II SA/Łd 136/26

Dnia 24 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Porczyński Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi J. Z. i W. Z. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2025 roku nr 253/2025 znak: WOP.7721.234.2025.LZ w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, zezwolenia na wznowienie budowy i nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi wewnętrznej oddala skargę. ał

Zaskarżoną decyzją z dnia 11 grudnia 2025 r. nr 253/2025, znak: WOP.7721.234.2025.LZ, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; powoływanej dalej jako: "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice z dnia 30 września 2025r., nr 44/2025, znak: PINB.7355/104/GK/2022, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, zezwolenia na wznowienie budowy i nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi wewnętrznej. Jak wynika z akt sprawy, w związku z interwencją z dnia 16 marca 2022 r. J. Z. i W. Z., po przeprowadzeniu w dniu 5 kwietnia 2022 r. czynności kontrolnych i ustaleniu, że bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę wybudowano drogę wewnętrzną na działkach nr ewid. [...] i nr ewid. [...] położonych przy ul. [...] w S., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice wszczął postępowanie administracyjne, a następnie postanowieniem nr 19/2023 z dnia 23 października 2023 r., zobowiązał A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B. S.K.A. w W. do wstrzymania robót budowlanych. Następnie Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 27 listopada 2023 r. nr 223/2023 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice z dnia 23 października 2023 r. W dniu 5 grudnia 2023 r. do organu I instancji wpłynął wniosek A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B. S.K.A. o legalizację przedmiotowej drogi wewnętrznej. W dniu 14 grudnia 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice wydał postanowienie nr 34/2023, którym nałożył na A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością B. S.K.A. obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych wymienionych w art. 48b ust. 2 ustawy Prawo budowlane tj.: - zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; - projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego w postaci papierowej - w 3 egzemplarzach albo elektronicznej wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; - dwóch egzemplarzy projektu technicznego. Obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych należało wykonać w terminie do dnia 29 lutego 2024 r. W dniu 27 lutego 2024 r. do organu I instancji wpłynęły dokumenty przedłożone przez A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B. S.K.A., wskazane w postanowieniu organu stopnia powiatowego nr 34/2023. Następnie w dniu 1 marca 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice wydał postanowienie nr 14/2024, którym ustalił dla A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością B. S.K.A. w W., opłatę za legalizację wybudowanej drogi wewnętrznej na działce nr ewid. [...] i nr ewid. [...], położonych w S. przy ul. [...] w kwocie 25.000 zł oraz pouczył o trybie i terminie jej wniesienia. Przy piśmie z dnia 18 marca 2024 r. Łódzki Urząd Wojewódzki w Łodzi poinformował organ I instancji, że opłata legalizacyjna nałożona postanowieniem nr 14/2024 została opłacona w całości. Po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez J. Z. i W. Z. na postanowienie organu I instancji nr 14/2024, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2024 r. nr 69/2024, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W dalszej kolejności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice decyzją z dnia 15 maja 2024 r. nr 27/2022 zatwierdził projekt budowlany drogi wewnętrznej wybudowanej na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] w obrębie [...] w S. przy ul. [...], zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz nałożył na A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B. S.K.A. w W., obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej drogi wewnętrznej. Po rozpatrzeniu odwołania J. Z. i W. Z. od powyższej decyzji, organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasto Skierniewice nr 27/2022 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie w sprawie (decyzja legalizacyjna) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice winien dokonać zbadania zgodności legalizowanej inwestycji i przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań z przepisami techniczno-budowlanymi, czego organ I instancji zaniechał. Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice wydał decyzję z dnia 20 sierpnia 2024r., nr 44/2024, którą zatwierdził projekt budowlany drogi wewnętrznej wybudowanej na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] w S. przy ul. [...], nałożył na A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością B. Spółka komandytowa w W. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej drogi wewnętrznej. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 4 października 2025 r. nr 239/2024, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasto Skierniewice z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr 44/2024. Po rozpatrzeniu skargi na powyższą decyzję, wyrokiem z dnia 17 stycznia 2025r., sygn. akt II SA/Łd 905/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr 44/2024. W uzasadnieniu WSA w Łodzi wskazał, m.in., że organy obu instancji pominęły kwestię zgodności zrealizowanej inwestycji z postanowieniami obowiązujących dla tej inwestycji miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim, w ocenie Sądu, na podstawie akt sprawy trudno ostatecznie przesądzić, jakie przepisy i którego miejscowego planu mają w sprawie zastosowanie do zrealizowanej samowolnie inwestycji. Taka analiza nie wynika także z uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji. W ocenie Sądu, zaświadczenie (Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 27 lutego 2024r., z którego wynika, że lokalizacja drogi wewnętrznej na działkach [...] i [...] jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą rady miasta Skierniewice nr LVIII/71/2023 z dnia 29 czerwca 2023r. oraz nie jest sprzeczna z ustaleniami planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Skierniewicach nr 56/2000/25 z dnia 13 lipca 2000r.) nie jest jednak wiążące dla organów nadzoru budowlanego. W orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę, że organ nadzoru budowlanego bada zgodność samowoli budowlanej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i może dokonać odmiennych ustaleń niż te wynikające z przedłożonego przez inwestora zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowość tego zaświadczenia podlega zatem weryfikacji organu nadzoru budowlanego, organ powinien bowiem przeprowadzić kompleksową i szczegółową analizę postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z zaświadczenia tego nie można wysnuć wniosku, że zrealizowana inwestycja jest zgodna z m.p.z.p., w tym znaczeniu, że przykładowo zgodne z planem są jej parametry. Następnie w dniu 3 września 2025 r. do organu I instancji wpłynął wniosek A Spółka z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna B. Spółka komandytowa w W. o umożliwienie wznowienia robót budowlanych mających na celu dopasowanie legalizowanej drogi do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z wydaną w dniu 13 maja 2025 r. przez Prezydenta Miasta Skierniewice decyzją zatwierdzającą projekt podziału działki zlokalizowanej przy ul. [...] w S. nr [...], w wyniku którego powstały działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. Biorąc pod uwagę powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice wydał decyzję z dnia 30 września 2025 r. nr 44/2025, którą na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 oraz art. 49 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025, poz. 418 z póżn. zm.; powoływanej dalej jako: "ustawa Prawo budowlane") oraz na podstawie art. 104 k.p.a., orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego drogi wewnętrznej wybudowanej na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] (poprzednio [...]) i [...] przy ul. [...] w S., zezwoleniu na wznowienie budowy drogi, nałożeniu na A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowo-akcyjna B. Spółka Komandytowa w W. obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowej drogi wewnętrznej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. Z. i W. Z., zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie decyzji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kwestionowanej decyzji strony zarzuciły: - naruszenie art. 49 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną ocenę zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi, - naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, - naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu prawnego stron postępowania, - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nieodpowiadającej prawu, - naruszenie art. 49 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, który nie spełnia wymogów prawnych. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 11 grudnia 2025 r. nr 253/2025, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji odwołując się do art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyjaśnił, że w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 905/24, organy, ponownie rozpoznając sprawę, miały ocenić przede wszystkim szczegółowo kwestię zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Organy winny były także dokonać oceny znajdującej się w aktach sprawy umowy dzierżawy pod kątem jej ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym z punktu widzenia stron postępowania. Tym samym, odnosząc się do kwestii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ wskazał, że prawidłowo organ I instancji w uzasadnieniu decyzji uznał, iż na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązują dwa miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą nr LVI11/71/2023 Rady Miasta Skierniewice z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - fragment miasta S. położony w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...] i [...] przewiduje, że projektowana droga wewnętrzna w jej zasadniczej części znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 15 KDW, a włączenie tej drogi do istniejącej drogi betonowej znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 14 KDD dla wskazanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu oznaczonego symbolem 15KDW obowiązują ustalenia: 1. w zakresie przeznaczenia: a. przeznaczenie podstawowe - teren drogi wewnętrznej wraz z obiektami urządzeniami związanymi z prowadzeniem i obsługą ruchu drogowego, b. przeznaczenie uzupełniające - zieleń, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. 2. w zakresie warunków i parametrów funkcjonalno-technicznych: a. droga wewnętrzna, b. szerokość liniach rozgraniczających zmienna od 5,0 m do 8,0 m, zgodnie z rysunkiem planu, c. przekrój -1/2 jedna jezdnia z dwoma pasami ruchu. Według zaś miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta Skierniewice z dnia 13 lipca 2000 r. nr 56/2000/25 - zmiana ustaleń planu dotyczy fragmentu kwartału ulic: [...], [...], [...] i [...], część drogi wewnętrznej w postaci krawężników ujmujących jezdnię drogi oraz północnego fragmentu drogi o szerokości około 0,5 m, a także oświetlenie terenu, znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 2.160.M,U dla wspomnianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu oznaczonego symbolem 2.160.M,U obowiązują ustalenia: Przeznaczenie terenu: funkcja podstawowa - tereny mieszkaniowe, funkcja uzupełniająca - tereny użyteczności publicznej. Zasady i warunki zagospodarowania: - istniejący grupowy węzeł cieplny do utrzymania, - istniejące budynki mieszkalne do utrzymania, - minimalna wielkość terenu terenów zielonych - 25% powierzchni terenu, - poza wyznaczonymi terenami o funkcji użyteczności publicznej dopuszcza się wprowadzenie tej funkcji do budynków mieszkalnych pod warunkiem niewystępowania kolizji z funkcją podstawową, - zakaz realizacji wolnostojących garaży. Uwzględniając powyższe, organ wskazał, że na ww. terenie istnieją budynki mieszkalne, których obsługę zabezpiecza się przez drogi wewnętrzne, lokalizacja krawężników okalających jezdnię drogi wewnętrznej oraz oświetlenie w tym terenie, co nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, zdaniem organu, doprecyzowania wymaga, że przedmiotowa droga wewnętrzna znajduje się na działce nr [...] oraz nr [...]. Decyzją Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 13 maja 2025 r. zatwierdzono projekt podziału działki zlokalizowanej przy ul. [...] w S. nr [...], w wyniku którego powstały działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. W zw. z powyższym aktualnie droga wewnętrzna znajduje się na działkach [...] (przed podziałem [...]) i nr [...]. Działka nr [...] znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie jako teren dróg wewnętrznych (15 KDW), a działka [...] na terenie przeznaczonym w miejscowym planie jako teren dróg publicznych (14 KDD). Zgodnie z § 26 uchwały nr LVI11/71/2023 Rady Miasta Skierniewice z dnia 29 czerwca 2023 r., ustalono szerokość drogi wewnętrznej w liniach rozgraniczających zmienną od 5,0 m do 8,0 m, zgodnie z rysunkiem planu. Ponieważ nowo przedłożony projekt zagospodarowania terenu autorstwa mgr. inż. T. W. (uprawnienia budowlane do projektowania z ograniczeniami w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjne)j w zakresie dróg z lipca 2025 r. przewiduje rozbiórkę części drogi o szerokości 8,5 m do 8,0 m w sąsiedztwie działki [...], to również i ten zapis miejscowego planu zostanie spełniony. Z kolei część drogi wewnętrznej w postaci krawężników ujmujących jezdnię drogi oraz północny fragment drogi o szerokości około 0,5 m znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 2.160.M,U miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta Skierniewice z dnia 13 lipca 2000 r. nr 56/2000/25. Obowiązujące na tym terenie zasady i warunki zagospodarowania również nie są sprzeczne z przedłożonym projektem drogi wewnętrznej. Organ wojewódzki zauważył przy tym, że na etapie postępowania odwoławczego we własnym zakresie pozyskał ww. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych symbolem 15 KDW, 14 KDD oraz 2.160.M,U i we własnym zakresie dokonał powyżej analizy, która potwierdza, iż ustalenia organu I instancji w tym zakresie są prawidłowe. Tym samym, zarzuty skarżących dotyczące niezgodności drogi wewnętrznej projektowanej w nowo przedłożonym projekcie z lipca 2025 r. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są zdaniem organu bezzasadne. Odnosząc się z kolei do zarzutu skarżących dotyczącego zbyt małego promienia łuku drogi wynoszącego 4,85 m, który jest w ocenie skarżących niewystarczający dla zapewnienia bezpiecznego i funkcjonalnego korzystania z drogi wewnętrznej, organ stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż nie narusza ani zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani warunków technicznych. Prawidłowo organ I instancji wyjaśnił bowiem, że przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225) nie narzucają parametrów dróg wewnętrznych, jakie muszą być spełnione dla umożliwienia przejazdu i wyjazdu pojazdów uprzywilejowanych. Stąd nie można zarzucać, że rozwiązanie przyjęte przez autora projektu nie będzie spełniać warunków określonych w tych regulacjach. Ponadto organ zauważył, że zaskarżona decyzja nie kończy procesu legalizacyjnego, gdyż inwestor został zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej drogi. Przechodząc do kwestii oceny umowy dzierżawy pod kątem jej ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym z punktu widzenia stron postępowania, organ odwoławczy wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego podejmują rozstrzygnięcia w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny w dniu wydania decyzji. Tym samym, aktualnie dla przedmiotowych działek [...] (przed podziałem [...]) i nr [...] obowiązują: umowa dzierżawy działki [...] z dnia 1 sierpnia 2025 r., znak: GNR.6845.18.2025.AS do dnia 31 lipca 2028 r. oraz dla działki [...] (przed podziałem [...]) aneks nr 2 do umowy o dzierżawę nieruchomości pod drogę z dnia 17 października 2021 r. zawarty w dniu 30 maja 2025 r., który obowiązuje do 31 grudnia 2025 r. Powyższe oznacza, że w dacie orzekania organu zarówno I, jak II instancji, inwestor legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo budowlane nie przewiduje natomiast obowiązku badania przez organ nadzoru budowlanego przyszłych zdarzeń prawnych czy faktycznych. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że umowa dzierżawy działki [...] dotyczy tylko powierzchni 21,30 m2 działki, ponieważ tylko na tej części działki zgodnie ze szkicem graficznym stanowiącym załącznik do umowy dzierżawy znajduje się droga wewnętrzna. Na marginesie organ wskazał, że w toku postępowania odwoławczego strona przedłożyła aneks nr 3 do umowy dzierżawy nieruchomości pod drogę z dnia 17 października 2021 r. zawarty w dniu 14 listopada 2025 r. pomiędzy S. z siedzibą w S. (wydzierżawiającym), a A Spółka z o.o. B. Spółka komandytowa z siedzibą w W. (dzierżawcą) przedłużający okres obowiązywania dzierżawy działki drogowej do dnia 31 grudnia 2026 r. W dalszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do kwestii przedłożenia nowego projektu budowlanego i jego sprawdzenia pod kątem kompletności i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, jak również wykonania projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, wskazując, że takiej oceny zabrakło w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, jednak kwestia ta pozostaje bez wpływu na prawidłowość wydanej przez organ I instancji decyzji, bowiem wymogi te przedłożony projekt spełnia i zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony wymagany projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Organ odwoławczy tym samym stwierdził kompletności tego projektu, jak również jego zgodność z przepisami. Wymogi legalizacji zostały spełnione i możliwe więc było zatwierdzenie przedłożonego w tym celu projektu budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, powyższe rozważania stanowią uzupełnienie analizy dokonanej przez organ I instancji, która wyczerpuje dyspozycję art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Efektem powyższego stało się wydanie w oparciu o art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu. Ponadto odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, by podnoszone przez nią uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli J. Z. i W. Z., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkich elementów faktycznych i prawnych wydanej decyzji w zakresie zarzutów podniesionych przez skarżących w odwołaniu, które to uchybienie, nie tylko w sposób rażący narusza prawa strony, ale poprzez brak faktycznego rozpoznania zarzutów podniesionych w odwołaniu stanowi o nierozpoznaniu istoty sprawy i uniemożliwia realną kontrolę instancyjną zaskarżonej decyzji, a w szczególności dotyczy to: - braku odniesienia się przez organ II instancji do zarzutów skarżących w zakresie parametrów technicznych drogi, tj. pominięcie niezgodności wydanej decyzji organu I instancji z prawem poprzez brak odniesienia się do wymaganych prawnie parametrów technicznych drogi wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to wymogi przepisów prawa miejscowego nie zostały spełnione przez obiekt budowlany - co ustalił bezspornie organ II instancji; żadne jednak wnioski nie zostały z tego faktu wyciągnięte. W świetle postanowień miejscowego planu minimalna szerokość drogi wynosi 5 m, podczas gdy faktycznie zaakceptowana przez organ I i II instancji droga ma szerokość 4,85 m; 2. art. 28 k.p.a. w zw. z art. 52 ustawy Prawo budowlane przez niewłaściwe i niepełne określenie przez organ kręgu stron postępowania, a co za tym idzie prowadzenie postępowania w zakresie