II SA/Kr 1527/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2026 r. sprawy ze skargi J. B. na uchwałę nr XXXV/705/25 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Olsza – Osiedle Oficerskie" oddala skargę.

J. B. złożył skargę na uchwałę nr XXXV/705/25 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Olsza - Osiedle Oficerskie". Zaskarżonej uchwale zarzucił nieważność na podstawie art. 28 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako: "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym") wobec: 1. Istotnych naruszeń zasad sporządzania planu miejscowego poprzez: a) Naruszenie art. 20 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 2 Ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, poprzez przyjęcie w Uchwale przeznaczenia nieruchomości Skarżącego niezgodnych z postanowieniami Uchwały Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (dalej też jako: "Studium") tj. ustalenie strefy zieleni oraz przestrzeni drzew do ochrony na jej terenie, jak i przeprowadzenie linii nieprzekraczalnej zabudowy, 2. Zaskarżonej uchwale zarzucił również naruszenie przepisów postępowania: a) art. 8 K.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania, poprzez przyjęcie w uchwale Nr XXXV/705/25 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Olsza – Osiedle Oficerskie" przeznaczenia działek o numerach [...] oraz [...] niezgodnego z wcześniejszymi założeniami Studium oraz niezgodnego z obecnym zagospodarowaniem działki. Mając powyższe na względzie, Skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie nieważności tej uchwały w części tj. w części tekstowej tj. §9 ust.3 w zw. z §17 oraz w części graficznej w odniesieniu do działek o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] obręb [...], położonej w K. przy ul. [...]; 2. zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych; 3. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów: a) wydruku z ksiąg wieczystych dla nieruchomości Skarżącego o numerach [...], [...], [...] oraz [...] b) części graficznej Uchwały Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa z oznaczonym terenem nieruchomości Skarżącego wraz z legendą oznaczeń na fakt treści, w szczególności przeznaczenie nieruchomości w Studium, niezgodność Uchwały ze Studium, istnienie istotnych naruszeń zasad sporządzania planu miejscowego. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała w sposób istotny zmienia dotychczasowe przeznaczenie jego nieruchomości. Podniósł, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa nieruchomość ta była przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz wielorodzinną o niskiej intensywności, bez ograniczeń w postaci wyznaczenia strefy zielonej, nakazu ochrony drzew, czy też takiego przebiegu linii nieprzekraczalnej zabudowy, jaki został określony w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skarżący podniósł ponadto, że obszar zakwalifikowany w planie jako strefa zielona, obejmujący teren drzew wskazanych do ochrony, w rzeczywistości nie jest zadrzewiony. Skarżący wskazał również, że dotychczasowe przeznaczenie działek nr [...] oraz [...] pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną pozostaje zgodne z zasadami ochrony układu kompozycyjnego osiedla O. . Zwrócił przy tym uwagę, że tereny położone w bezpośrednim sąsiedztwie jego nieruchomości utraciły swój pierwotny, unikatowy charakter, związany z zabudową z początków XX wieku, gdyż obecnie znajdują się tam budynki jednorodzinne oraz wielorodzinne wzniesione w latach 60. i 70. XX wieku, a także w okresie późniejszym. Skarżący podniósł ponadto, że nieruchomość charakteryzuje się znaczną powierzchnią, co w jego ocenie umożliwiałoby realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym także dokonanie podziału nieruchomości i realizację w jej obrębie więcej niż jednego budynku. Wskazał, że rozwiązania przyjęte w planie miejscowym uniemożliwiają realizację takich zamierzeń inwestycyjnych oraz w istotny sposób ograniczają możliwość korzystania z nieruchomości zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem. Skarżący wskazał również, że ustalony w planie przebieg linii nieprzekraczalnej zabudowy w znacznym stopniu obniża wartość nieruchomości, albowiem jednym z podstawowych czynników wpływających na jej wartość była jej powierzchnia, umożliwiająca dalsze zagospodarowanie. W jego ocenie doszło do istotnego spadku wartości nieruchomości, sięgającego nawet około 50% jej pierwotnej wartości. Skarżący podniósł także, że ustalenia planu miejscowego, w szczególności wyznaczenie strefy zieleni oraz określenie przebiegu linii nieprzekraczalnej zabudowy, w praktyce uniemożliwiają realizację nowej zabudowy na przeważającej części nieruchomości, dopuszczając ją jedynie w ograniczonym zakresie, który Skarżący określił na około 10% powierzchni nieruchomości, z wyłączeniem obszaru zajętego przez istniejący budynek. W jego ocenie przebieg tej linii nie znajduje uzasadnienia ani w istniejącym sposobie zagospodarowania