II SA/Łd 14/26

Dnia 17 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.) Sędzia WSA Marcin Olejniczak Protokolant Pomocnik sekretarza sądowego Aleksandra Adamczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2026 roku sprawy ze skargi T.R. i E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 5 listopada 2025 roku znak: SKO.4141.427-428.2025 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 11 września 2025 r. nr ZZ/556/25; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi solidarnie na rzecz skarżących T. R. i E. R. kwotę 15.634,00 (słownie: piętnaście tysięcy sześćset trzydzieści cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc

1. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 5 listopada 2025 r. znak: SKO.4141.427-428.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 14 lutego 2025 r. znak: DSS-OŚR-1.6132.1.2017.KP w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty z tytułu administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew. 1. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 5 czerwca 2019 r. znak: ZK/5/19 Prezydent Miasta Łodzi naliczył T. i E. R. (skarżącym) administracyjną karę pieniężną w wysokości: 2.776.673,78 zł za wycięcie bez wymaganego zezwolenia 298 sztuk drzew z gatunku dąb szypułkowy, brzoza brodawkowata, czeremcha pospolita, robinia akacjowa, topola osika, topola włoska i wierzba krucha, (w tym formy wielopniowe), rosnących na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Ł. (działki ewidencyjne o nr [...] i [...], położone w obręe [...]), z obowiązkiem wniesienia jej na konto Urzędu Miasta Łodzi w terminie 14 dni od uprawomocnienia się decyzji. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 18 listopada 2019 r. nr SKO.4170.106-107.2019 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. 3. Powyższą decyzję zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 7.10.2020 r. oddalił skargę (sygn. akt II SA/Łd 87/20). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt III OSK 4378/21, oddalił skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 p.p.s.a. 4. Następnie pełnomocnik skarżących pismem z dnia 17 grudnia 2024 r. wystąpił z wnioskiem o rozłożenie administracyjnej kary na raty z terminami płatności odpowiednio: I rata w wysokości 400.000,00 zł po ustaleniu warunków spłaty administracyjnej kary pieniężnej, II rata - po 20.000,00 zł co miesiąc przez okres następnych 24 miesięcy kalendarzowych liczony od następnego miesiąca kalendarzowego, w którym doszło do zaakceptowania warunków spłaty i III rata w wysokości 1.896.673,78 płatna 25 miesiąca kalendarzowego liczonego od następnego miesiąca kalendarzowego, w którym doszło do zaakceptowania warunków spłaty administracyjnej kary pieniężnej. 5. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2025 r. znak DSS-OŚR-I.6132.1.2017.KP Prezydent Miasta Łodzi odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie rozłożenia na raty administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 2.776.673,78 zł powołując się na przepisy art. 88 ust. 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody tj. uchybienie przez stronę postępowania terminu 14 dni na złożenie wniosku o rozłożenie administracyjnej kary pieniężnej na raty. 6. Na wyżej wymienione postanowienie strona w dniu 5 marca 2025 r. wniosła zażalenie, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2025 r. znak: SKO.4170.28-29.2025 utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 14.02.2025 r. 7. Pismem z dnia 11 sierpnia 2025 r. skarżący złożyli wniosek o zwrot kwoty 480.000,00 zł, którą niezasadnie uiściła na rachunek bankowy Urzędu Miasta Łodzi, ze wskazaniem, że zwrotu tej kwoty należy dokonać na rachunek bankowy wskazany w piśmie. Jako załączniki wnioskodawcy załączyli potwierdzenie przelewów z dnia 11 marca 2025 r., 16 kwietnia 2025 r., 13 maja 2025 r., 10 czerwca 2025 r. i 11 lipca 2025 r. 8. Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 11 września 2025 r. nr ZZ/556/25 odmówił E. i T. R. stwierdzenia istnienia nadpłaty kwoty 480.000,00 zł, wpłaconej przez wnioskodawców tytułem zapłaty administracyjnej kary pieniężnej, naliczonej ostateczną i prawomocną decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 5 czerwca 2019 r. nr ZK/5/19. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji wskazał na motywy podjętego rozstrzygnięcia. 9. Na powyższą decyzję skarżący złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 75 § 4a w zw. z art. 120 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcie działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i działanie wbrew przepisom prawa, co skutkowało wydaniem decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatkowej z tytułu administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji kiedy administracyjna kara pieniężna uległa przedawnieniu, a zatem z mocy prawa wygasła, tym samym skarżący nie mieli obowiązku jej uregulowania w całości ani w części, a wpłaty dokonane na konto organu tytułem tej kary pieniężnej winny podlegać zwrotowi jako nadpłata podatkowa; 2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art 89 ust. 9 w zw. z art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez ich błędną wykładnię skutkującą brakiem stwierdzenia przedawnienia należności z tytułu administracyjnej kary pieniężnej za wycięcie drzew bez wymaganego zezwolenia organu gminy i w konsekwencji odmowę stwierdzenia nadpłaty kwoty 480 000 zł wpłaconej tytułem zapłaty administracyjnej kary pieniężnej. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie nadpłaty w kwocie 480 000,00 zł i nakazanie organowi zwrotu ww. kwoty skarżącym wraz z odsetkami od dnia powstania nadpłaty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 10. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 5 listopada 2025 r. znak: SKO.4141.427-428.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. 1. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że Prezydent Miasta Łodzi orzekając o nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wskazał również termin uiszczenia kary tj. 14 dni od uprawomocnienia się tej decyzji. 2. Ponadto, zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. 3. Decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 5 czerwca 2019 r. nr ZK/5/19 uzyskała przymiot prawomocności z dniem oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 października 2024 r. 4. Zgodnie z art. 88 ust. 9 ustawy o ochronie przyrody należność z tytułu administracyjnej kary pieniężnej przedawnia się po upływie 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności. Organ wyjaśnił, że stwierdzenie nadpłaty z tytułu administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody nie zostało uregulowane ustawie o ochronie przyrody. 5. W ocenie organu na podstawie art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. 6. Na mocy art. 67 ust. 2 ustawy o finansach publicznych do spraw dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Organ zwrócił uwagę, że Kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje kwestii dotyczących stwierdzenia nadpłaty w zakresie administracyjnej kary pieniężnej. Przedmiotem regulacji zawartej w art. 189a K.p.a. jest nakładanie lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu. Kwestie stwierdzenia nadpłaty reguluje Ordynacja podatkowa. Stwierdzenie nadpłaty dotyczy kar nadpłaconych lub nienależnie zapłaconych - art. 72 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacji podatkowa. Zgodnie z art. 75 § 4a Ordynacji podatkowej w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. 7. Kolegium zgodziło się z organem pierwszej instancji, że w okolicznościach sprawy nie ma podstaw do stwierdzenia nadpłaty (zwrotu nadpłaconej opłaty) bowiem żądanie stron jest pozbawione podstaw prawnych i faktycznych. W obrocie prawnym pozostaje ostateczna i prawomocna decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 5 czerwca 2019 r. nakładająca na strony obowiązek wniesienia administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia w wysokości 2.776.673,78 zł ze wskazanym terminem płatności kary - 14 dni od uprawomocnienia się decyzji. Decyzja jest prawomocna od dnia 18 października 2024 r. Organ podkreślił, że termin płatności kary upłynął w dniu 2 listopada 2024 r. po upływie 14 dni od daty uprawomocnienia się decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 5 czerwca 2019 r. Zatem zgodnie z powołanym powyżej art. 89 ust. 9 ustawy o ochronie przyrody do przedawnienia dojdzie na koniec roku 2029 r. Jednocześnie organ stwierdził, że pozostałe argumenty podnoszone w odwołaniu pozostają bez wpływu na wynik sprawy. 1. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli T. R. i E. R.. 1. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie przepisów postępowania, która mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6, 7 i 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 75 § 4a ustawy Ordynacja podatkowa poprzez naruszenie naczelnych zasad postępowania administracyjnego, przewidujących obowiązek: działania na podstawie przepisów prawa, dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego, podjęcia wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty podatkowej z tytułu administracyjnej kary pieniężnej, w sytuacji kiedy administracyjna kara pieniężna uległa przedawnieniu, a zatem z mocy prawa wygasła, tym samym skarżący nie mieli obowiązku jej uregulowania w całości ani w części, a wpłaty dokonane na konto organu tytułem tej kary pieniężnej winny podlegać zwrotowi jako nadpłata podatkowa; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 89 ust. 9 w zw. z art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że termin płatności administracyjnej kary pieniężnej rozpoczyna swój bieg od dnia uzyskania przez decyzję nakładającą karę statusu prawomocności, w sytuacji kiedy prawidłowa wykładnia przepisów prowadzi jednoznacznie do wniosku, iż rzeczony termin uzależniony jest od dnia, w którym decyzja