II SA/Kr 11/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: Specjalista Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 16 października 2025 r. znak: K.RUT.477.68.2025 w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za korzystanie z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę.

Dyrektor Zarządu Zlewni w S. PGW WP decyzją z dnia 28 lutego 2025 r., znak: KS.ZUT.477.21.2024.AW, wydaną m.in. na podstawie art. 472aa ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1087 ze zm.), nałożył na Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. w O. administracyjną karę pieniężną (39.215 zł) za wprowadzanie w pierwszym kwartale 2024 r. ścieków komunalnych z oczyszczalni w O. do rzeki O. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, wskazując przy tym, że odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a. nie jest możliwe z uwagi na to, że naruszenie prawa nie było znikome, a także ze względu na świadomość, ciągłość i długotrwałość naruszenia. W odwołaniu spółka argumentowała, że dochowała należytej staranności w celu uzyskania wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, zaś opóźnienie w tym zakresie wynikało z błędnej uchwały Rady Gminy O.. Prowadzone przez spółkę badania ścieków nie stwierdziły przekroczeń norm jakościowych, co oznacza, że nie doszło do realnego zagrożenia dla środowiska. Zakwestionowano też wymierzenie kary w maksymalnej wysokości. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie PGW WP decyzją z dnia 16 października 2025 r., znak: K.RUT.477.68.2025, utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że instytucję opłaty podwyższonej (art. 280 pkt 1 Prawa wodnego) zastąpiła instytucja administracyjnej kary pieniężnej (art. 472aa Prawa wodnego). Organ ustalił, że spółka odprowadzała ścieki komunalne z oczyszczalni do rzeki O. bez ważnego pozwolenia w okresie od 1 maja 2022 r. do 27 marca 2025 r., w tym w pierwszym kwartale 2024 r., który to okres jest podstawą naliczenia kary w przedmiotowej decyzji Spółka nie skorzystała z możliwości złożenia wniosku o ustalenie kolejnego okresu obowiązywania pozwolenia, o którym mowa w art. 414 ust. 2 Prawa wodnego. Złożyła natomiast wniosek o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego w dniu 14 kwietnia 2022 r., jednak uczyniła to 16 dni przed upływem ważności posiadanego pozwolenia, co nie wskazuje na dochowanie należytej staranności. Do tego złożone dokumenty były niekompletne, posiadały braki formalne i wymagały uzupełnienia, a spółka poinformowała, że Gmina O. jest w trakcie koniecznej zmiany uchwały w sprawie wyznaczenia obszaru i granic aglomeracji O.. Następnie, w wyniku cofnięcia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, postępowanie zostało umorzone w dniu 16 września 2022 r. Kolejne postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony z dnia 10 lipca 2023 r., a w wyniku jego cofnięcia, zostało ponownie umorzone w dniu 9 stycznia 2024 r. Dopiero wniosek z dnia 18 października 2024 r. zainicjował postępowanie zakończone wydaniem w dniu 27 marca 2025 r. pozwolenia wodnoprawnego. Powyższe działanie strony w przeciągu 4 lat, polegające na inicjowaniu postępowania bez spełnienia wymogów formalnych, a następnie dwukrotne wycofywanie wniosków, organ ocenił jako działalnie "pro forma", podejmowane dla zachowania pozorów, bez dbałości o rzeczywistą treść i staranność wykonania. Strona, przedłużający się proces uzyskania pozwolenia tłumaczyła brakiem właściwej uchwały Rady Miejskiej, jednakże zdaniem organu kwestia ta nie miałaby znaczenia, gdyby spółka skorzystała z możliwości przewidzianej w art. 414 ust. 2 Prawa wodnego. Ponadto strona również swoimi działaniami przyczyniała się do wydłużenia czasu, w którym korzystała z usług wodnych bez ważnego pozwolenia. Naganny jest sposób postępowania strony (świadome, długotrwałe, z lekceważeniem aktualnych przepisów prawa korzystanie z usług wodnych), który uszczuplił środki finansowe pozyskiwane z tytułu korzystania z usług wodnych, ponieważ bez ważnego pozwolenia nie ma możliwości naliczenia opłat stałych. Tymczasem jako podmiot realizujący zadania publiczne spółka winna dołożyć wszelkich starań, aby kompletny wniosek został złożony z odpowiednim wyprzedzeniem. Zdaniem organu nie było podstaw do odstąpienia od wymierzania kary. Nie zostały spełnione przesłanki z art. 189f k.p.a., bowiem waga naruszenia prawa nie była znikoma. W skardze od powyższej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 472aa ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 w zw. z art. 472c ust. 3 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 189a § 1 i 2, art. 189d oraz art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP – poprzez: - przyjęcie, że każde stwierdzone korzystanie