terenu, ani w przebiegu infrastruktury technicznej, a ponadto w odniesieniu do nieruchomości sąsiednich nie wprowadzono analogicznych ograniczeń. W ocenie Skarżącego wskazane powyżej ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "O. – Osiedle O. prowadzą do bezpośredniego naruszenia przysługującego mu prawa własności. Organ, tj. Rada Miasta Krakowa, jako organ uchwałodawczy gminy, reprezentowana w niniejszym postępowaniu przez Prezydenta Miasta Krakowa (dalej jako: "Organ"), wniósł w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Przedstawiono w niej przebieg procedury planistycznej, wskazując, że Prezydent Miasta Krakowa dopełnił wszystkich czynności wymaganych przepisami Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na potwierdzenie powyższego powołano dokumentację zgromadzoną w toku procedury planistycznej, załączoną do odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności Organ wskazał, że Skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że zgodnie z treścią ksiąg wieczystych prowadzonych dla działek ewidencyjnych o numerach [...] oraz [...] objętych ustaleniami zaskarżonej uchwały, Skarżący figuruje w tych księgach jako współuprawniony z tytułu wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. W ocenie Organu okoliczność ta oznacza, że wskazane nieruchomości, jako przedmiot przysługującego Skarżącemu prawa własności, mogą stanowić źródło interesu prawnego, który potencjalnie mógł zostać naruszony w związku z wejściem w życie zaskarżonej uchwały. W konsekwencji Organ nie kwestionował legitymacji skargowej Skarżącego. Następnie Organ wskazał, że zasadne jest przedstawienie ustaleń planistycznych przyjętych w zaskarżonym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wraz z ich uzasadnieniem, a także odniesienie się do poszczególnych zarzutów podniesionych przez Skarżącego. Organ wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "O. – Osiedle O. " nieruchomość wskazana przez Skarżącego, obejmująca działki ewidencyjne nr [...] oraz [...], obręb 6, jednostka ewidencyjna Ś. , położona jest w całości w terenie oznaczonym symbolem MN.1, tj. terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną (§ 17 ust. 1 uchwały). Jednocześnie Organ wskazał, że w odniesieniu do tej nieruchomości plan miejscowy wprowadza dodatkowe ustalenia szczegółowe. W szczególności podniósł, że znaczna część nieruchomości znajduje się w wyznaczonych na rysunku planu strefach zieleni, stanowiących element ustaleń planu miejscowego (§ 5 ust. 1 pkt 10 oraz § 9 ust. 3 uchwały). Ponadto w obrębie tych stref wyznaczono drzewo przeznaczone do ochrony (§ 5 ust. 1 pkt 11 oraz § 9 ust. 2 uchwały), a wzdłuż granicy nieruchomości przylegającej do ul. [...] określono szpalery drzew przeznaczone do ochrony i kształtowania (§ 5 ust. 1 pkt 12, § 9 ust. 2 oraz § 14 ust. 9 pkt 2 uchwały). Organ wskazał również, że niewielkie fragmenty nieruchomości, położone w jej północno-zachodniej części oraz w rejonie zachodniej granicy, oddzielone nieprzekraczalną linią zabudowy, znajdują się w strefie obniżonej wysokości zabudowy (§ 5 ust. 1 pkt 5 uchwały). Ponadto Organ podniósł, że na terenie nieruchomości zlokalizowany jest obiekt położony przy ul. [...], objęty ochroną konserwatorską oraz ujęty w gminnej ewidencji zabytków, oznaczony w planie symbolem E2. W odniesieniu do tego obiektu wprowadzono nakaz ochrony kształtu bryły oraz gabarytów budynku, a wokół jego gabarytów wyznaczono obowiązującą linię zabudowy (§ 10 ust. 2 i 3 oraz § 17 ust. 3 uchwały). Organ wskazał ponadto, że w skardze sformułowano żądanie stwierdzenia nieważności planu miejscowego w części graficznej odnoszącej się do nieruchomości Skarżącego, a także w części tekstowej, w szczególności w zakresie § 9 ust. 3 uchwały, dotyczącego stref zieleni, oraz § 17 uchwały, określającego przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem MN.1 oraz zasady jego zagospodarowania i kształtowania zabudowy. Odnosząc się do celów uchwalenia planu miejscowego, Organ wskazał, że celem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "O. – Osiedle O. " było stworzenie formalnoprawnych warunków dla prawidłowego funkcjonowania tego obszaru z poszanowaniem zasady ładu przestrzennego oraz zapewnienie harmonijnego rozwoju tej części miasta. Podniósł, że plan miał również na celu umożliwienie kontroli zmian w zagospodarowaniu przestrzennym oraz zapobieżenie niekorzystnym przekształceniom obszaru, które mogłyby nastąpić w wyniku podejmowania indywidualnych rozstrzygnięć administracyjnych. Organ wskazał ponadto, że do celów sporządzenia planu miejscowego należało również uporządkowanie struktury przestrzennej obszaru, w tym kształtowanie nowej zabudowy oraz przestrzeni publicznych w oparciu o kierunki polityki przestrzennej określone w Studium, ochrona istniejących zespołów zieleni, w szczególności zieleni międzyblokowej jako elementu integrującego przestrzeń publiczną, a także ochrona obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Organ podniósł, że przyjęte w planie rozwiązania funkcjonalno-przestrzenne zostały oparte na ustaleniach studium, w którym określono m.in. podstawowe i dopuszczalne przeznaczenie terenów, maksymalną wysokość zabudowy oraz minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej. Ponadto wskazał, że rozwiązania te uwzględniają również aktualny stan zagospodarowania i użytkowania terenu objętego planem oraz terenów sąsiednich, strukturę własności gruntów, uwarunkowania wynikające ze stanu środowiska przyrodniczego i kulturowego, a także wydane oraz procedowane decyzje administracyjne w przedmiocie pozwoleń na budowę. Organ wskazał również, że przy sporządzaniu projektu planu uwzględniono wytyczne właściwych komórek organizacyjnych Urzędu Miasta Krakowa oraz innych organów i instytucji zawiadomionych o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, jak również wnioski złożone w związku z ogłoszeniem i obwieszczeniem Prezydenta Miasta Krakowa o przystąpieniu do sporządzania planu. Co więcej, został podniesiony przez Organ fakt tego, że rozwiązania przyjęte w zaskarżonym planie miejscowym uwzględniają ustalenia wynikające z Opracowania ekofizjograficznego podstawowego sporządzonego w marcu 2022 r., a także analizy i opracowania wykonane przez Wydział Planowania Przestrzennego UMK na potrzeby sporządzanego planu miejscowego, w tym Syntezę Uwarunkowań wraz z Analizą i oceną stanu istniejącego oraz podsumowaniem analiz wykonanych na potrzeby Oceny Aktualności Studium i Planów Miejscowych. Organ wskazał, że z opracowania ekofizjograficznego wynika występowanie na nieruchomości Skarżącego istotnych wartości przyrodniczych i krajobrazowych, w szczególności zieleni wysokiej, obejmującej nie tylko szpaler drzew wzdłuż ul. [...], lecz również zadrzewienie znajdujące się w głębi nieruchomości, na terenie działek nr [...] oraz [...], obręb 6 Ś. Organ wskazał ponadto, że na potrzeby sporządzenia projektu planu miejscowego wykonano również inwentaryzację terenu, obejmującą m.in. nieruchomość położoną przy ul. [...]. W ramach tej inwentaryzacji sporządzono dokumentację opisową oraz fotograficzną, obrazującą stan zagospodarowania nieruchomości, w tym występującą na jej terenie zieleń oraz sposób jej zagospodarowania. Organ powołał się w tym zakresie na dokumentację fotograficzną wykonaną w maju 2021 r., a także w grudniu 2021 r., przedstawiającą stan nieruchomości w różnych okresach roku. Organ wskazał także, że w toku prac planistycznych przeprowadzono analizę sposobu zagospodarowania nieruchomości Skarżącego w ujęciu historycznym, obejmującą okres od 1970 r. do 2024 r., w oparciu o dostępne ortofotomapy oraz materiały kartograficzne. Uwzględniono również historyczne uwarunkowania zagospodarowania tego obszaru, w tym opracowania naukowe i archiwalne materiały kartograficzne, w szczególności monografię "Osiedle U. w K.. Urbanistyka i architektura 1924 – 1942" aut. M. Motak oraz archiwalne plany miasta. Na podstawie przeprowadzonych analiz Organ wskazał, że nieruchomość Skarżącego stanowiła pierwotnie część większego założenia willowego wraz z ogrodem o istotnych walorach historycznych i kompozycyjnych. Podniósł, że znajdujący się na nieruchomości budynek willowy, położony przy ul. [...], objęty ochroną konserwatorską oraz ujęty w gminnej ewidencji zabytków, stanowi element historycznego założenia obejmującego zarówno budynek, jak i towarzyszący mu ogród. W ocenie Organu powyższe okoliczności uzasadniały wyznaczenie w planie miejscowym strefy zieleni w obrębie nieruchomości w celu zachowania historycznego charakteru założenia ogrodowego oraz ochrony wartości kulturowych i przestrzennych przedmiotowego terenu. Organ wskazał również, że dla ochrony obiektu o charakterze zabytkowym wyznaczono obowiązującą linię zabudowy, natomiast w celu zachowania ogrodowego charakteru nieruchomości określono strefy zieleni oraz nieprzekraczalne linie zabudowy, które uwzględniają istniejące zagospodarowanie terenu, w tym lokalizację istniejących obiektów garażowych. Organ podniósł, że przyjęte w planie parametry zabudowy oraz wyznaczone linie zabudowy mają na celu ochronę istniejącego układu urbanistycznego oraz zachowanie jego historycznego charakteru, typowego dla zabudowy willowej o luźnym układzie przestrzennym, z budynkami wolnostojącymi, zlokalizowanymi w obrębie terenów zieleni. Wskazał ponadto, że jednym z podstawowych celów planu miejscowego było ograniczenie nadmiernego zagęszczenia zabudowy oraz ochrona istniejących wartości urbanistycznych i krajobrazowych. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego dotyczących braku występowania zieleni na nieruchomości, Organ wskazał, że przeprowadzone analizy, w tym analiza archiwalnych ortofotomap z lat 1970–2024 oraz dokumentacja sporządzona na potrzeby planu miejscowego, wskazują na utrzymujące się w czasie występowanie zieleni wysokiej na terenie nieruchomości. W ocenie Organu materiały te potwierdzają zasadność objęcia części nieruchomości ustaleniami dotyczącymi stref zieleni w planie miejscowym. Organ powołał się również na opracowania przestrzenne oraz materiały kartograficzne sporządzone w ramach miejskiego systemu informacji przestrzennej, jak również na ogólnodostępne zobrazowania terenu, które, zdaniem Organu, potwierdzają występowanie zieleni w obrębie nieruchomości oraz zasadność przyjętych w planie miejscowym rozwiązań planistycznych. Organ wskazał ponadto na dokument pn. Uzasadnienie rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "O. – Osiedle O. ", stanowiący załącznik do zarządzenia Nr 305/2025 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 10 lutego 2025 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały w przedmiocie uchwalenia tego planu miejscowego. Organ podniósł, że w dokumencie tym wskazano na uwzględnienie w planie miejscowym wymagań wynikających z art. 1 ust. 2 pkt 3 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. Wskazano, że wymagania te zostały uwzględnione zarówno w części tekstowej planu, w szczególności w § 8 i § 9 uchwały, jak i w części graficznej, w której oznaczono m.in. strefy zieleni, drzewa przeznaczone do ochrony, szpalery drzew do ochrony i kształtowania, cieki wodne oraz inne elementy środowiska przyrodniczego. Organ podniósł również, że projekt planu został poddany wymaganym uzgodnieniom i opiniowaniu przez właściwe organy, w tym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, ministra Klimatu i Środowiska oraz Dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska UMK. W ocenie Organu powyższe okoliczności potwierdzają zasadność przyjętych w planie miejscowym ustaleń dotyczących nieruchomości Skarżącego, w szczególności w zakresie ochrony istniejącej zieleni oraz zachowania wartości przyrodniczych i krajobrazowych tego obszaru. Organ wskazał ponadto, że Skarżący nie brał udziału w procedurze planistycznej, w szczególności nie składał wniosków ani uwag do projektu planu miejscowego na etapie jego wyłożenia do publicznego wglądu ani nie uczestniczył w dyskusjach publicznych dotyczących projektu planu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niezgodności ustaleń planu miejscowego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, Organ wskazał, że Studium to znajdowało zastosowanie przy sporządzaniu zaskarżonego planu miejscowego, zgodnie z przepisami przejściowymi Ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw. Organ wyjaśnił, że zgodnie z ustaleniami Studium nieruchomość Skarżącego położona jest w obszarze oznaczonym symbolem MNW, tj. terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności, dla którego jako funkcję podstawową przewidziano zabudowę mieszkaniową niskiej intensywności realizowaną jako zabudowa jednorodzinna lub zabudowa wielorodzinna o gabarytach odpowiadających zabudowie jednorodzinnej, wraz z zielenią towarzyszącą. Organ wskazał również, że nieruchomość Skarżącego położona jest w granicach strukturalnej jednostki urbanistycznej nr [...] "O. ", dla której Studium określa szczegółowe wytyczne do planów miejscowych, w tym dotyczące kierunków zmian w strukturze przestrzennej, standardów przestrzennych oraz zasad ochrony środowiska przyrodniczego. W szczególności wskazano w nim na konieczność zachowania istniejącej zieleni oraz zapewnienia odpowiedniego udziału powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Organu przeznaczenie nieruchomości Skarżącego w planie miejscowym pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczony symbolem MN.1, pozostaje w zgodzie z ustaleniami Studium, gdyż mieści się w ramach funkcji podstawowej przewidzianej dla terenów oznaczonych symbolem MNW. Organ podniósł ponadto, że przyjęte w planie miejscowym parametry i wskaźniki zabudowy pozostają zgodne z wytycznymi Studium dotyczącymi tego obszaru. W konsekwencji uznał, że zarzuty Skarżącego dotyczące niezgodności ustaleń planu miejscowego z ustaleniami Studium są niezasadne. Organ podniósł ponadto, że argumentacja Skarżącego pozostaje wewnętrznie niespójna. Wskazał, że Skarżący z jednej strony przyznaje, iż przeznaczenie nieruchomości pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wpisuje się w założenia ochrony układu kompozycyjnego Osiedla O. z drugiej jednak strony kwestionuje zasadność przyjętych rozwiązań planistycznych, powołując się na przekształcenia, jakie zaszły w otoczeniu nieruchomości na przestrzeni lat. W ocenie organu okoliczność ta nie podważa zasadności przyjętych ustaleń planu miejscowego, którego celem jest m.in. ochrona istniejących wartości urbanistycznych i przestrzennych, niezależnie od przekształceń, jakie nastąpiły w otoczeniu nieruchomości. Organ wskazał również, że nie znajduje potwierdzenia zarzut Skarżącego dotyczący niezgodności ustaleń planu miejscowego z ustaleniami Studium w zakresie wyznaczenia stref zieleni. Podniósł, że Studium ma charakter ogólny i określa kierunki zagospodarowania przestrzennego, natomiast ich konkretyzacja następuje na etapie sporządzania planu miejscowego. W tym