nakładająca administracyjną karę pieniężną stała się ostateczna, a nie prawomocna - która to błędna wykładnia skutkowała dalej brakiem stwierdzenia przedawnienia należności z tytułu administracyjnej kary pieniężnej za wycięcie drzew bez wymaganego zezwolenia organu gminy i w konsekwencji utrzymaniem w mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi odmawiającej stwierdzenia nadpłaty kwoty 480 000 zł wpłaconej tytułem zapłaty administracyjnej kary pieniężnej - które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy, jako że przy prawidłowym zastosowaniu przepisów prawa procesowego i materialnego organ winien dojść do przekonania, że nałożona na skarżących na mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi nr ZK/5/19 z dnia 5 czerwca 2019 r. administracyjna kara pieniężna uległa przedawnieniu, a co za tym idzie zobowiązanie skarżących wygasło i wpłata kwoty 480 000 zł tytułem zapłaty administracyjnej kary pieniężnej po upływie terminu przedawnienia winna być potraktowana jako nadpłata podlegająca zwrotowi - co jednak nie nastąpiło. 2. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi, nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący doprecyzowali stawiane zarzuty i przytoczyli wybrane orzecznictwo na poparcie swoich argumentów. 2. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: 3. Skarga okazała się zasadna z przyczyn wskazanych niżej. 1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie przejmuje sprawy do jej końcowego załatwienia, ale bada co do zasady, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). 2. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja SKO w Łodzi z dnia 5 listopada 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia z dnia 14 lutego 2025 r. o odmowie stwierdzenia istnienia nadpłaty wpłaconej przez skarżących tytułem zapłaty administracyjnej kary pieniężnej orzeczonej decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 5 czerwca 2019 r. znak: ZK/5/19 za wycięcie 298 sztuk drzew bez zezwolenia, w wysokości 480.000,00 zł. Sama kwestia wymiaru kary nie podlega ocenie Sądu w aktualnie prowadzonym postępowaniu. 3. Nie budzi w niniejszej sprawie ustalony przez organy stan faktyczny, a mianowicie: 1. Decyzją z dnia 5 czerwca 2019 r. znak: ZK/5/19 Prezydent Miasta Łodzi naliczył T. i E. R. administracyjną karę pieniężną w wysokości: 2.776.673,78 zł za wycięcie bez wymaganego zezwolenia 298 sztuk drzew z gatunku dąb szypułkowy, brzoza brodawkowata, czeremcha pospolita, robinia akacjowa, topola osika, topola włoska i wierzba krucha, (w tym formy wielopniowe), rosnących na terenie nieruchomości przy ul. [...] w Ł. (działki ewidencyjne o nr [...] i [...], położone w obrębie [...]), z obowiązkiem wniesienia jej na konto Urzędu Miasta Łodzi w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stanie się ostateczna. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia 18 listopada 2019 r. nr SKO.4170.106-107.2019 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. 3. Powyższą decyzję zaskarżono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 7 października 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 87/20 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 października 2024 r., sygn. akt III OSK 4378/21, oddalił skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 p.p.s.a. 4. Skarżący tytułem ww. kary wpłacili w 2025 r. na konto Urzędu Miasta Łodzi łącznie kwotę 480.000,00 zł. 5. 11 sierpnia 2025 r. skarżący złożyli wniosek o zwrot kwoty 480.000,00 zł, którą – w ich ocenie - niezasadnie uiścili, załączając potwierdzenia przelewów z 11 marca 2025 r., 16 kwietnia 2025 r., 13 maja 2025 r., 10 czerwca 2025 r. i 11 lipca 2025 r. 4. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 89 ust. 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 z późn. zm.), [dalej: "u.o.p."] oraz przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.), [dalej: "O.p."]. Stosownie do art. 88 ust. 3 u.o.p. uiszczenie kary następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja w sprawie wymierzenia kary stała się ostateczna. Zgodnie natomiast z art. 89 ust. 9 u.o.p. należność z tytułu administracyjnej kary pieniężnej przedawnia się po upływie 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności. Podstawą prawną wydanej decyzji był również art. 75 § 4a O.p., który stanowi, iż w decyzji stwierdzającej nadpłatę organ podatkowy określa wysokość zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości w takim zakresie, w jakim powstanie nadpłaty jest związane ze zmianą wysokości zobowiązania podatkowego. W zakresie, w jakim wniosek jest niezasadny, organ odmawia stwierdzenia nadpłaty. 5. W pierwszej kolejności, odnieść należy się do prezentowanego przez organy w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji poglądu co do tego, iż bieg terminu przedawnienia uiszczenia wymierzonej na podstawie art. 88 ust. 1 u.o.p. kary pieniężnej rozpoczyna się od uzyskania przez decyzję administracyjną statusu prawomocności. Stosownie do art. 16 § 1 i 3 K.