nałożenia nakazów w odniesieniu do podmiotów innych niż właściciele przedmiotowych nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że organ odwoławczy, weryfikując decyzję organu I instancji, winien dokonać szczegółowej oceny zamierzenia budowlanego z przepisami planistycznymi, a w szczególności z treścią miejscowego planu obowiązującego dla wybudowanego obiektu budowlanego. Organ II instancji dokonał, co prawda, częściowego omówienia przepisów technicznych dotyczących dróg, jednak z niejasnych powodów i pomimo ustaleń w toku postępowania administracyjnego - pominął całkowicie rozważania co do wymogów dla weryfikowanego obiektu budowlanego określonych w miejscowym planie z faktycznymi parametrami tej drogi. Zdaniem skarżących, organy I i II instancji w prowadzonym ponownie postępowaniu ponownie próbują swą rolę ograniczyć do kontroli formalnej (tj. samego faktu złożenia dokumentacji przez inwestora), a pomijają aspekty materialne, tj. rzeczywistą weryfikację treści złożonej dokumentacji z wymogami przepisów prawa. Skarżący podkreślili, że obiekt budowlany - droga, która jest przedmiotem oceny w ramach prowadzonego postępowania naprawczego, została ujęta w miejscowych przepisach planistycznych jako droga wewnętrzna oznaczona symbolem 15 KDW. Plan określił szczegółowo parametry techniczne dla tego obiektu budowlanego drogi, tj. § 27.1. Dla terenu oznaczonego symbolem 15 KDW obowiązują ustalenia zawarte w kolejnych ustępach niniejszego paragrafu. 2. W zakresie przeznaczenia ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe - teren drogi wewnętrznej wraz z obiektami i urządzeniami związanymi z prowadzeniem i obsługą ruchu drogowego; 2) przeznaczenie uzupełniające - zieleń, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. 3. W zakresie warunków i parametrów funkcjonalno-technicznych ustala się: 1) droga wewnętrzna; 2) szerokość w liniach rozgraniczających zmienna od 5,0 m do 8,0 m, zgodnie z rysunkiem planu; 3) przekrój -1/2 jedna jezdnia z dwoma pasami ruchu. Organy wskazały, że część drogi w sąsiedztwie działki nr ewid, [...] wykraczająca poza granice pasa drogowego wyznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego powinna zostać rozebrana w celu osiągnięcia szerokości drogi wynoszącej 8,0 m (a zatem maksymalnej określonej w MPZP). W wyniku rozebrania części drogi zmniejszy się również promień łuku po stronie zachodniej, który obecnie wynosi 5,0 m, a po wykonaniu robót będzie wynosił 4,85 m (a zatem będzie to szerokość poniżej minimalnej określonej w MPZP). Zdaniem skarżących, nie sposób zatem przyjąć za prawidłowe rozumowanie organów administracji, że ustalenie faktycznej szerokości (obiektu budowlanego) drogi 4,85 metra jest zgodne z powołanymi przez organ przepisami planistycznymi, tj. MPZP zezwalającymi na wybudowanie drogi o minimalnej szerokości 5 metrów. Według skarżących, fakt sporządzenia dokumentacji inwestora przez osobę uprawnioną nie zwalnia automatycznie organów z badania materialnego parametrów obiektu z przepisami miejscowego planu. Z samego uzasadnienia decyzji wynika brak takiej kontroli w kontekście całości przepisów prawa. Organ odwoławczy nie przeprowadził również żadnej weryfikacji w zakresie minimalnej szerokości drogi. Skarżący podkreślili, że we wcześniejszej dokumentacji zgromadzonej przed organem I instancji, organ ten wskazywał, iż droga ma w części przebiegu szerokość poniżej 5 metrów (ok. 4,7- 4,8 m). Nieprawidłowość co do szerokości drogi, powodująca, iż powstały obiekt jest niezgodny z przepisami obowiązującego w tym zakresie miejscowego planu, skutkuje zdaniem skarżących naruszeniem przez organ odwoławczy w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Nawiązując natomiast do stawianego zarzutu naruszenia art. 52 Prawa budowlanego, skarżący wskazali, że poza sporem jest, iż roboty budowlane zostały zakończone. W konsekwencji, na podstawie przywołanego przepisu, obowiązki winny być skierowane do podmiotu innego niż inwestor, czyli właścicieli działek [...], [...], tj. S. i Gminy Miasto S.. Mimo jasnej treści przepisu i niespornego zakończenia robót budowlanych, norma wynikająca z ww. przepisu nie jest stosowana. Zdaniem skarżących, przepis ten nie daje swobody decyzyjnej organowi. Ponadto, wobec naruszenia treści art. 52 ustawy Prawo budowlane i braku uiszczenia opłaty legalizacyjnej przez właściciela lub zarządcę obiektu, wniesienie opłaty legalizacyjnej nie mogło, zdaniem skarżących, wywołać skutków prawnych. Nie stanowiło bowiem wykonania obowiązku (nakazu) przypisanego do właściwego podmiotu prawa. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 1267 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 grudnia 2025 r. nr 253/2025, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Skierniewice z dnia 30 września 2025 r., nr 44/2025, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego, zezwolenia na wznowienie budowy i nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie drogi wewnętrznej. Dokonując kontroli powyższej decyzji w granicach wyżej zakreślonej kognicji sądów administracyjnych Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w powołanych wyżej przepisach zawartych w art.145 p.p.s.a., co tym samym uzasadnia oddalenie skargi w całości. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 418), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "ustawa Prawo budowlane". Zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w przypadku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych organ nadzoru budowlanego sprawdza: 1) kompletność dokumentów legalizacyjnych, w tym kompletność projektu budowlanego; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami ustawy, w tym zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi; jeżeli budowa została zakończona sprawdza się zgodność z przepisami obowiązującymi w chwili zakończenia budowy. Stosownie zaś do art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję, którą: 1) zatwierdza projekt budowlany albo projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz 2) zezwala na wznowienie budowy, jeżeli budowa nie została zakończona. W decyzji, o której mowa w art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (ust. 5). Jednocześnie, jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, zaskarżona decyzja zapadła w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 stycznia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 905/24, uchylającym decyzję I i II instancji, wydanym po rozpoznaniu skargi skarżących na wcześniejszą decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 4 października 2024 r. nr 239/2024, znak: WOP.7721.228.2024.LZ, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowy drogi wewnętrznej i nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na jej użytkowanie. W kontrolowanej sprawie znaczenie ma zatem również regulacja zawarta w art.153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Na tle powołanego przepisu wyrażono w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, który Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, że związanie samego sądu administracyjnego oceną i wskazaniami co dalszego postępowania, w rozumieniu powołanego art. 153 p.p.s.a., oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Jednocześnie podkreślono, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, CBOSA). Taka zaś sytuacji nie ma miejsca w kontrolowanej w sprawie, a zatem Sąd z uwagi na fakt, iż wskazany wyrok uzyskał przymiot prawomocności zobowiązany był zastosować się również do regulacji zawartej w art. 170 p.p.s.a. W świetle tego przepisu, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przypomnieć zatem należy, że w uzasadnieniu powyższego wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 905/24 Sąd w ramach oceny prawnej wskazał, iż organy ponownie rozpoznając sprawę powinny ocenić przede wszystkim szczegółowo kwestię zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Organy winny także dokonać oceny znajdującej się w aktach sprawy umowy dzierżawy pod kątem jej ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym z punktu widzenia stron postępowania. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy należy zauważyć, że w następstwie przeprowadzonego w związku z powołanym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2025 r. (sygn. akt II SA/Łd 905/24) postępowania administracyjnego organy ustaliły, że na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązują dwa miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w drodze uchwały Nr LVI11/71/2023 Rady Miasta Skierniewice z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - fragment miasta S. położony w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...] i [...] oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w drodze uchwały Nr 56/2000/25 Rady Miasta Skierniewice z dnia 13 lipca 2000r. - zmiana ustaleń planu dotyczy fragmentu kwartału ulic: [...], [...], [...] i [...]. Jednocześnie organy przyjęły, że na gruncie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr LVI11/71/2023 Rady Miasta Skierniewice z dnia 29 czerwca 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - fragment miasta S. położony w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...] i [...], projektowana droga wewnętrzna w jej zasadniczej części znajduje się na terenie oznaczonych symbolem 15 KDW, a włączenie tej drogi do istniejącej drogi betonowej znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 14 KDD dla ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu oznaczonego symbolem 15KDW obowiązują przy tym ustalenia: 1. w zakresie przeznaczenia: a. przeznaczenie podstawowe - teren drogi wewnętrznej wraz z obiektami urządzeniami związanymi z prowadzeniem i obsługą ruchu drogowego, b. przeznaczenie uzupełniające - zieleń, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej; 2. w zakresie warunków i parametrów funkcjonalno-technicznych: a. droga wewnętrzna, b. szerokość liniach rozgraniczających zmienna od 5,0 m do 8,0 m, zgodnie z rysunkiem planu, c. przekrój - 1/2 jedna