II SA/Ke 7/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Kielce-Wschód w Kielcach na uchwałę Rady Gminy Masłów z dnia 27 marca 2025 r. nr XVII/130/2025 w przedmiocie uchwalenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy oddala skargę.

Rada Gminy Masłów 27 marca 2025 r. podjęła uchwałę nr XXVlI/130/2025 w sprawie "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Masłów w 2025 r.". W podstawie prawnej uchwały powołano art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.), dalej "u.s.g." oraz art. 11a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2023 r., poz. 1580), dalej u.o.z. Na powyższą uchwałę Prokurator Rejonowy Kielce-Wschód w Kielcach złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.: 1. art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. i art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez przekazanie projektu programu do zaopiniowania właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii, organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy oraz dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich działających na obszarze gminy z naruszeniem ustawowego terminu do przekazania w celu zaopiniowania przez wskazane podmioty; 2. art. 11a ust. 5 u.o.z. poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej wskazanej w tym przepisie i niewyszczególnienie pełnego sposobu wydatkowania tych środków, a jedynie zbiorcze przypisanie środków finansowych do kilku celów - jednej kwoty do kilku celów zbiorczo, a także nieuzasadnione przeznaczenie środków na finansowanie zadania "utylizacji zwłok, o których mowa w § 6 i § 7, w sytuacji, gdy w programie nie wyszczególniono takiego zadania. W uzasadnieniu prokurator, wskazując na treść art. 11a ust. 7 u.o.z. zarzucił, że projekt programu został przesłany do zaopiniowania wskazanym instytucjom z uchybieniem terminu wynikającego z w/w przepisu, tj. do dnia 1 lutego. Skarżący podkreślił, ze w związku z naruszeniem terminu wynikającego z ustawy, m.in. A pismem z dnia 18 lutego 2025 r. poinformowało, że przesłany program nie podlega opiniowaniu właśnie z uwagi na przekazanie programu do zaopiniowania po tym terminie. Tym samym lokalny prawodawca nie dopełnił obowiązku ustawowego i naruszył tryb podejmowania uchwały w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Powołując się na orzecznictwo skarżący wskazał, że niepoddanie zaopiniowaniu projektu omawianej uchwały właściwym organizacjom społecznym (a także innym podmiotom określonym w art. 11a ust 7 u.o.z.), a tym samym pozbawienie tych podmiotów uprawnienia przedstawienia własnej opinii powoduje, że uchwalenie aktu normatywnego następuje z pominięciem ustawowych wymogów proceduralnych, co z kolei stanowi istotne naruszenie prawa. Z kolei przepis art. 11a ust. 5 u.o.z. bezwzględnie wymaga, by rada gminy w sposób szczegółowy i wyczerpujący określiła wysokość środków finansowych przeznaczonych na realizację programu oraz sposób wydatkowania tych środków poprzez egzemplifikację zadań wykonywanych w ramach programu oraz określenie środków na realizację poszczególnych zadań. Regulacja powinna ściśle odnosić się do zadań wyszczególnionych w ramach programu, a następnie wskazać konkretną kwotę przeznaczoną na realizację każdego ze wskazanych zadań oddzielnie. Powyższy brak stanowi istotne naruszenie prawa, ponieważ kwestia określenia sposobu wydatkowania kwot na poszczególne zadania objęte programem ma istotne znaczenie dla realizacji uchwały. Program powinien rozdzielać środki finansowe na wszystkie zadania objęte programem, tak aby wiadomo było, czy i jakie środki finansowe przewidziano odpowiednio na poszczególne cele Programu. Brak określenia w uchwale wysokości środków przeznaczonych na realizację poszczególnych zadań oznaczonych w programie prowadzi do tego, że kwestia realizacji poszczególnych zadań programu w istocie zostaje pozostawiona do swobodnej decyzji innym podmiotom/organom niż rada gminy oraz w innym trybie. Wskazując na § 16 ust. 2 załącznika do zaskarżonej uchwały (błąd skarżącego ponieważ uchwałą nie zawiera załącznika) Prokurator podniósł, że organ dokonał nieprawidłowego zbiorczego przypisania jednej kwoty do kilku celów, bowiem w tym przepisie zadania są niezależnymi od siebie zadaniami i na realizację każdego z nich powinny być w ramach programu przeznaczone osobne środki finansowe. Podkreślono , ze wskazanie konkretnej kwoty na poszczególne cele, a nie wskazanie zbiorcze, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, ma na celu między innymi uniknięcie sytuacji, ze cała kwota zostanie przeznaczona na jedno zadanie, a na pozostałe zabraknie środków. Wskazano, ze Rada ma obowiązek zdefiniowania wszystkich zadań wykonywanych w ramach Programu oraz określenie puli środków na realizację każdego z nich. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że projekt uchwały został przesłany do organów opiniujących. Uchybienie terminu o którym mowa w art. 11a ust. 7 u.o.z. nie jest przez ustawodawcę obwarowany sankcją nieważności uchwały, ani żadną inną wskazującą, by ustawodawca traktował je jako istotne naruszenie prawa. Organ wskazał, ze taka interpretacja, że nieznaczne naruszenie tego terminu byłaby nie tylko zbyt formalistyczna, ale wręcz mogłaby prowadzić do paraliżu działań Gminy. Organ podkreślił, że przesłanie projektu po 1 lutego, ale w takim terminie, który w związku z art. 11a ust. 8 umożliwiałby wypowiedzenie się tym podmiotom o projekcie i w konsekwencji podjęcie uchwały w ustawowym terminie tj. do 31 marca – tak jak w przedmiotowej sprawie – to uznanie, ze samo naruszenie tego wskazanego w ust. 7 terminu byłoby sprzeczne z celem ustawy, którym jest ochrona zwierząt. Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11a ust. 5 u.o.z. wskazał, że zaskarżona uchwałą nie zawiera zbiorczego wskazania kwot, a wyszczególnione kwoty odpowiadają poszczególnym zadaniom. Zdaniem organu skarżący ocenia je zbyt mało szczegółowo, a taka ocena nie jest dowodem istotnego naruszenia prawa przez Radę Gminy i to skutkującym uznaniem tej uchwały za nigdy nieistniejącą do czego sprowadzałoby się stwierdzenie nieważności w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy, kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 53 § 3 p.p.s.a. prokurator jest uprawniony do wniesienia skargi, przy czym w przypadku skargi na akty prawa miejscowego nie jest ograniczony jakimkolwiek terminem. W kwestii, czy program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt należy kwalifikować jako akt prawa miejscowego, w najnowszym orzecznictwie wyraźnie dominuje pogląd o zaliczeniu uchwał w tym przedmiocie do aktów prawa miejscowego. Najszerzej wypowiedział się w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 1001/17. Program opieki nad zwierzętami ma istotne znaczenie informacyjne dla mieszkańców, którzy mogą się dowiedzieć z niego kto na terenie gminy prowadzi schronisko, gospodarstwo rolne, czy też jest podmiotem zobowiązanym do całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Systemowo poprawna, a celowościowo właściwa jest taka wykładnia przepisu art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, zgodnie z którą odczytuje się zawarte tam upoważnienie jako kompetencje rady gminy do podjęcia uchwały w formie aktu prawa miejscowego (por. J. Bobrowicz, "Kwalifikacja aktu normatywnego jako aktu prawa miejscowego - na przykładzie uchwały w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności zwierząt", Administracja, Teoria, Dydaktyka, Praktyka - z 2012 r. Nr 4, s. 44). Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4). Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por.: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy mieć też na uwadze zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2), są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Masłów z 27 marca 2025 r., w sprawie uchwalenia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Masłów w 2025 r. Podstawę prawną podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 11a u.o.z. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.z. zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. W myśl natomiast art. 11a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt (art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt). Natomiast stosownie do treści art. 11a ust. 5 u.o.z. program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina. Ponadto stosownie do treści art. 11a ust. 7 u.o.z. projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania: 1) właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii; 2) organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy; 3) dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy. Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu (art. 11a ust. 8 u.o.z.). Uwzględniając stan faktyczny oraz prawny sprawy za nietrafny sąd uznał zarzut przekazania do zaopiniowania projektu programu właściwym organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy z uchybieniem terminu. Co do zasady sąd zgadza się z twierdzeniem skarżącego, że niezasięgnięcie opinii organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działających na obszarze gminy, stanowi naruszenie trybu podejmowania uchwały w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Należy jednak wskazać, że w niniejszej sprawie organ przedmiotowy projekt uchwały przesłał do zaopiniowania w dniu 12 lutego 2025 r. - zarówno właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii, organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na terenie gminy oraz kołom łowieckim działającym na ternie gmin Zgodnie z treścią art. 11a ust. 8 w/w podmioty, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu wydają opinie o projekcie, a niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu. Pismem z 18 lutego 2025 r. A poinformowało organ, że w związku z przesłaniem projektu z uchybieniem terminu określonego w art. 11a ust. 7 u.o.z. projekt nie podlega opiniowaniu. Termin do uchwalenia przedmiotowego programu Rada Gminy ma, corocznie do dnia 31 marca. Oceniając niniejsze uchybienie Rady w przedmiocie opóźnionego przedstawienia projektu uchwały, należy mieć na uwadze również treść art. 3 u.o.z mówiący, ze w celu realizacji przepisów ustawy Inspekcja Weterynaryjna oraz inne właściwe organy administracji rządowej i samorządu terytorialnego współdziałają z samorządem lekarsko-weterynaryjnym oraz innymi instytucjami i organizacjami społecznymi, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Oznacza to , iż w/w podmioty winny wspólnie działać w celu realizacji głównego celu ustawy jakim jest ochrona zwierząt. W niniejszej sprawie wprawdzie projekt został przesłany do zaopiniowania z uchybieniem terminu, to z możliwością wypowiedzenia się przez zainteresowane podmioty przed ostatecznym terminem uchwalenia programu który zgodnie z art. 11a ust. 1 u.o.z upływa 31 marca. Uchybienie terminu o którym mowa w art. 11a ust.7 u.o.z nie jest przez ustawodawcę obwarowane sankcją nieważności uchwały, nie można również traktować je jako istotne naruszenie prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że do kategorii istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenia znaczące, jak np. naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do podejmowania uchwał, przepisów podstawy prawnej podejmowanych uchwał, przepisów ustrojowych, przepisów prawa materialnego – przez ich wadliwą wykładnię – oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Zatem nie każde naruszenie prawa prowadzi do nieważności aktu wydanego przez organ gminy. Interpretacja przedstawiona w skardze wydaje się zbyt formalistyczna, która mogłaby prowadzić do zniweczenia działań Gminy w realizacji celu ustawy jakim jest ochrona zwierząt. Z powyżej opisanych względów za nieuzasadniony uznał sąd zarzut naruszenia art. 11 ust. 7 pkt 2 u.o.z. i nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Ke 14/26. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 11a ust. 5 u.o.z. to należy w pierwszej kolejności podkreślić, że skarżący w zarzucie drugim skargi zarzuca między innymi nieuzasadnione przeznaczenie środków na finansowanie zadania "utylizacji zwłok, o którym mowa w § 6 i § 7" w sytuacji, gdy w programie nie wyszczególniono takiego zadania. Należy wskazać, że w przedmiotowej uchwale o środkach finansowych przeznaczonych na realizację programu oraz sposobu ich wydatkowania mówi rozdział XI - § 16 i w żadnym miejscu zarówno tego przepisu jak również całej uchwały nie ma mowy nic na temat "utylizacji zwłok i z tym związanych kosztów", natomiast § 6 i § 7 przedmiotowej uchwały dotyczą bezdomności zwierząt i miejsc w schronisku. Można jedynie przypuszczać, że doszło w niniejszym przypadku do błędu skarżącego w określeniu stawianego zarzutu. Natomiast odnośnie zarzutu niewypełnienia delegacji ustawowej wskazanej w art. 11a ust. 5 u.o.z poprzez niewyszczególnienie pełnego sposobu wydatkowania tych środków, a jedynie zbiorcze przypisanie środków finansowych do kilku celów - jednej kwoty do kilku celów zbiorczo to sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela aktualne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 18 marca 2025 r. sygn. akt I OSK 2404/24. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z poglądem, że wskazana kwota na opiekę powinna być zawsze rozdysponowana oddzielnie na poszczególne zadania, a nie całościowo na kilka z tych zadań. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest konieczne przypisanie określonych kwot indywidualnie do każdego z zadań Programu, w sytuacji gdy akt prawa miejscowego przypisał określoną kwotę do części zadań (w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – sześciu, spośród ustawowych ośmiu) wyodrębnionych z pozostałych zadań według kryterium podmiotu realizującego te zadania, a także według kryterium funkcjonalnego (elementy określonego ciągu czynności). Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 21 stycznia 2026 r. sygn. akt II SA/Ke 597/25. Zdaniem sądu brzmienie art. 11a ust. 5 u.o.z. nie wyklucza a priori możliwości ogólnego określenia środków dla kilku zadań, bądź też, tak jak to uczyniła Rada Gminy Masłów w ramach gwarantowanej ustrojowo samodzielności, przez wskazanie podmiotów realizujących zadania zawarte w Programie oraz z wykorzystaniem kryterium funkcjonalnego. Rada Gminy prawidłowo do każdego zadania "przypisała" określoną kwotę, tyle że zrobiła to w sposób "zadaniowy". Połączono bowiem w sposób logiczny pewne zadania, w ramach których podejmowane są następujące po sobie działania. W § 16 pkt 2 tiret piąty organ gminy przeznaczył określoną kwotę na koszty "związane z odławianiem, transportem i zapewnieniem miejsca w schronisku dla zwierząt". Są to zadania opisane w art. 11a ust. 2 pkt. 1, 3, u.o.z., w ramach których podejmowane są następujące po sobie działania, ich realizacja dotyczy określonej kategorii zwierząt znajdującej się w określonej sytuacji (zwierzęta odłowione i umieszczone w schronisku), są realizowane przez jeden podmiot: Krzysztof Krzystek prowadzący Schronisko dla bezdomnych zwierząt "Ogonki". Łączenie wydatków zostało ponadto powiązane z równoczesnym wskazaniem w Programie, że zadania te są realizowane przez jeden podmiot (§ 16 pkt 2 tiret pierwszy – Gabinet Weterynaryjny [...] ). Podobne stanowisko zostało zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt I OSK 1703/22, oraz wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 16 lipca 2025 r. sygn. akt Ii SA/Ke 242/25 i z 11 marca 2026 r. sygn. akt II SA/Ke 23/26. Podsumowując, w okolicznościach sprawy, sposób zredagowania § 16 zaskarżonej uchwały, uprawnia do wniosku, że Program pozwala stwierdzić w jaki sposób wydatkowane są określone kwoty środków finansowych na określone zadania. W art. 11a ust. 5 u.o.z. mowa jest nie o wskazaniu środków na realizację poszczególnych zadań ("działań"), ale na realizację programu jako pewnej całości ("jego realizację"). Wprawdzie lokalny prawodawca zobowiązany został przepisem art. 11a ust. 5 u.o.z. nie tylko do wskazania wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań programu, ale także do określenia konkretnego sposobu ich wydatkowania, to jednak wskazanie sposobu wydatkowania nie może być utożsamiane z przypisaniem kategorycznych, odrębnych kwot dla każdego zadania programu z pominięciem ich specyfiki i sposobu skatalogowania tych zadań. Przez określenie sposobów wydatkowania należy rozumieć wskazanie konkretnych form ich wykorzystania, ukierunkowanych na osiągnięcie celów programu. Dokonując kompleksowej, systemowej wykładni zaskarżonej uchwały oraz kierując się zaprezentowaną w najnowszym orzecznictwie NSA wykładnią art. 11a ust. 5 u.o.z. wskazać należy, że z uwagi na specyfikę wymienionych wyżej zadań, które mogą być ze sobą powiązane z uwagi na wyznaczenie jednego podmiotu realizującego te zadania, zarzut skarżącego dotyczący nieprzeznaczenia (odrębnie) środków finansowych na realizację każdego z wymienionych przez ustawodawcę zadań jest bezzasadny. W świetle powyższych rozważań nie można więc także w tym zakresie zarzucić uchwałodawcy lokalnemu istotnego naruszenia prawa. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.