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Decyzje ostateczne, których nie można zaskarżyć do sądu, są prawomocne. Co istotne, w wydanych w sprawie decyzjach odmawiających stwierdzenia nadpłaty organy podnoszą, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty, a to z tej przyczyny, że należności z tytułu nałożonych na skarżących kar pieniężnych nie uległy przedawnieniu, przy czym organy wskazują, że termin przedawnienia kary pieniężnej, o którym mowa w artykule 89 ust. 9 u.o.p. rozpoczyna swój bieg od chwili uprawomocnienia się, a nie uostatecznienia się decyzji nakładającej karę pieniężną. Twierdzenie to pozostaje w jawnej i oczywistej sprzeczności z ww. przepisem u.o.p., jest zupełnie niezrozumiałe, abstrahując od tego, że w decyzji z dnia 5 czerwca 2019 r. znak: ZK/5/19, którą naliczono skarżącym administracyjną karę pieniężną za wycięcie bez wymaganego zezwolenia jasno wskazano, że termin na zapłatę ww. kary biegnie od dnia uzyskania przez ww. decyzje przymiotu ostateczności, a nie prawomocności. Z ww. argumentacją organów zgodzić się więc nie można. W powyższym zakresie należy w pełni podzielić zarzuty i argumentację przedstawione w skardze. Wprawdzie przyjmuje się, że decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą jej wydania (sporządzenia i podpisania), to jednak skutki prawne wywołuje dopiero z chwilą doręczenia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22.04.2020 r., II SA/Go 26/20). W powołanym przepisie art. 88 ust. 3 u.o.z. jest mowa o ostateczności decyzji, a nie jej prawomocności, co wskazuje na dokonaną przez organ błędną wykładnię ww. przepisu prawa materialnego. Gdyby celem ustawodawcy było uzależnienie biegu przedawnienia od chwili uzyskania przez decyzję przymiotu prawomocności, to znalazłoby to wyraz w przepisie prawa wprost, jak ma to miejsce np. art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 746), zgodnie z którym karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji. W kwestii zaś zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej jako podstawy prawnej decyzji Sąd odnosi się poniżej. 6. Abstrahując od przedstawionego wyżej odniesienia do stanowiska organów w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji, Sąd dostrzega jednak, że w niniejszej sprawie pojawiają się kluczowe zagadnienia prawne mające wpływ na jej rozstrzygnięcie, a mianowicie, jakie przepisy regulujące kwestie szeroko pojmowanego przedawnienia należności z tytułu kary pieniężnej orzeczonej na podstawie art. 88 ust. 1 u.o.p. winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Wynikająca z w art. 134 P.p.s.a. zasada niezwiązania granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza to natomiast, że sąd ma prawo, a nawet obowiązek, dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (vide wyrok NSA z 25.02.2014 r., II GSK 1524/12; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl). 7. Rozpocząć wypada od stwierdzenia, że zważywszy treść art. 89 ust. 9 u.o.p. jak również pozostałych przepisów u.o.p. nie budzi żadnych wątpliwości, że w ustawie tej uregulowane są kwestie dotyczące terminu zapłaty kary pieniężnej (art. 88 ust. 3), odroczenia terminu płatności (art. 88 ust. 4), umorzenia kary pieniężnej (art. 88 ust. 6), rozłożenia na raty (art. 88 ust. 8), wysokości kary pieniężnej (art. 89 ust. 1-6), przypadku, kiedy kara ta nie jest wymierzana (art. 89 ust. 7), zastosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz nalizania odsetek za zwłokę (art. 89 ust. 8), terminu przedawnienia należności z tytułu kary pieniężnej (art. 89 ust. 9), terminu, po upływie którego nie wszczyna się postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej (art. 89 ust. 10), umorzenia kary pieniężnej (art. 89 ust. 10). 8. Mając na uwadze przytoczone wyżej przepisy u.o.p. oraz realia niniejszej sprawy, pojawia się pytanie zasadnicze, czy wobec braku szerszej regulacji przedawnienia kary pieniężnej wymierzonej na podstawie ustawy o ochronie przyrody, w szczególności w zakresie przerwania czy zawieszenia biegu terminu przedawnienia, istnieje podstawa od odpowiedniego stosowania innych ustaw regulujących te kwestie. Rozważenie ww. kwestii ma istotne znaczenie z punktu widzenia instytucji przedawnienia, która jak wiadomo w prawie administracyjnym, skutkuje tym, że gdy mamy do czynienia z należnościami finansowymi, upływ terminu oznacza po stronie podmiotu zobowiązanego ustanie obowiązku uiszczenia owej należności (tak: M. Wincenciak, 6. Skutki przedawnienia [w:] Przedawnienie w polskim prawie administracyjnym, Warszawa 2019, Lex/el.). Konieczne jest zatem rozważenie czy art. 89 ust. 9 u.o.p. stanowi samodzielną, zupełną i prawidłową podstawę do uznania, że z upływem wskazanego w nim pięcioletniego terminu, przedawnia się obowiązek zapłaty kary pieniężnej za wycięcie drzew bez zezwolenia. 