jezdnia z dwoma pasami ruchu. Wedle zaś miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr 56/2000/25 Rady Miasta Skierniewice z dnia 13 lipca 2000r. - zmiana ustaleń planu dotyczy fragmentu kwartału ulic: [...], [...], [...] i [...], część drogi wewnętrznej w postaci krawężników ujmujących jezdnię drogi oraz północnego fragmentu drogi o szerokości około 0,5 m, a także oświetlenie terenu - jak przyjęły organy - znajdują się na terenie oznaczonych symbolem 2.160.M,U dla ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu oznaczonego symbolem 2.160.M,U obowiązują przy tym ustalenia: Przeznaczenie terenu: funkcja podstawowa - tereny mieszkaniowe, funkcja uzupełniająca - tereny użyteczności publicznej. Zasady i warunki zagospodarowania: - istniejący grupowy węzeł cieplny do utrzymania, - istniejące budynki mieszkalne do utrzymania, - minimalna wielkość terenu terenów zielonych - 25% powierzchni terenu, - poza wyznaczonymi terenami o funkcji użyteczności publicznej dopuszcza się wprowadzenie tej funkcji do budynków mieszkalnych pod warunkiem niewystępowania kolizji z funkcją podstawową, - zakaz realizacji wolnostojących garaży. Uwzględniając powyższe organy ustaliły, że na ww. terenie istnieją budynki mieszkalne, których obsługę zabezpiecza się przez drogi wewnętrzne, lokalizacja krawężników okalających jezdnię drogi wewnętrznej oraz oświetlenie w tym terenie - nie jest sprzeczne ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodały przy tym, że przedmiotowa droga wewnętrzna znajduje się na działce nr [...] oraz nr [...]. Decyzją Prezydenta Miasta Skierniewice z dnia 13 maja 2025 r., znak: GKK.6831.20.2025 zatwierdzono projekt podziału działki zlokalizowanej przy ul. [...] w S. nr [...] w obrębie [...], w wyniku którego powstały działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...]. W związku z powyższym aktualnie droga wewnętrzna znajduje się na działkach [...] (przed podziałem [...]) i nr [...]. Działka nr [...] znajduje się na terenie przeznaczonym w miejscowym planie jako teren dróg wewnętrznych (15 KDW), a działka [...] na terenie przeznaczonym w miejscowym planie jako teren dróg publicznych (14 KDD). Jednocześnie organy wskazały, że zgodnie z § 26 uchwały Nr LVI11/71/2023 Rady Miasta Skierniewice z dnia 29 czerwca 2023 r., ustalono szerokość drogi wewnętrznej w liniach rozgraniczających zmienną od 5,0 m do 8,0 m, zgodnie z rysunkiem planu. Ponieważ nowo przedłożony projekt zagospodarowania terenu autorstwa mgr. inż. T. W. uprawnienia budowlane do projektowania z ograniczeniami w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej w zakresie dróg z lipca 2025r. przewiduje rozbiórkę części drogi o szerokości 8,5 m do 8,0 m w sąsiedztwie działki [...], to również i ten zapis miejscowego planu, w ocenie organów prowadzących postępowanie, zostanie spełniony. Z kolei część drogi wewnętrznej w postaci krawężników ujmujących jezdnię drogi oraz północny fragment drogi o szerokości około 0,5 m znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 2.160.M,U miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Nr 56/2000/25 Rady Miasta Skierniewice z dnia 13 lipca 2000r. W oparciu o powyższe ustalenia organ odwoławczy na etapie rozpoznawania odwołania przyjął, że obowiązujące na tym terenie zasady i warunki zagospodarowania również nie są sprzeczne z ww. przedłożonym projektem drogi wewnętrznej, a zarzuty skarżących dotyczące niezgodności drogi wewnętrznej projektowanej w nowo przedłożonym projekcie z lipca 2025 r. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uznał za bezzasadne. Odnosząc się przy tym do zarzutu skarżących dotyczącego zbyt małego promienia łuku drogi wynoszącego 4,85 m, który jest w ocenie skarżących niewystarczający dla zapewnienia bezpiecznego i funkcjonalnego korzystania z drogi wewnętrznej, organ odwoławczy wskazał, że nie zasługuje on również na uwzględnienie, gdyż w tej kwestii nie doszło do naruszenia ani zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ani warunków technicznych. Zdaniem Sądu w składzie niniejszym, dokonana przez organy ocena w powyższym zakresie nie budzi zastrzeżeń. Rację zatem należy przyznać organom orzekającym w kontrolowanej sprawie, że przedmiotowa inwestycja pozostaje w zgodności z ustaleniami ww. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności stwierdzić należy, że organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżących prawidłowo wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 1225), znajdujące zastosowanie do dróg wewnętrznych, nie narzucają parametrów dróg wewnętrznych, jakie muszą być spełnione dla umożliwienia przejazdu wyjazdu pojazdów uprzywilejowanych. Zgodnie bowiem z treścią § 14 ust. 1 tego rozporządzenia, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Z kolei przepis § 15 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że szerokość, promienie łuków dojazdów, nachylenie podłużne i poprzeczne oraz nośność nawierzchni należy dostosować do wymiarów gabarytowych, ciężaru całkowitego i warunków ruchu pojazdów, których dojazd do działki budowlanej i budynku jest konieczny ze względu na ich przeznaczenie, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach odrębnych. Z regulacji tych, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, wynika, że dojazd można zapewnić po powierzchni posiadającej nośność dostosowaną do ruchu pojazdów, które mają się na niej poruszać. Oznacza to zatem, że wbrew zarzutom skargi regulacje te nie wprowadzają żadnych konkretnych wymagań odnośnie rodzaju lub technologii, zgodnie z którymi dojazd ma być wykonany. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących - nie można zarzucać, że rozwiązanie przyjęte przez autora projektu nie będzie spełniać warunków określonych w tych regulacjach. Trafnie przy tym wywiódł organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja nie kończy procesu legalizacyjnego, wszakże inwestor został zobowiązany do uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej drogi. Zdaniem Sądu, organy także właściwie wywiązały się z obowiązku oceny umowy dzierżawy pod kątem jej ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym z punktu widzenia stron postępowania. W tym względzie organ odwoławczy, motywując utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wskazał bowiem, że organy nadzoru budowlanego podejmują rozstrzygnięcia w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny w dniu wydania decyzji. Tym samym aktualnie dla przedmiotowych działek [...] (przed podziałem [...]) i nr [...] obowiązują: umowa dzierżawy działki [...] z dnia 01.08.2025 r., znak: GNR.6845.18.2025.AS do dnia 31 lipca 2028 r., oraz dla działki [...] (przed podziałem [...]) aneks nr 2 do umowy o dzierżawę nieruchomości pod drogę z dnia 17 października 2021 r. zawarty w dniu 30 maja 2025 r., który obowiązuje do 31.12.2025 r. Wychodząc z tych ustaleń organ odwoławczy, w ocenie Sądu, prawidłowo w konsekwencji przyjął, że dacie orzekania organu zarówno I jak II instancji inwestor legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zasadnie przy tym organ podkreślił, że Prawo budowlane nie przewiduje obowiązku badania przez organ nadzoru budowlanego przyszłych zdarzeń prawnych czy faktycznych. Jednocześnie w rozważanym aspekcie Sąd uznał za prawidłowe także ustalenia organu wedle których, umowa dzierżawy działki [...] dotyczy tylko powierzchni 21,30 m2 działki, ponieważ tylko na tej części działki zgodnie ze szkicem graficznym stanowiącym załącznik do ww. umowy dzierżawy znajduje się droga wewnętrzna. W toku postępowania odwoławczego, jak zauważył organ, strona przedłożyła aneks nr 3 do umowy dzierżawy nieruchomości pod drogę z dnia 17 października 2021 r. zawarty w dniu 14 listopada 2025 r. pomiędzy S. z siedzibą w S. (wydzierżawiającym), a A spółka z o.o. B. spółka komandytowa z siedzibą w W. (dzierżawcą) przedłużający okres obowiązywania dzierżawy działki drogowej do dnia 31 grudnia 2026 r. Powyższe ustalenia organu potwierdzają prawidłową realizację wskazanego w wyżej przywołanym wyroku WSA w Łodzi obowiązku oceny umowy dzierżawy pod kątem jej ewentualnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, w tym z punktu widzenia stron postępowania. Ponadto zastrzeżeń Sądu w składzie niniejszym nie budzi również dokonana przez organ odwoławczy ocena przedłożonego nowego projektu budowlanego i jego sprawdzenie pod kątem kompletności i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, jak również wykonania projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w oparciu prawidłowo przeprowadzoną analizę stwierdził, że przedłożony projekt spełnia powyższe wymogi i zawiera wszystkie elementy, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Przedłożony wymagany projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Tym samym, organ odwoławczy prawidłowo orzekł o kompletności tego projektu, jak również jego zgodności z przepisami. Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że wymogi legalizacji zostały spełnione, a co za tym idzie możliwe było zatwierdzenie przedłożonego w tym celu projektu budowlanego i wydanie w oparciu o art. 49 ust. 4 ustawy Prawo budowlane ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu. Konstatacja ta uzasadniała w pełni utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Konkludując, Sąd uznał działanie organów administracji w kontrolowanej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego oraz wypełniające obowiązki wynikające z art. 153 p.p.s.a. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie przeprowadzoną przez organy ocenę materiału dowodowego, wbrew zarzutom skargi, Sąd uznał za prawidłową, odpowiadającą standardom k.p.a. Ze względów przedstawionych wyżej Sąd nie dopatrzył się naruszeń art. 7, art. 11, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. oraz wskazanych w skardze naruszeń prawa materialnego. Ponadto Sąd przyjął, że uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów, Sąd, nie podzielając zasadności zarzutów skarżących, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. ds