z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego automatycznie obliguje organ, do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w wysokości odpowiadającej 500% opłaty zmiennej, - potraktowanie sformułowania "organ może wymierzyć administracyjną karę pieniężną" w art. 472aa Prawa wodnego jak sformułowania "organ musi wymierzyć karę", z całkowitym pominięciem norm działu IVa k.p.a., w szczególności art. 189a § 1 i 2, art. 189d i art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., - przyjęcie, że walor prewencyjny kary oraz formalny brak pozwolenia wodnoprawnego z góry wykluczają możliwość uznania wagi naruszenia za znikomą i odstąpienia od wymierzenia kary, podczas gdy z art. 472c ust. 3 Prawa wodnego wprost wynika obowiązek stosowania do kar z art. 472aa Prawa wodnego przepisów działu IVa k.p.a., w tym art. 189a-189f k.p.a., nałożenie kary z art. 472aa Prawa wodnego nie ma charakteru automatycznego i wymaga każdorazowego zbadania, czy nie zachodzą przesłanki odstąpienia od kary z uwagi na znikomą wagę naruszenia prawa oraz zaprzestanie naruszenia; 2. art. 189f § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 472c ust. 3 Prawa wodnego - poprzez: - zaniechanie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, mimo że waga naruszenia prawa miała charakter co najmniej znikomy, - uznanie, że już sam formalny fakt wprowadzania ścieków do wód bez ważnego pozwolenia wyklucza znikomą wagę naruszenia, - pominięcie przy ocenie wagi naruszenia takich okoliczności jak wcześniejsze korzystanie przez P. sp. z o.o. z usług wodnych na podstawie wydanego pozwolenia wodnoprawnego, złożenie przez Spółkę wniosku o wydanie nowego pozwolenia, brak szkody w środowisku, uiszczanie w okresie objętym decyzją opłat zmiennych odpowiadających faktycznemu korzystaniu z usług wodnych oraz wykonywanie przez P. zadań własnych gminy w zakresie zbiorowego odprowadzania ścieków, co w rezultacie spowodowało nałożenie na skarżącą dotkliwej sankcji finansowej pomimo spełnienia ustawowych przesłanek odstąpienia od jej wymierzenia; 3. art. 189d pkt 1-4 k.p.a. w zw. z art. 472c ust. 3 Prawa wodnego poprzez pominięcie przy wymiarze kary elementów wskazanych w art. 189d k.p.a., tj. w szczególności: - wagi naruszenia prawa i stopnia jego szkodliwości społecznej, - czasu trwania naruszenia po wejściu w życie art. 472aa Prawa wodnego (tj. po 1 stycznia 2024 r.), - stopnia zawinienia skarżącej i stopnia jej przyczynienia się do powstania stanu bezpozwoleniowego, - stopnia przyczynienia się organu do powstania i utrwalenia tego stanu (w szczególności czasu trwania postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oraz liczby wezwań formalnych), - całkowite zignorowanie faktu, że P. sp. z o.o. korzystała wcześniej z usług wodnych na podstawie wydanego pozwolenia, złożyła wniosek o wydanie nowego pozwolenia oraz na bieżąco deklarowała ilość odprowadzanych wód/ścieków i uiszczała opłaty zmienne, co doprowadziło do wymierzenia kary w wysokości całkowicie oderwanej od rzeczywistej wagi i okoliczności naruszenia, w tym od braku szkody środowiskowej oraz od komunalnego charakteru zadań wykonywanych przez spółkę; 4. art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego, w tym zakaz retroaktywności i zasada zaufania obywatela do państwa) w zw. z art. 472aa Prawa wodnego - poprzez: - ujmowanie przy ocenie "wagi naruszenia prawa" oraz przy uzasadnianiu konieczności nałożenia kary z art. 472aa Prawa wodnego również okresu sprzed dnia 1 stycznia 2024 r., gdy art. 472aa jeszcze nie obowiązywał, - wskazywanie na "długoletni" okres korzystania bez pozwolenia jako argument wykluczający znikomą wagę naruszenia, co w praktyce doprowadziło do zaostrzenia odpowiedzialności administracyjnej spółki za okres, w którym sankcja z art. 472aa Prawa wodnego nie obowiązywała, oraz do sztucznego "dociążenia" oceny wagi naruszenia okolicznościami sprzed 1 stycznia 2024 r.; 5. art. 7, art. 8 § 1, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - prowadzenie postępowania w sposób skrajnie formalistyczny, sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz zasadą informowania strony o przysługujących jej prawach, o niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności: . rzeczywistego wpływu korzystania przez spółkę z usług wodnych w okresie objętym decyzją na stan wód w rzece O. (brak jakichkolwiek ustaleń co do pogorszenia stanu wód lub wystąpienia szkody środowiskowej), . przyczyn powstania stanu bezpozwoleniowego i skali przyczynienia się do niego organów Wód Polskich prowadzących postępowanie w sprawie wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego, . zakresu dotychczasowego legalnego korzystania z wód na podstawie wcześniejszych pozwoleń wodnoprawnych. - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego przez