: [...], o wymeldowaniu małoletniego M. S. z pobytu stałego w miejscowości N., ul. [...], gm. K.. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 20 listopada 2024 r. do Burmistrza MiG K. wpłynął wniosek Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta w K. o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego z lokalu w miejscowości N., ul. [...], T. S. oraz małoletnich M. S. i K. S.. Nieruchomość powyższa jest własnością Gminy K. na mocy decyzji komunalizacyjnej Wojewody z 19 września 2019 r., została przejęte przez Gminę 23 października 2024 r., a 24 października 2024 r. T. S. i T. S. oddali klucze do tej nieruchomości. W tej sytuacji organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z 28 lutego 2025 r. Rozpatrując odwołanie Wojewoda, po wyjaśnieniu przesłanek wymeldowania na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2025 r., poz. 274 ze zm. dalej "ustawa", "u.e.l"), stwierdził, że przedmiotowy lokal w Nieświniu nie jest miejscem, w którym małoletni M. S. koncentruje swoje życiowe sprawy w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności. Organ podkreślił, że decyzje w sprawie wymeldowania nie mają nic wspólnego z prawem rzeczowym bądź obligatoryjnymi, jakie danej osobie przysługuje do określonej nieruchomości. Istota tych aktów sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. Wymeldowanie nie oznacza utraty uprawnień do lokalu, np. prawa własności. Organ ustalił, że małoletni M. S. od kilku lat, według świadków przed 2019 r., według skarżących od ok 2020 r., nie zamieszkuje w miejscu zameldowania. Z materiału dowodowego wynika, że rodzina od kilku lat mieszka w sąsiedztwie pod innym adresem i tam koncentruje swoje życiowe sprawy, ponosi opłaty. Z ustaleń dotyczących osób zgłoszonych w ramach opłat za wywóz śmieci (notatka z 24 grudnia 2024 r.) wynika, że w latach 2012-2019 w przedmiotowym lokalu zgłoszona była jedna osoba, opłaty te oraz podatek jako posiadacz samoistny ponosiła S. S. (babcia strony). Po jej śmierci w 2019 r. do lutego 2024 r. w spornym lokalu zamieszkał jej wnuczek D. S., który dokonywał niezbędnych opłat, ponosił koszty utrzymania lokalu (protokół z 10 lutego 2025 r.). Od tego czasu dom jest niezamieszkały, co potwierdzają oględziny z 8 stycznia 2025 r. Dom jest umeblowany, uporządkowany, wyposażony w meble i urządzenia, ale nie ma śladów codziennego użytkowania (odłączona lodówka, stan licznika elektrycznego nie zmieniony od czasu przekazania nieruchomości gminie). Powyższe potwierdzili świadkowie: sołtys w latach 2019-24 A. K. oraz siostry strony M. S. i M. S. (protokół rozprawy z 10 lutego 2025 r.). W ocenie organu, fakt opuszczenia przez stronę miejsca zameldowania nie budzi więc żadnych wątpliwości w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności. T. S. podkreślał, że nie wymelduje ani siebie, ani swoich dzieci dobrowolnie ze spornej nieruchomości, podkreślał, że jej właścicielami byli jego rodzice, inwestował w rozbudowę, rodzina wyprowadziła się z uwagi na planowany remont, którego jednak nie przeprowadzono z powodów finansowych. Podnosił, że często bywa w miejscu zameldowania, ponosi koszty, opiekuje się domem, pali w piecu. Twierdził, że był zaskoczony informacją o przejęciu lokalu przez Gminę i oddał klucze pod presją. Obecnie "odwołał" przekazanie nieruchomości Gminie, zainstalował zamek, posiada klucze do domu, złożył wniosek o przywrócenie posiadania i zasiedzenie (protokół z 27 grudnia 2024 r.). Organ wyjaśnił, że orzeczenia w sprawach o przywrócenie posiadania, czy zasiedzenie miałyby znaczenie, gdyby strona na ich podstawie powróciła do miejsca zameldowania. Natomiast na gruncie prawa materialnego istotną przesłanką decyzji o wymeldowaniu jest fakt opuszczenia miejsca stałego pobytu, przy zaistnieniu przesłanki trwałości i dobrowolności tego opuszczenia. O trwałości świadczy m.in. upływ czasu, jak również zamiar koncentracji spraw życiowych w innym lokalu. O dobrowolności natomiast samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem niezależnie od przyczyny. W ocenie organu fakt zajmowania się domem, bywania tam, palenia w piecu, porządkowania okolic domu przez ojca małoletniego nie jest tożsamy z pojęciem koncentrowania tam życiowych spraw i nie wystarcza do odmowy wymeldowania. Strona planuje zamieszkać w tym lokalu po przeprowadzeniu remontu lub w przypadku konieczności opuszczenia obecnego miejsca zamieszkania. Jest to zdarzenie przyszłe i niepewne. Zamieszkiwaniem jest związek z danym lokalem na tyle intensywny, by można było uznać, że lokal jest miejscem koncentracji życiowych interesów danej osoby. Zatem fakt pozostawienia części rzeczy w lokalu pozostaje bez wpływu na ocenę całości sprawy. Opuszczenie lokalu nie musi być połączone z jego opróżnieniem ze wszystkich rzeczy ruchomych należących do opuszczającego lokal. Odnosząc się do poruszonej w odwołaniu kwestii wyłączenia organu, tj. Burmistrza MiG K., od załatwienia sprawy Wojewoda wyjaśnił, że w sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w art. 25 § 1 k.p.a. Pojęcie "sprawy dotyczącej interesów majątkowych" osoby wymienionej w art. 25 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. należy wiązać z pojęciem "interesu prawnego lub obowiązku" o którym mowa w art. 28 k.p.a. Podstawą do wyłączenia organu nie może być więc prowadzenie przez stronę innych postępowań sądowych przeciwko, czy z udziałem Gminy K., którą reprezentuje Burmistrz. Także okoliczność, że Gmina dysponuje lokalem, którego dotyczy sprawa meldunkowa nie spełnia warunków wyłączenia z art. 25 § 1 k.p.a. Nie można bowiem przyjąć, aby orzekanie w sprawie o wymeldowanie dotyczyło interesów majątkowych osoby pełniącej urząd Burmistrza. Podsumowując organ podkreślił, że ewidencja ludności ma walor ewidencyjny, w jej zbiorach powinny znajdować się informacje o faktycznym miejscu pobytu osób. W niniejszej sprawie bezspornie ustalono, że od co najmniej 2020 r. małoletni M. S. nie przebywa w miejscu zameldowania. Decyzję o rezygnacji z przebywania pod tym adresem podjęli samodzielnie, dobrowolnie i trwale przedstawiciele ustawowi M. S.. W skardze do tut. Sądu przedstawiciele ustawowi M. S. - T. Stańczyk i T. S. zarzucili powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 35 i art. 25 u.e.l. oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu, że skarżący opuścił miejsce swego pobytu pod adresem Nieświń, ul. [...], gm. K. i przebywa pod innym adresem w tej samej miejscowości z zamiarem stałego pobytu. Wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i orzeczenie o kosztach. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący ani jego rodzice nie przeprowadzili się do nowego miejsca pobytu z zamiarem stałego pobytu i zamierzają przebywać w dotychczasowym miejscu zamieszkania. Ich ustalenia z właścicielem "nowego" miejsca zamieszkania zmierzały do tego, aby przeprowadzić remont w spornym lokalu na czas remontu czasowo zamieszkać pod adresem Nieświn, ul. [...]. Skarżący nadal miał w spornym lokalu swoje rzeczy osobiste, a na posesji znajdował się warsztat usytuowany w garażu, który ojciec skarżącego użytkował. Gmina K., formalnie właściciel posesji przy ul. [...], pozbawiła T. S. i T. S. posiadania, które to posiadanie zostało przez nich przywrócone. Rodzice skarżącego złożyli wniosek o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości. Ponieważ remont lokalu w następstwie działań Gminy K. uległ przedłużeniu, właściciel lokalu, w którym miał zamieszkać skarżący, cofnął swoje użyczenie i jedynym miejscem zamieszkania skarżącego na chwilę wniesienia skargi jest lokal przy ul. [...] w Nieświniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z 26 stycznia 2026 r. udział w sprawie na zasadzie art. 8 p.p.s.a. zgłosiła Prokurator Prokuratury Okręgowej w K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 35 ustawy o ewidencji ludności, zgodnie z którym organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Stosownie zaś do art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 