zakresie organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym wymóg zgodności planu miejscowego ze studium nie oznacza obowiązku dosłownego przeniesienia jego ustaleń, lecz dopuszcza ich doprecyzowanie w ramach władztwa planistycznego gminy, pod warunkiem zachowania zgodności z ogólnymi kierunkami zagospodarowania przestrzennego określonymi w studium. W odniesieniu do zarzutów dotyczących wyznaczenia linii zabudowy Organ wskazał, że stanowią one obligatoryjny element planu miejscowego, stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 6 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ich celem jest określenie zasad lokalizacji nowej zabudowy oraz zachowania ładu przestrzennego. W ocenie Organu przebieg linii zabudowy na nieruchomości Skarżącego został ustalony z uwzględnieniem istniejącego zagospodarowania terenu oraz konieczności ochrony wartości urbanistycznych i konserwatorskich. Organ wskazał również, że linie zabudowy zostały wyznaczone także na terenach sąsiednich, wobec czego zarzut nierównego traktowania nieruchomości Skarżącego pozostaje niezasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Organ wskazał, że procedura sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter procedury legislacyjnej, a nie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, wobec czego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują do niej zastosowania. Organ podniósł przy tym, że procedura planistyczna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W ocenie Organu wszystkie zarzuty podniesione w skardze pozostają niezasadne, gdyż ustalenia planu miejscowego pozostają zgodne z ustaleniami Studium oraz uwzględniają wymagania wynikające z przepisów prawa, w tym w szczególności dotyczące ochrony środowiska, ochrony dziedzictwa kulturowego oraz zachowania ładu przestrzennego. Organ wskazał, że przyjęte ustalenia nie naruszają istoty prawa własności Skarżącego, lecz stanowią dopuszczalny przejaw władztwa planistycznego gminy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego obniżenia wartości nieruchomości, Organ wskazał, że ewentualne zmniejszenie wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały. Podniósł, że w takim przypadku właścicielowi nieruchomości przysługują roszczenia przewidziane w art. 36 i art. 37 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji Organ wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26 ze zm. dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, iż warunkiem wniesienia skargi na tej podstawie jest wykazanie przez skarżącego naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego regulacjami kwestionowanej uchwały. Istnienie tego naruszenia przesądza de facto o trzech kwestiach: o istnieniu legitymacji prawnej skarżącego, o sposobie załatwienia skargi przez sąd oraz o granicach sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego. Uwzględnienie skargi jest możliwe w zakresie w jakim uchwała narusza interes prawny skarżącego, a naruszenie tego interesu prawnego jest powiązane z nieprzestrzeganiem norm prawa powszechnie obowiązującego. Tylko takie naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia kwestionowanym aktem może doprowadzić do uwzględnienia skargi, które ma charakter aktualny, a ponadto jest naruszeniem zindywidualizowanym, wymierzonym w realne i zdatne do wskazania dobra prawne, z których korzysta sam skarżący. W przypadku skargi odnośnie nieruchomości, które nie są własnością skarżącego podmiotu, sąd administracyjny może orzekać również tylko w granicach jego interesu prawnego, czyli w przypadku jeśli postanowienia planu miejscowego odnośnie terenów sąsiednich naruszają interes prawny skarżącego. Z uwagi na to warunkiem skutecznego zaskarżenia określonych postanowień uchwały w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest nie tylko ich niezgodność z prawem ale równocześnie naruszenie przez te postanowienia interesu prawnego skarżącego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. W niniejszej sprawie interes prawny skarżącego nie budzi wątpliwości, albowiem regulacje skarżonego planu dotyczą bezpośrednio nieruchomości stanowiącej własność skarżacego ( na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej) i w sposób istotny wpływają na możliwość jej wykorzystania i zagospodarowania. Wskazać też ogólnie należy, iż przepis art. 2 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach, a art. 4 ust. 1 u.p.z.p. wprost wskazuje, że zadaniem własnym gminy jest ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu. Przepisy te stanowią podstawę do kształtowania jednego z istotnych uprawnień organów gminy, jakim jest władztwo planistyczne. Władztwo planistyczne stanowi kompetencję gminy do samodzielnego i zgodnego z jej interesami oraz zapewnieniem ładu przestrzennego kształtowania polityki przestrzennej. Zaznaczyć trzeba, że uchwalając plan miejscowy najczęściej następuje wyważanie interesów: prywatnego i publicznego, co nieuchronnie prowadzi do powstawania