pominięcie dokumentów i okoliczności przemawiających na korzyść spółki (w tym informacji o złożonym wniosku o nowe pozwolenie, o regularnym uiszczaniu opłat zmiennych oraz o braku incydentów środowiskowych), - sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób uniemożliwiający odtworzenie toku rozumowania organu przy ocenie przesłanek z art. 189d i 189f k.p.a., co wprost przełożyło się na treść rozstrzygnięcia - organy, dysponując niepełnym i jednostronnie ocenionym materiałem dowodowym, z góry wykluczyły możliwość zastosowania przepisów działu IVa k.p.a., w szczególności art. 189d i 189f k.p.a.; 6. art. 15, art. 127 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez: - ograniczenie się przez organ II instancji do powielenia ustaleń i ocen organu I instancji, bez realnej, merytorycznej kontroli instancyjnej, o nieuwzględnienie w istocie żadnego z argumentów i zarzutów przedstawionych w odwołaniu P. sp. z o.o., - ogólne i schematyczne stwierdzenie, że zarzuty są "niezasadne", przy braku jakiejkolwiek pogłębionej analizy kwestii znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestnia naruszenia prawa, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji dotkniętej istotnymi naruszeniami prawa materialnego i procesowego oraz naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo, zgodnie z art. 134 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest nieuzasadniona. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1087 z późn. zm.). Art. 389 cyt. ustawy wskazuje przypadki, w których wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, w szczególności są to usługi wodne. Z kolei art. 268 ustawy wskazuje te usługi wodne, za które pobiera się opłaty. Jest to między innymi wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi (art. 268 ust. 1 pkt 2). Zgodnie natomiast z art. 472aa ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 pkt. 2 tej ustawy, administracyjnej karze pieniężnej podlega, kto wbrew przepisowi art. 389, art. 394 ust. 1 lub art. 425 ust. 1 korzysta z wód, wykonuje urządzenia wodne, roboty w wodach lub inne działania wymagające odpowiedniej zgody wodnoprawnej, bez odpowiednio pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, zgłoszenia wodnoprawnego lub oceny wodnoprawnej. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wynosi od 5000 zł do 1 000 000 zł, z wyjątkiem: wprowadzania ścieków do wód lub ziemi bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego na wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi - gdzie podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500 % opłaty zmiennej za wprowadzanie ścieków do wód lub ziemi. Zatem poza wszelkimi wątpliwościami pozostaje, że odprowadzenie ścieków do wód bez pozwolenia wodnoprawnego, rodzi po stronie organu obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej z tego tytułu. Postawione w skardze zarzuty są w tym zakresie bezskuteczne. Nie jest prawdą, że w art. 472aa ustawodawca posłużył się sformułowaniem "organ może wymierzyć administracyjną karę", gdyż jak wskazano powyżej przepis ten sformułowany jest w sposób stanowczy, przez użycie słów: "karze pieniężnej podlega". Wbrew argumentacji spółki, która usiłowała przekonać, że organ nie miał obowiązku wymierzania kary, brzmienie przepisu jest jednoznaczne i nie pozostawia organowi w tym zakresie swobody. Ponadto, jak wynika z cyt. powyżej przepisu przesłanką wymiaru kary jest samo korzystanie z usług wodnych bez pozwolenia, dlatego wbrew zarzutom skargi organ nie miał obowiązku dokonywania ustaleń co do tego czy nastąpiło rzeczywiste pogorszenie stanu wody. W sprawie nie ma natomiast sporu ani wątpliwości co do tego, że strona skarżąca nie posiadała pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków w okresie, za który wymierzona została kara administracyjna, co więcej nie posiadała tego zezwolenia od 1 maja 2022 r. do 27 marca 2025 r. Dalsze zarzuty skargi sprowadzają się w znacznej mierze do niezastosowania przez organ instytucji miarkowania odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej, o których mowa w art. 189d oraz art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. Art. 189d k.p.a. określa dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, czyli okoliczności, które organ administracji publicznej bierze pod uwagę, wymierzając administracyjną karę pieniężną. Z przepisu tego wynika, że określając wysokość administracyjnej kary pieniężnej organ administracji działa w warunkach uznania administracyjnego, chyba że z przepisu szczególnego wynika wprost wysokość nakładanej kary (wysokość kary jest określona w sposób sztywny). Wówczas organ wymierzy karę w wysokości wynikającej z przepisu szczególnego. Natomiast zgodnie z art. 189a § 2 k.p.a., przepisów działu IVA k.p.a. ("Administracyjne