9. Aby udzielić odpowiedzi na tak postawione pytanie, w pierwszym rzędzie należy rozważyć kwestię charakteru należności z tytułu administracyjnych kar pieniężnych, a mianowicie, czy mogą być one zakwalifikowane do niepodatkowych należności budżetowych, przy czym problematyka ta wymaga rozważenia na gruncie dwóch ustaw, po pierwsze, ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483), [dalej: "u.f.p."], po drugie, ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a to z tej przyczyny, że w obu ww. regulacjach pojawia się pojęcie niepodatkowych należności budżetowych. Już w tym miejscu należy dostrzec, że w orzecznictwie sądów administracyjnych brak jest zgodności co do oceny treści art. 67 i art. 60 pkt 7 ustawy o finansach publicznych oraz art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej w kontekście administracyjnych kar pieniężnych i kwalifikacji ich jako niepodatkowe należności budżetowe. 10. Należy rozpocząć od uwagi natury ogólnej, a mianowicie, iż problematyka kar pieniężnych uregulowana jest w prawie polskim zarówno w przepisach prawa materialnego, jak i przepisach Ordynacji podatkowej oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, które to przepisy stosowne są niekiedy wprost, a w niektórych przypadkach odpowiednio. Co więcej, obecna regulacja administracyjnych kar pieniężnych w różnych aktach prawnych, ma charakter bardzo zróżnicowany, a analiza poszczególnych rozwiązań nie pozwala niestety na wyciągnięcie jednoznacznych wniosków i na stworzenie swego rodzaju "ogólnych zasad" dotyczących kar pieniężnych, zwłaszcza w kontekście instytucji przedawnienia. 11. I tak, zgodnie z art. 60 pkt 7 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych: dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Zgodnie z art. 402 ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 z późn. zm.), wpływy z tytułu opłat za usunięcie drzewa lub krzewu oraz kar, o których mowa w art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, stanowią w całości dochód budżetu gminy, z wyjątkiem wpływów z tytułu opłat i kar nakładanych przez starostę, które stanowią w całości dochód budżetu powiatu, oraz wpływów z tytułu opłat i kar nakładanych przez marszałka województwa, które stanowią w 35% przychód Narodowego Funduszu i w 65% - wojewódzkiego funduszu. Mając na względzie przytoczoną wyżej regulację, nie powinno budzić wątpliwości, iż wpływy z kar (organem wydającym decyzję stosownie do art. 88 ust. 9 u.o.p. był prezydent miasta), o których mowa w art. 88 ust. 1 u.o.p., stanowią w całości dochód budżetu gminy. Zgodnie natomiast z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (ust 1). Do spraw dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (ust. 2). Na marginesie Sąd zauważa, że przepis art. 67 ust. 2 u.f.p. został dodany na podstawie art. 12 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) dodającej również dział IVa "Administracyjne kary pieniężne" w Kodeksie postępowania administracyjnego. 12. Odnosząc się natomiast do problematyki kwalifikacji kar pieniężnych z punktu widzenia Ordynacji podatkowej, to zgodnie z art. 3 pkt 8 O.p. niepodatkowe należności budżetowe to niebędące podatkami i opłatami należności stanowiące dochód budżetu państwa lub budżetu jednostki samorządu terytorialnego, wynikające ze stosunków publicznoprawnych. 1. W orzecznictwie wskazano, że z art. 3 pkt 8 O.p. wynika, iż warunkiem zastosowania przepisów tej ustawy do określonej należności budżetowej jest to, aby wynikała ona ze stosunków publicznoprawnych, przez które należy rozumieć istnienie pewnych relacji między co najmniej dwoma podmiotami, pewnych uprawnień i obowiązków wynikających z określonych norm prawnych, co oznacza, że do tych należności powinno się zaliczyć należności, których obowiązek ponoszenia stanowi realizację przepisów prawa, a nie jest wynikiem naruszenia tych przepisów (wyrok NSA z 19.09.2019 r., II OSK 2551/17). Wskazano w nim również, że wszelkiego rodzaju kary pieniężne wynikają, nie ze stosunków publicznoprawnych, nakazujących określonym podmiotom świadczenie publiczne na rzecz budżetu państwa (budżetu jednostek samorządu terytorialnego), lecz z zabronionych pod groźbą sankcji ich zachowań. W konsekwencji uznano, że z pojęcia niepodatkowych należności publicznoprawnych wyklucza się, wobec tego dochody budżetowe, których źródłem są wszelkiego rodzaju kary pieniężne, grzywny czy mandaty (wyrok NSA z 19.09.2019 r., II OSK 2551/17; vide wyrok NSA z 25 maja 2022 r., III OSK 1158/21; 19 września 2019 r., II OSK 2551/17; 23 października 2018 r., I GSK 1945/18; 8 września 2015 r., II GSK 1714/14).). 