konfliktów interesów indywidualnych z interesem publicznym. Władztwo planistyczne gminy nie ma charakteru pełnego, niczym nieograniczonego prawa. Granicami tego władztwa są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przywołane regulacje u.p.z.p. przyznają gminie atrybut tzw. władztwa planistycznego, stanowiąc podstawę legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. Stanowią one, przewidziane w art. 64 ust. 3 Konstytucji i art. 140 Kodeksu cywilnego, przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości, poddając korzystanie z nieruchomości rygorom wynikającym z treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić przy tym trzeba, że prawo własności nie jest prawem absolutnym, może zatem doznawać ograniczeń między innymi na podstawie przepisów u.p.z.p. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 u.p.z.p., został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy, ustalając przeznaczenie danego terenu w określonym zakresie, może prowadzić do ograniczeń prawa własności przez posiadających to konstytucyjnie chronione prawo (art. 21 Konstytucji) na objętym planem obszarze, ale również na obszarze sąsiadującym z terenem planu, jeśli istnieje prawdopodobieństwo oddziaływania funkcji działek objętych planem na teren sąsiadujący. Ograniczenia te muszą jednak pozostawać w zgodzie z wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadą proporcjonalności, która zakazuje nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (zob. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r. sygn. akt SK 9/98. OTK 1999 Nr 4, poz. 78). Wskazany przepis Konstytucji wskazuje też wartości, których ochrona przemawia za dopuszczalnością ingerencji w sferę praw (w tym w prawa właściciela). W konsekwencji, organy gminy zobowiązane są w toku procedury planistycznej rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy, a sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem, w szczególności mając na względzie konieczność zachowania proporcjonalności ingerencji w prawo własności. Badając legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy zbadać zgodność postanowień planu z ustaleniami studium, co wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Gmina kształtuje swoją politykę przestrzenną, w tym lokalne zasady zagospodarowania, uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. W orzecznictwie i literaturze zauważa się także, że zgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), co oznacza, że regulacje planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Rada gminy, uchwalając określonej treści studium, sama decyduje o zakresie, szczegółowości związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od stopnia szczegółowości ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 78 i nast.). Skoro, jak wskazano wyżej, w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11, LEX nr 1081781 i wyrok NSA z dnia 8.10.2019r. sygn. II OSK 2795/17). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Skarżący w zakresie zasad sporządzania planu miejscowego zarzucił naruszenie art. 20 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 64 ust. 2 Ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, poprzez przyjęcie w Uchwale przeznaczenia nieruchomości Skarżącego niezgodnych z postanowieniami Uchwały Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (dalej też jako: "Studium") tj. ustalenie strefy zieleni oraz przestrzeni drzew do ochrony na jej terenie, jak i przeprowadzenie linii nieprzekraczalnej zabudowy, Zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z treścią uchwały Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa", nieruchomość Skarżącego w całości znajduje się w terenie oznaczonym symbolem MNW - tj. Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności, o dwóch następujących funkcjach: 1. Funkcja podstawowa - Zabudowa mieszkaniowa niskiej intensywności realizowana jako zabudowa jednorodzinna (MN) lub zabudowa budynkami wielorodzinnymi o gabarytach zabudowy jednorodzinnej, realizowana jako domy mieszkalne z wydzielonymi ponad dwoma lokalami mieszkalnymi, wille miejskie; wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże, budynki gospodarcze) oraz z zielenią towarzyszącą zabudowie. 2. Funkcja dopuszczalna - Usługi inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury społecznej, pozostałe usługi inwestycji celu publicznego, usługi: kultury, nauki, oświaty i wychowania, usługi sportu i rekreacji, usługi handlu detalicznego, usługi pozostałe, zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. Nieruchomości Skarżącego w całości znajdują się na terenie strukturalnej jednostki urbanistycznej (SJU) nr 10 pn. "O. ", dla której szczegółowe ustalenia zostały zawarte w tomie III studium gminnego ( k. 61-66). W ramach wytycznych do planów miejscowych zawartych w wyżej przytoczonym tomie III studium określone zostały m. in. następujące kierunki zmian dla obszaru objętego analizą dla SJU nr 10 Olsza: 1) W zakresie kierunków zmian w strukturze przestrzennej Studium wyznacza: Istniejąca zieleń urządzona wzdłuż cieku rzeki Prądnik (Białucha) do zachowania i rewitalizacji. 