kary pieniężne") nie stosuje się w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej Jak wypowiedział się w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2020 r. sygn. II OSK 142/20: "dla ustalenia czy dział ten ma zastosowanie w odniesieniu do danej administracyjnej kary pieniężnej konieczne jest zatem stwierdzenie, czy konkretne rozwiązanie prawne wymienione enumeratywnie i rozłącznie w art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych." Oznacza to, że w zakresie przesłanek nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i ustalenia jej wysokości, mają zastosowanie przepisy ustawy Prawo wodne, które ściśle wskazują zarówno przyczyny nałożenia kary jak i jej sztywną wysokość - w przypadku, gdy kara dotyczy wprowadzania ścieków do wód. Natomiast ustawa Prawo wodne nie reguluje zasad odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, a przepis art. 472c ust. 3 ustawy wskazuje, że "w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 472a ust. 1, art. 472aa ust. 1 i art. 472b ust. 1, stosuje się przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego." Zgodnie z art. 189f k.p.a., odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest możliwe, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. W niniejszej sprawie ewentualną podstawę odstąpienia stanowić mogły przesłanki zawarte w art. 189f § 1 pkt 1 tj. znikomość naruszenia prawa i zaprzestanie naruszeń. Organ do okoliczności odniósł się w swojej decyzji, więc nie jest prawdą, jak podnoszono w skardze, że nie poczynił w tym zakresie istotnych ustaleń. Zdaniem organu powyższe naruszenie nie ma też znikomego charakteru. Powyższa ocena znajduje akceptację w ugruntowanym orzecznictwie, w którym podkreśla się, że ciężar gatunkowy naruszenia prawa polegający na korzystaniu z wód bez wymaganej zgody wodnoprawnej jest znaczący, gdyż stanowi naruszenie podstawowych obowiązków prawnych związanych z gospodarką wodną. Działanie takie godzi w podstawy skonstruowanego przez ustawodawcę systemu gospodarowania wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Odstąpienie od wymierzenia sankcji administracyjnej za brak pozwolenia musi być traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe. Nie można deprecjonować wartości pozwolenia wodnoprawnego, jako instrumentu formalnego regulacji korzystania z zasobów wodnych (por. wyrok WSA w Lublinie z 4 listopada 2025 r., II SA/Lu 514/25, wyrok WSA w Gdańsku z 18 lutego 2026 r., II SA/Gd 423/25). Należy pamiętać, że administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Wymierzenie kary jest przy tym niezbędne także dla ochrony interesu publicznego (ochrony środowiska). W skardze zarzucono, że organ nie wziął pod uwagę innych okoliczności, które zdaniem spółki powinny wpłynąć na odstąpienie od wymierzenia kary. O odstąpieniu od wymierzenia kary decyduje jednak wyłącznie kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek wyraźnie wskazanych w cyt. art. 189f k.p.a. Nie ma żadnych podstaw prawnych, aby kierować się w tym zakresie innymi względami, tj. wcześniejsze korzystanie z pozwolenia wodnoprawnego, złożenie przez spółkę wniosku o wydanie nowego pozwolenia, czy też uiszczanie opłat zmiennych. Poza tym, powyższe działania spółki były wynikiem realizacji ustawowego obowiązku. Zrealizowanie jednego z obowiązków nie minimalizuje natomiast zaniedbania w zakresie wypełnienia innych zobowiązań wynikających z przepisów prawa. Naruszenie prawa miało zatem charakter długotrwały i systematyczny. Prawdą jest, że uzyskaniu pozwolenia wodnoprawnego stała w pewnym zakresie na przeszkodzie uchwała Rady Miejskiej. Nie jest jednak tak jak twierdzi skarżąca spółka, że nie ponosi ona żadnej odpowiedzialności za odprowadzanie ścieków bez ważnego pozwolenia. Początkowo brak wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 414 ustawy, a następnie działanie spółki polegające na kilkukrotnym inicjowaniu postępowania oraz późniejszym wycofywaniu wniosków o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, co prowadziło do umorzenia postępowań, jednoznacznie przekreśla rzetelność spółki. Sąd nie doszukał się również naruszenia przez organ zakazu retroaktywności. Kara pieniężna została nałożona za korzystanie z usługi wodnej za I kwartał 2024 r., a zatem za okres, w którym obowiązywały adekwatne przepisy. Fakt, że spółka utraciła pozwolenie wodnoprawne od dnia 1 maja 2022 r. jest częścią ustaleń faktycznych i owszem, wpłynął na ocenę postępowania spółki, która nie podjęła w odpowiednim czasie skutecznych działań w celu aktualizacji pozwolenia, nie rzutował jednak w żaden sposób na zasadność ani wymiar kary. Stąd decyzja o braku odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej, była zdaniem Sądu uzasadniona. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.