2. W judykaturze zwraca się także uwagę, że skoro administracyjne kary pieniężne nakładane są w związku z popełnieniem deliktu administracyjnego, to tym samym charakter takich kar nie pozwala na ich utożsamianie z należnościami wynikającymi ze stosunków publicznoprawnych nakazujących określonym podmiotom świadczenia pieniężne na rzecz Państwa, o których stanowi art. 3 pkt 8 O.p. (tak np. postanowienie SN z 29.2.2024 r., II NSK 138/23). W orzeczeniu tym zauważono także, że do kategorii niepodatkowych należności budżetowych zalicza się takie świadczenia, które zawierają w swych konstrukcjach elementy prawne danin publicznych, a także, iż źródłem nałożenia kary pieniężnej jest sankcjonowane zachowanie zobowiązanego (ukaranego) stanowiące naruszenie prawa. Administracyjne kary pieniężne to sankcje za nieprzestrzeganie przepisów prawa i w związku z tym, z pojęcia niepodatkowych należności publicznoprawnych wyklucza się takie dochody budżetowe, których źródłem są wszelkiego rodzaju kary pieniężne, grzywny czy mandaty (tak: M. Popławski [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2025, art. 3.). 3. Należy mieć na uwadze, że Ordynacja podatkowa to akt ogólnego prawa daniowego. Zastosowanie przepisów O.p. do publicznoprawnych kar pieniężnych nie może być oparte na domniemaniu, a musi być wyraźnie określone w przepisach ustawy odrębnej. W sytuacjach wątpliwych zastosowanie w pierwszej kolejności mają przepisy K.p.a., bo to one, a nie przepisy O.p., mają charakter norm powszechnie stosowanych w postępowaniach administracyjnych. Co istotne, koreluje to z zasadą ustaloną w art. 67 ust. 2 u.f.p. Powyższe podyktowane jest zasadą legalizmu działania organów administracji publicznej. Doniosłość tej zasady i jej znaczenie dla funkcjonowania państwa prawa uzyskały potwierdzenie w Konstytucji RP. Zgodnie bowiem z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (wyrok NSA z 20.02.2025 r., I OSK 118/22). 4. Według doktryny, legalizm działania organów władzy publicznej polega na tym, że po ich prawidłowym powołaniu funkcjonują one wyłącznie zgodnie z obowiązującym prawem. Prawo precyzyjnie określa ich zadania, kompetencje i sposób procedowania, a wszelkie decyzje muszą być wydawane w odpowiedniej formie przewidzianej przez przepisy oraz na właściwej podstawie prawnej. Taki system oznacza, że każda aktywność organu publicznego wymaga ustawowego upoważnienia: po pierwsze, do podjęcia działań w konkretnej sprawie; po drugie, do prowadzenia jej w określony sposób; po trzecie, do nadania rozstrzygnięciu odpowiedniej kwalifikacji prawnej (por. Komentarz do art. 7 Konstytucji RP, L. Garlicki i M. Zubik; Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Tom I, wyd. II, Wydawnictwo Sejmowe 2016 oraz przywołana tam literatura). 5. Legalizm działań organów administracji publicznej wyklucza możliwość dowolnej interpretacji przepisów prawa powszechnie obowiązującego przez jakikolwiek organ władzy publicznej. Oceniając podstawy prawne zarówno w zakresie umocowania organu do określonego działania, jak i w zakresie treści rozstrzygnięcia sprawy, należy zawsze kierować się standardami ustalonymi w danej kulturze prawnej oraz eliminować wszelkie istotne wątpliwości prawne. W demokratycznym państwie prawnym wykładnia językowa i systemowa powinna mieć nadrzędny charakter względem kontekstów celowościowych czy funkcjonalnych, a także politycznych lub innych okoliczności pozaprawnych (vide wyrok NSA z 20.02.2025 r., I OSK 118/22). 6. W literaturze przedmiotu kwestia dopuszczalności wykorzystywania analogii w prawie administracyjnym pozostaje sporna, jednak zdecydowana większość badaczy neguje taką możliwość. Nieliczni zwolennicy jej stosowania, jak E. Smoktunowicz (Analogia w prawie administracyjnym, Warszawa 1970), ograniczają jej zastosowanie wyłącznie do przepisów neutralnych względem praw i obowiązków jednostki. Normy prawa administracyjnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący (ius cogens), a organy administracji publicznej są zobowiązane działać wyłącznie w ramach i na podstawie prawa. Stosowanie analogii jako metody interpretacji prowadzącej do kształtowania nieprzewidzianych przez ustawodawcę regulacji wpływających na sferę praw jednostki jest niedopuszczalne. Domniemania oparte na analogii oraz subiektywna ocena luk legislacyjnych jako przejawów nieracjonalności ustawodawcy nie mogą stanowić podstawy dla oceny procesu stosowania prawa. Ww. zasady mają podstawowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Bowiem jedynie w ustawie można normować prawa i obowiązki obywateli i upoważniać do przymusowego egzekwowania tych obowiązków. 7. Dodatkowym argumentem przemawiającym za niestosowaniem Ordynacji podatkowej do kar pieniężnych na podstawie przepisów u.o.p., jest fakt, że żaden z przepisów ustawy o ochronie przyrody nie stanowi, że organy właściwe do nałożenia kary są organami podatkowymi. Skoro więc (wobec braku odesłania do przepisów O.p.) nakładanie kar pieniężnych na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody nie może nastąpić w postępowaniu podatkowym, o którym stanowi dział IV Ordynacji podatkowej (tak wyrok NSA z 10.11.2015 r., II OSK 536/14), to konsekwentnie brak jest podstaw do stosowania przepisów O.p. do kar pieniężnych w innych wypadkach np. w zakresie stwierdzenia nadpłaty czy przedawnienia (por. też wyrok NSA z 8.03.2017 r., II OSK 1713/15). 