2) W zakresie standardów przestrzennych Studium wyznacza: Zabudowa jednorodzinna wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa; Zabudowa wielorodzinna w formie małych domów mieszkalnych i bloków mieszkalnych, również w układzie kwartałów zabudowy; Powierzchnia biologicznie czynna dla zabudowy mieszkaniowej i usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW) min. 40%, a dla terenów położonych w strefie kształtowania systemu przyrodniczego min. 60% (...); 3) W zakresie wskaźników zabudowy Studium wyznacza: Wysokość zabudowy mieszkaniowej i usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW) do 16 m,; Udział zabudowy usługowej w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej niskiej intensywności (MNW) do 20%. 4) W zakresie elementów środowiska przyrodniczego : Obszary o wysokich walorach przyrodniczych (wg Mapy roślinności rzeczywistej); Parki rzeczne; Strefa kształtowania systemu przyrodniczego; Korytarze ekologiczne; Obszary wymiany powietrza. Jak słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę przeznaczenie w skarżonym Planie nieruchomości Skarżącego pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MN.1) jest w pełni zgodne z funkcją podstawową dla terenu MNW, zatem zarzuty Skarżącego w zakresie niezgodności ustaleń planistycznych z dokumentem studium gminnego pozbawione są podstaw. Przeznaczenie nieruchomości pod teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej mieści się w funkcji podstawowej ustalonej dla terenów MNW, zatem żądanie stwierdzenia nieważności przepisu § 17 uchwały ws. planu miejscowego pozbawione jest podstaw. Ponadto wszystkie ustalone dla terenu MN.1 wskaźniki oraz parametry zagospodarowania mieszczą się w granicach ustalonych w wytycznych dla SJU nr 10 Olsza, zatem - obok pełnej zgodności przeznaczenia terenu z kierunkami zagospodarowania ustalonymi w studium - również w tym zakresie organy planistyczne uwzględniły wiążące wytyczne tego dokumentu. Podkreślić też należy w tym miejscu, iż zarówno w przeznaczeniu postawowym , jak i dopuszczalnym Studium przewiduje na przedmiotowym terenie zieleń towarzyszącą (przeznaczenie podstawowe) i zieleń urządzoną i nieurządzoną (przeznaczenie dopuszczalne). Zatem wprowadzenie w planie zapisów przewidujących i chroniących zieleń na przedmiotowym obszarze , w tym na nieruchomości Skarżącego jest w pełni zgodne z postanowieniami Studium. Jak wynika ze skargi głównym jej zarzutem jest wprowadzenie przez organ planistyczny min. na nieruchomości Skarżącego strefy zieleni. Zgodnie z § 9 ust.3 skarżonego Planu miejscowego: Wyznacza się na rysunku planu strefy zieleni, dla których przy uwzględnieniu pozostałych ustaleń planu, dodatkowo ustala się: 1) nakaz: a) zagospodarowania min. 70% powierzchni strefy jako terenu biologicznie czynnego. b) ochrony zieleni z uwzględnieniem zachowania wykształconego drzewostanu towarzyszqcego zabudowie, c) wprowadzania zieleni wysokiej i niskiej poprzez nowe nasadzenia i uzupełnienia oraz wprowadzanie nowych układów kompozycyjnych zieleni oraz zieleni o formie i skali dostosowanej do skali danego wnętrza urbanistycznego (dobór gatunków uwzgledniających ich docelową wielkość); 2) zakaz lokalizacji: a) budynków, b) miejsc parkingowych (postojowych); 3) dopuszczenie lokalizacji: a) placówzabaw, b) wiat na odpady komunalne, c) altan, d) dojść pieszych, e) tras rowerowych, f) dojazdów. Wprowadzone ograniczenia wzmacniają, podkreślają znaczenie i wprowadzają dodatkowa ochronę dla istniejącej na przedmiotowym obszarze zieleni, ujętej również w Studium uwarunkowań, o czym była już mowa wyżej. Wprowadzenie strefy zieleni na przedmiotowym obszarze wynika z wielu czynników. Po pierwsze w wynika z zaszłości historycznych Osiedla O. które od początku istnienia było obszarem mieszkaniowym , niemniej jednak o specyficznym “ zielonym" charakterze osiedla (obszaru) i szczególnym znaczeniu dla calego kompleksu miejskiego Miasta Krakowa. Po drugie w dużej mierze przewidziany w Planie sposób zagospodarowania odzwierciedla istniejący od wielu lat stan i sposób zagospodarowania tych terenów. Po trzecie – jak podkreślono w odpowiedzi na skargę, a co jest zgodne z załączonym do akt planistycznych Opracowaniem ekofizjograficznym podstawowym z marca 2022r. - celem planu miejscowego obszaru "O. - Osiedle O. " było stworzenie warunków formalno-prawnych dla prawidłowego funkcjonowania obszaru w zgodzie z zasadą ładu przestrzennego oraz harmonijnego rozwoju tego rejonu miasta, a także umożliwienie kontroli zmian w zagospodarowaniu, by zapobiec niekorzystnym przekształceniom obszaru, jakie potencjalnie mogą nastąpić w wyniku indywidualnych decyzji administracyjnych. Nadto, dalszymi celami ww. planu miejscowego jest między innymi: uporządkowanie przestrzenne obszaru, w tym kształtowanie nowej zabudowy oraz przestrzeni publicznych