u.e.l. - jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym - jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (por.m.in. wyrok NSA z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 851/09). Istotą poglądu wskazującego na konieczność badania przesłanki dobrowolności jest bowiem zagwarantowanie, aby nie odchodziło do wymeldowania osób, które nie miały zamiaru opuszczać miejsca dotychczasowego pobytu, a którym wbrew ich woli uniemożliwiono do niego dostęp lub które wbrew ich woli przymuszono do opuszczenia lokalu. W świetle przedstawionych unormowań niewątpliwym jest, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie o wymeldowanie jest wyjaśnienie nie tylko, czy osoba wymeldowana przebywa w danym miejscu, ale także - jeśli w lokalu nie przebywa, to jakie były przyczyny jej wyprowadzenia się i czy całokształt okoliczności wskazuje, że wyprowadzenie to ma charakter trwały i było dobrowolne. Przesłanka dobrowolności opuszczenia lokalu występuje wówczas, gdy osoba fizyczna nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie to jest wynikiem woli tej osoby (por. np. NSA w wyroku z dnia 16 czerwca 2020 r. II OSK 32/19, CBOSA). Jak słusznie zauważa organ odwoławczy, w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że o dobrowolności opuszczenia lokalu decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, niewywołana przymusem fizycznym albo psychicznym innej osoby. W sytuacji gdy dana osoba opuściła lokal w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego (bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu np. przez wymianę zamków w drzwiach), to nie można uznać tego za dobrowolne opuszczenie miejsca pobytu stałego (por. NSA w wyroku z dnia 13 marca 2018 r. II OSK 2189/17, z dnia 30 grudnia 2017 r. II OSK 720/17, CBOSA). W tego typu sprawach istotną okolicznością wymagającą ustalenia jest zatem istnienie po stronie osoby, której wniosek o wymeldowanie dotyczy, zamiaru opuszczenia lokalu. Celem prowadzonego postępowania winno być udowodnienie, że okoliczności sprawy wskazują na istnienie po stronie takiej osoby zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania. W tym miejscu poczynić należy jeszcze uwagę, że organy administracji orzekają w oparciu o dowody zebrane w postępowaniu administracyjnym, a Sąd na etapie kontroli sądowoadministracyjnej sprawdza, czy wydane w sprawie decyzje nie naruszają prawa, ale ich legalność ocenia na datę wydania tych decyzji. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarga M. S. zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy w niniejszym postępowaniu nie zgromadziły bowiem przekonujących dowodów potwierdzających okoliczność, że skarżący opuścił lokal w Nieświniu w sposób trwały i dobrowolny. Nie wykazano, że M. S. w sposób trwały zerwał więź z lokalem, że dobrowolnie zrezygnował z zamieszkiwania w nim ze swoją rodziną. Okoliczności kontrolowanej sprawy są szczególne, ponieważ sytuacja życiowa, w jakiej znalazł się skarżący i jego rodzina jest skutkiem szeregu nieprzewidzianych i niezależnych od skarżącego oraz jego rodziców zdarzeń. Materiał dowodowy zebrany w toku postępowania wskazuje, że działka, na której znajduje się sporny lokal (dom), miała nieuregulowany stan prawny, o czym ojciec skarżącego nie miał wiedzy. Postępowanie o stwierdzenie nabycia prawa własności nieruchomości, na której lokal się znajduje, toczyło się i zakończyło bez udziału skarżącego (zresztą także bez udziału jego rodziców). Dowodzi temu treść znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wojewody z 19 września 2019 r., w której stwierdzono nabycie przez Gminę K. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości, decyzja stała się ostateczna 4 października 2019 r. (k. 28 akt adm. I inst.). Brak wiedzy ojca skarżącego co do prawnych losów spornej nieruchomości skutkował tym, że T. S. traktował budynek jako schedę po swoich rodzicach i jego działania zmierzały do zachowania nieruchomości w możliwie jak najlepszym stanie użytkowym (ogrzewanie domu, zabezpieczenie przed włamaniami, dbałość o porządek w budynku jak i wokół zabudowań). Na datę wydania zaskarżonej decyzji dowody wskazują, że okresowe zamieszkiwanie rodziny Stańczyków w domu użyczonym przez znajomego, a znajdującym się w tej samej miejscowości, spowodowane było wolą i koniecznością przeprowadzenia remontu domu, w którym znajduje się sporny lokal. Była to więc sytuacja przejściowa. Z zeznań G. J. (użyczającego) wynika nawet, że rodzina Stańczyków częściowo pomieszkiwała w jego budynku ul. [...], a częściowo "u siebie w Nieświniu ul. [...]" (zeznania k. 18 akt adm. I inst.) Wynika również z akt sprawy, że T. S. podejmował regularne czynności porządkowe i zabezpieczające przed zniszczeniem domu, a także zapewniał dostęp do energii elektrycznej, wody i kanalizacji (zeznania J. F. - k. 56 akt adm. I inst., protokół oględzin k. 84 akt adm. I inst.). Sąsiadka zeznała, że widywała na posesji T. S., jego żonę i dzieci, że dom przy ul. [...] jest obecnie w dobrym stanie zewnętrznym, posesja jest zadbana, wykaszana, odśnieżana. Członkowie rodziny T. S. traktowali go jako uprawnionego do zamieszkiwania w lokalu i władającego nim jak właściciel (zeznania M. S., D. S. i M. S. – k. 128-131 akt adm. I inst.). Potwierdzili oni, że T. S. planował remont domu. Przedstawiony na zdjęciach znajdujących się w aktach sprawy stan techniczny i wyposażenie budynku uprawdopodabnia twierdzenia ojca skarżącego i świadków o niezbędności wykonania w tym budynku remontu. Organy obu instancji, orzekając o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego w spornym lokalu, uwzględniły jednak okoliczność nabycia prawa własności nieruchomości przez Gminę K., fakt zamieszkiwania skarżącego z rodzicami i siostrą w innym lokalu i zwrócenie przez ojca skarżącego egzemplarza kluczy do lokalu pracownikom urzędu gminy. Jednakże o zasadności wymeldowania z pobytu stałego w żadnym razie nie mogą decydować prawa właścicielskie do lokalu. Prawo do zamieszkiwania w lokalu może mieć przecież jego posiadacz, który nie jest właścicielem lokalu. Posiadanie jest objęte ochroną prawną (zob. art. 336 k.c. i nast.). Ponadto okoliczność zamieszkania skarżącego z rodziną w innym domu (lokalu) nie powoduje, że małoletni M. S. (z rodzicami) dobrowolnie i w sposób trwały opuścił lokal w Nieświniu przy ul. [...]. O trwałym opuszczeniu lokalu i braku zamiaru dalszego w nim zamieszkiwania nie dowodzi sam tylko fakt przedłużającego się pobytu rodziny Stańczyków w lokalu znajomego, znajdującego się zresztą w niedalekim sąsiedztwie. Sytuację tę – jak wynika z wyjaśnień ojca skarżącego – traktował jako przejściową, a zeznania świadków to potwierdzają. Okoliczności opuszczenia lokalu przez osobę wnioskowaną do wymeldowania mają znaczenie w sprawie, a twierdzeń samego ojca skarżącego i członków jego rodziny związanych z koniecznością przeprowadzenia remontu budynku organy skutecznie nie podważyły. Brakuje także w aktach sprawy dowodów na to, że ojciec skarżącego, a przez to także M. S. dobrowolnie zerwał więź ze spornym lokalem. Nie ma wątpliwości w sprawie, że ojciec skarżącego dbał o budynek i jego otoczenie. Oddanie klucza wejściowego w obliczu zastrzeżenia pracowników urzędu, że drzwi wejściowe do lokalu będą zniszczone, nie może przecież mieć rozstrzygającego znaczenia w konfrontacji z dowodami, które wskazują, że T. S. dysponował kluczami, że pracownicy urzędu podjęli działania zmierzające do przerwania posiadania domu przez rodziców skarżącego. T. S. przekazał klucz do lokalu, by następnie dokonać przywrócenia tego posiadania. Rodzice skarżącego złożyli do sądu powszechnego pozew o przywrócenie posiadania i wniosek o zasiedzenie prawa własności nieruchomości. Argumentacja organów nie przekonuje Sądu, że zaistniały w sprawie przesłanki do wymeldowania małoletniego M. S. z pobytu stałego w lokalu. Brakuje w aktach sprawy jednoznacznych dowodów świadczących o utracie przez małoletniego M. S. (i jego ojca T. S.) więzi ze spornym lokalem. Dowody, w oparciu o które organy