8. W ocenie składu orzekającego, dodatkowym potwierdzeniem przytoczonych wyżej poglądów i tym samym tezy, że w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej, są regulacje zawarte w innych ustawach, których przepisy odsyłają do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Przykładowo: Zgodnie z art. 472c ud 3 Prawa wodnego w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w art. 472a ust. 1, art. 472aa ust. 1 i art. 472b ust. 1, stosuje się przepisy działu IVa ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Z kolei stosownie do art. 202 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 z późn. zm.), w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Regulacją wskazująca na szczególną złożoność problematyki zakresu stosowania przepisów O.p. do kar pieniężnych jest ustawa Prawo ochrony środowiska. I tak, stosownie do art. 236d ust. 4 P.o.ś. w sprawach dotyczących administracyjnych kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 i 2 [niewypełnienie obowiązków z zakresu sprawozdawczości – przyp. Sądu], stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Zgodnie zaś z art. 281 ust. 3 P.o.ś. do ponoszenia administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa dotyczących terminu płatności należności, odroczenia tego terminu, zaniechania ustalenia zobowiązania, zaniechania poboru należności oraz umarzania zaległych zobowiązań i odsetek za zwłokę, chyba że przepisy działu IV stanowią inaczej; termin płatności administracyjnej kary pieniężnej wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja o wymiarze kary stała się ostateczna. Natomiast art. 315c P.o.ś. stanowi, że do kar pieniężnych [za niewykonanie obowiązków z zakresu ochrony powietrza – przyp. Sądu] stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Co więcej, należy też zwrócić uwagę na art. 321 P.o.ś., który stanowi, że w razie odroczenia terminu płatności opłat lub kar stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa w zakresie wstrzymania biegu terminu przedawnienia należności. Przywołane wyżej regulacje, zdaniem Sądu, uprawniają do przyjęcia poglądu, że jeśli wolą ustawodawcy jest zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej (bez względu na to czy w określonym zakresie, czy też wprost lub odpowiednio) do administracyjnych kar pieniężnych, to ustawodawca wyraźnie wskazuje to poprzez wprowadzenie stosownego przepisu. W sytuacji więc, gdy ustawodawca odsyła do Ordynacji podatkowej, jest ona przepisem szczególnym w stosunku do rozwiązań wynikających z K.p.a., tak jak ma to miejsce właśnie w przepisach P.o.ś. Sąd dostrzega jednak, że w judykaturze można znaleźć odmienne poglądy, że pomimo braku odesłania do Ordynacji podatkowej, można stosować jej przepisy (tak np. w odniesieniu do opłat z tytułu parkowania na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - wyrok NSA z 17.11.2021 r., III FSK 1331/21). 13. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy przede wszystkim raz jeszcze podkreślić, że ustawa o ochronie przyrody nie zawiera przepisu odsyłającego do stosowania Ordynacji podatkowej, w tym do nienależnie pobranych / uiszczonych kar pieniężnych w zakresie stwierdzenia nadpłaty, a idąc dalej przepisów tego aktu w zakresie przedawnienia. Należy przyjąć, że ustawodawca świadomie zrezygnował z takiego odesłania, które w przypadku innych instytucji w rożnych aktach prawnych zastosował (por. wyrok WSA w Warszawie z 15.01.2026 r., VII SA/Wa 1847/25). 14. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, że w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności ma zastosowanie ustawa o ochronie przyrody będąca ustawą szczególną. Nie ulega wątpliwości, że kara pieniężna wymierzona w oparciu o przepisy u.o.p, ma charakter sankcji administracyjnej wymierzanej w drodze decyzji administracyjnej. Administracyjna kara pieniężna wymierzana na podstawie przepisów u.o.p. nie jest podatkiem i wobec tego nie mają do niej zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej (art. 68 i n.), w tym w zakresie zawieszenia i przerwy biegu terminu przedawnienia (art. 70). Nie ma zatem podstaw do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej o przedawnieniu zobowiązań podatkowych do ww. kar pieniężnych także na podstawie odesłania z art. 67 ust. 1 u.f.p. Publicznoprawny charakter kary pieniężnej nie oznacza bowiem automatycznie, że nie może być ona uregulowana nieco odmiennie od ogólnych reguł wynikających z Ordynacji podatkowej (por wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2021 r., II OSK 475/21). Uwzględniając ww. argumentację należy stwierdzić, że kary pieniężne (bez względu na to, czy zostaną zakwalifikowane jako niepodatkowe należności budżetowe) nie są objęte zakresem art. 67 ust. 1 u.f.p., co powoduje, że w sprawach ich dotyczących nie mają zastosowania przepisy działu III Ordynacji podatkowej, w tym np. 75 § 4a dotyczący nadpłaty, art. 70 § 6 regulujący kwestie zawieszenia biegu terminu przedawnienia w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że do administracyjnych kar pieniężnych