w jego obrębie w oparciu o przyjętą w Studium politykę przestrzenną: ochrona istniejących zespołów zieleni międzyblokowej jako obszarów integracji przestrzeni publicznych; ochrona obiektów ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Propozycje rozwiązań funkcjonalno-przestrzennych, z uwzględnieniem zasad zrównoważonego rozwoju i harmonijnego współistnienia zróżnicowanych funkcji, oparto na ustaleniach studium, w którym określono m. in. maksymalną wysokość zabudowy, minimalną powierzchnię biologicznie czynną oraz określono funkcję podstawową i dopuszczalną (uzupełniającą) terenu, a także oparto je na: aktualnym stanie zagospodarowania i użytkowania poszczególnych terenów, a także terenów położonych w jego bezpośrednim sąsiedztwie, z uwzględnieniem struktury własności gruntów, uwarunkowaniach wynikających z zasobów i stanu środowiska przyrodniczego, uwarunkowaniach wynikających z zasobów i stanu środowiska kulturowego, Przyjęte w skarżonym planie miejscowym rozwiązania uwzględniają również wskazania zawarte w przywołanym Opracowaniu ekofizjograficznym podstawowym oraz analizach i opracowaniach wykonanych przez organ na potrzeby sporządzanego planu miejscowego, w tym Syntezę Uwarunkowań wraz z Analizą i oceną stanu istniejącego. W/w Opracowanie ekofizjograficzne podstawowe dla skarżonej nieruchomości wskazuje na występujące cenne wartości przyrodnicze oraz krajobrazowe - występowanie zieleni wysokiej, która powinna być chroniona. Wprowadzenie zatem zapisów wyznaczajacych i chroniących strefy zieleni na przedmiotowym terenie w ocenie Sądu jest celowe I zasadne, a ponadto zgodne z zapisami Studium. W przedmiocie wprowadzonych w Planie na nieruchomości Skarżącego liniach zabudowy ( obowiązującą – dla budynku mieszkalnego – willi, i nieprzekraczalną - dla istniejącego garażu) podnieść należy, iż ich wprowadzenie miało na celu z jednej strony ochronę wyznaczonych stref zieleni przed niekontrolowana zabudową , a z drugiej strony ochronę istniejącego zabytkowego obiektu budowlanego – willi, w celu ochrony jej gabarytu , bryły i kształtu. Obiekt ten objety jest bowim ochrona konserwatorską oraz jest ujęty w gminnej ewidencji zabytków, I nosi oznaczenie E 2. Wprowadzenie tych linii stanowi wypadkową, która z jednej strony umożliwia wykorzystanie nieruchomosci skarżącego zgodnie z przeznaczeniem w postaci zabudowy jednorodzinnej, a z drugiej strony zabezpiecza oraz chroni istniejące i przewidziane w Planie obszary terenów zielonych. W zakresie zarzutów skargi co do procedury uchwalenia planu podnieśc należy, iż wbrew zarzutom skargi analiza procedury planistycznej nie wskazuje na to by zawierała ona błędy, tym bardziej błędy istotne, które mogłyby być podstawą unieważnienia planu. Po pierwsze jako jedyną podstawę naruszenia procedury planistycznej Skarżacy zarzucił naruszenie cyt: “art. 8 K.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania, poprzez przyjęcie w uchwale Nr XXXV/705/25 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Olsza – Osiedle Oficerskie" przeznaczenia działek o numerach [...] oraz [...] niezgodnego z wcześniejszymi założeniami Studium oraz niezgodnego z obecnym zagospodarowaniem działki". Jak słusznie podnosi organ w odpowiedzi na skargę - procedura sporządzania i uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter procedury legislacyjnej, a nie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, wobec czego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują do niej zastosowania. Niezależnie od całkowicie chybionej podstawy prawnej zarzutu naruszenia procedury uchwałodawczej Sąd z urzędu zbadał całość postępowania, w wyniku którego doszło do podjęcia skarżonej uchwały i stwierdza, że procedura planistyczna została przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie zawiera błędów, tym bardziej istotnych, które mogłyby stanowić podstawę stwierdzenia nieważności planu. Analiza przebiegu procedury planistycznej skarżonej uchwały prowadzi do wniosku, iż zawiera ona wszystkie niezbędne elementy, w szczególności uzgodnienia, opinie, zachowano też w sposób właściwy możliwość zapewnienia społeczeństwu aktywnego uczestnictwa w procesie procedowania planu poprzez możliwość zgłaszania uwag do projektu planu. W aktach planistycznych zawarta jest Prognoza skutków finansowych sporządzona dla przedmiotowego planu, gdzie w sposób bardzo wnikliwy i szczegółowy przeprowadzona została i przedstawiona prognoza kwestii ewentualnego odszkodowania dla właściciela gruntów objętych planem i skutków finansowych dla Gminy przyjętego rozwiązania planistycznego. W ocenie Sądu Rada Gminy Kraków przy podejmowaniu skarżonej uchwały nie dopuściła się istotnych naruszeń trybu lub zasad sporządzania planu miejscowego określonego w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które implikować mogłyby stwierdzenie nieważności planu, co czyni wniesioną skargę niezasadną. Wobec tego orzeczono jak w wyroku oddalając skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.