orzekające w obu instancjach dokonywały ustaleń faktycznych nie potwierdzają, aby M. S. dobrowolnie i trwale opuścił przedmiotowy lokal. Organ administracji w postępowaniu administracyjnym jest związany regułami postępowania administracyjnego, określającymi jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania. W szczególności powinien przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Musi także w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. W tej sprawie organy tym wymogom nie sprostały. Zebrane dowody nie potwierdzają w sposób niewątpliwy, że zaistniały w stosunku do M. S. przesłanki do wymeldowania go z pobytu stałego w Nieświniu, a wręcz prowadzą do tezy zgoła odmiennej, że skarżący nie utracił więzi z lokalem, jego rodzice mieli do lokalu zamiar powrócić, a zamieszkiwanie w innym lokalu traktowali jako sytuację przejściową. W postępowaniu dowodowym organy powinny zmierzać do dokonania pełnych, wszechstronnych ustaleń faktycznych. Organ powinien rozważyć przesłuchanie innych sąsiadów lub członków rodziny skarżącego, celem wyjaśnienia okoliczności przeprowadzki rodziny Stańczyków do innego lokalu. Nie sprawdzono również, kto reguluje należności za media (nie chodzi wyłącznie o odpady komunalne), ale także prąd czy wodę (nawet przy ich nieznacznym zużyciu). Niewykluczone, że konieczne stanie się uzupełnienie postępowania dowodowego o wyniki toczących się przed sądem powszechnym postępowań. Jeżeli uzupełniony materiał dowodowy nie potwierdzi w sposób pewny i jednoznaczny, że skarżący zerwał więź z lokalem, wówczas postępowanie o wymeldowanie go z pobytu stałego winno zostać umorzone. Organy administracji powinny mieć na uwadze, że muszą uwzględnić całokształt okoliczności tej konkretnej sprawy. Ocena dowodów, która legła u podstaw ustalenia stanu faktycznego i jego prawnomaterialnej analizy nosi cechy dowolności. Materiał dowodowy w obecnym kształcie nie pozwala na wniosek, że zaistniały przesłanki do wymeldowania M. S. z pobytu stałego w spornym lokalu w Nieświniu. Stąd zarzuty skargi okazały się skuteczne. Wszystkie powyższe uchybienia spowodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. (pkt I wyroku). O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. Sąd zmiarkował koszty postępowania sądowego w ten sposób, że przyznał stronie zwrot kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 240 zł i zwrot wpisu sądowego od skargi – 100 zł. Sąd – uwzględniając okoliczność, że tożsamej treści skarga została złożona w imieniu trzech skarżących przez reprezentującego ich pełnomocnika – uznał, że zasadne będzie zasądzenie na rzecz strony od organu połowy kwoty minimalnego wynagrodzenia wynikającego z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Rozpoznając sprawę ponownie, organ uwzględni powyższą argumentację, przeprowadzi postępowanie we wskazanym kierunku, oceni w świetle całości materiału dowodowego spełnienie przesłanek z art. 25 ustawy i wyda stosowne rozstrzygnięcie, które w sposób należyty uzasadni. Organ uwzględni także stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które podziela skład orzekający w tej sprawie, że instytucja wyłączenia, w tym instytucja wyłączenia pracownika organu administracji publicznej na podstawie art. 24 k.p.a., jest realizowana w trybie określonym przez właściwe przepisy, co oznacza, że zgłoszenie tego rodzaju wniosku rodzi za sobą konieczność rozpoznania go według stosownej i właściwej procedury. Zgłoszenie wniosku o wyłączenie, nawet przy braku podstaw do jego uwzględnienia, rodzi obowiązek po stronie właściwych organów administracji do jego rozpoznania (zob. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 383/07, Lex nr 372671, wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 października 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 591/09, Lex nr 573759). Złożenie takiego rodzaju wniosku ponownie przez stronę spowoduje konieczność jego rozpoznania przez organ w przewidzianej prawem formie - przed wydaniem decyzji w sprawie.