wymierzanych na podstawie przepisów u.o.p. ma zastosowanie art. 67 ust. 2 u.f.p. nakazujący stosować do tychże kar przepisy K.p.a. Skoro do administracyjnych kar pieniężnych na podstawie art. 67 ust. 2 u.f.p. zastosowanie mają przepisy K.p.a., to należy zauważyć, że w przepisach K.p.a. brak jest przepisu regulującego problematykę przedawnienia, który mógłby mieć zastosowanie do przedawniania kary pieniężnej w niniejszej sprawie, np. w kwestii zawieszenia lub przerwy biegu terminu przedawnienia w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Sąd podkreśla przy tym, że czym innym jest przedawnienie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, a czym innym jest przedawnienie zapłaty tej kary. Jak wskazano w uchwale NSA z 9.06.2022 r., III OPS 1/21, przepisy działu IVa K.p.a. stanowią dopełnienie konstrukcji administracyjnych kar pieniężnych, które obowiązywały w systemie prawa w dniu wejścia w życie przepisów działu IVa K.p.a., w zakresie elementów określonych w art. 189a § 2 k.p.a. Z pewnością w realiach niniejszej sprawy nie będzie miał zastosowania ani art. 189g § 1 K.p.a., ani art. 189h § 4 K.p.a., gdyż przepisy te dotyczą właśnie przedawnienia nałożenia kary administracyjnej. Wobec powyższego zastosowanie w sprawie będzie miał natomiast art. 89 ust. 9 u.o.p., stanowiący, iż należność [a nie prawo do nałożenia kary tak jak w art. 189g § 1 i 189h § 4 K.p.a. – przyp. Sądu] z tytułu administracyjnej kary pieniężnej przedawnia się po upływie 5 lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności. 15. W tym miejscu Sąd zauważa, że w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 87/20 toczącej się przed tut. Sądem, a więc w sprawie, przedmiotem której była skarga na decyzję SKO w Łodzi z dnia 18 listopada 2019 r. utrzymującą decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 5 czerwca 2019 r. o wymierzeniu skarżącym kary pieniężnej, wyrok oddalający skargę zapadł dnia 7 października 2020 r. Natomiast dnia 13 stycznia 2021 r. tut. Sąd – już na etapie postępowania miedzyinstancyjnego po wniesieniu skargi kasacyjnej - wydał postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd wskazuje, że przyjmując, iż stosownie do art. 67 ust. 2 u.f.p. zastosowanie mają przepisy K.p.a., to przepisy K.p.a. dotyczące kar pieniężnych nie regulują kwestii wpływu wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie kary pieniężnej, co winno skutkować przyjęciem, że wstrzymanie wykonania nie ma w tym wypadku wpływu na bieg terminu przedawnienia należności z tytułu kary pieniężnej (por. w odniesieniu do skutków braku regulacji dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej: wyrok NSA z 18.08.2015, II GSK 948/14). Zastosowanie będzie miał więc art. 89 ust. 9 u.o.p. 16. Sąd dostrzega również, że organ będący wierzycielem – zanim zostało wydane ww. postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji – miał ponad rok (licząc od dnia doręczenia decyzji organu II instancji 11 grudnia 2019 r.) na wszczęcie postępowania egzekucyjnego, ewentualnie istniała możliwość wszczęcia egzekucji bezpośrednio po wydaniu wyroku przez NSA. Gdyby postępowanie egzekucyjne zostało przez organ we właściwym czasie wszczęte, organ nie naraziłby się na skutki przedawnienia należności z tytułu kary pieniężnej, a postanowienie o wstrzymaniu wykonania stanowiłoby co najwyżej przesłankę zawieszenia postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 56 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co chroniłoby wierzyciela w tym postępowaniu. 17. Reasumując: Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, rację przyznać należy stronie skarżącej, że skoro decyzja Prezydenta Miasta Łodzi, stała się ostateczna w dniu 11 grudnia 2019 r., bowiem w tym dniu nastąpiło doręczenie stronie decyzji SKO w Łodzi utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 5 czerwca 2019 r. znak: ZK/5/19, to zgodnie z treścią art. 89 ust. 9 u.o.p. uznać należy, że skoro termin uiszczenia kary upłynął (uwzględniwszy dni świąteczne) 27 grudnia 2019 r., należność z tytułu administracyjnej kary pieniężnej uległa przedawnieniu z końcem 2024 r. Zdaniem Sądu, brak jest podstaw do zastosowania do kar pieniężnych wymierzanych na podstawie ustawy o ochronie przyrody przepisów Ordynacji podatkowej, w tym zakresie stwierdzenia nadpłaty jak również regulacji instytucji przedawnienia. 18. Rozpatrując ponownie sprawę organy będą zobowiązane stosownie do art. 153 P.p.s.a. do uwzględniania oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w niniejszym orzeczeniu. 19. Zważywszy powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 134 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu I instancji (pkt 1 sentencji wyroku). 20. O zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a., w tym 4800 zł tytułem zwrotu wpisu od skargi, 34 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od udzielonych pełnomocnictw oraz 10800,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215). ds