II SA/Łd 62/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka (spr.) Asesor WSA Beata Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 listopada 2025 r. nr SKO.4150.685.2025 w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. a.bł.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2025 r. nr SKO.4150.685.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi na mocy art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej również jako: "k.p.a.") oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej również jako: "u.p.z.p.") utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 września 2025 r. Nr DPRG-UA-X.428.2025, znak: DPRG-UA-X.6730.317.2025/ŻGJ, którym organ I instancji zawiesił z urzędu do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 5 lutego 2027 r., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A, na fragmentach działek o nr ewid. [...] i [...], obręb [...]. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: Rada Miejska w Łodzi w dniu 25 czerwca 2025 r. podjęła uchwałę Nr XIX/503/2025 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: Kolumny, Mozaikowej, Gościniec i św. Rafała Kalinowskiego. Wnioskiem z dnia 5 sierpnia 2025 r. L. K., reprezentowany przez S. K., wystąpił do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej powyżej inwestycji. Pismem z dnia 11 września 2025 r. organ I instancji wezwał pełnomocnika wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, co S. K. uczynił w piśmie z dnia 24 września 2025 r. Ze znajdującej się w aktach organu I instancji mapy wynika, iż teren inwestycji położony jest na obszarze, oznaczonym w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w Łodzi Nr LXIX/1753/18 z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, zmieniona uchwałą nr Vl/215/19 z dnia 6 marca 2019 r. oraz zmieniona uchwałą nr LII/1605/21 z dnia 22 grudnia 2021 r.), symbolem "O" – tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy oraz "PM" - tereny zabudowy mieszkaniowej w układach ulicowych. Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia 30 września 2025 r. Nr DPRG-UA-X.428.2025, znak: DPRG-UA-X.6730.317.2025/ŻGJ Prezydent Miasta Łodzi zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tj. do dnia 5 lutego 2027 r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż planowany zespół budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w całości zlokalizowany jest na terenach aktywnych przyrodniczo, w tym użytkowanych rolniczo, wyłączonych spod zabudowy. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie z polityką przestrzenną prowadzoną przez Miasto Łódź opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz realizacja jego ustaleń w sposób właściwy zapewni ochronę terenów otwartych, aktywnych przyrodniczo, wchodzących w skład systemu ekologicznego miasta i wyznaczonych w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., przed niekontrolowanymi procesami urbanizacji. Dalej organ wskazał, iż z informacji, jakimi dysponuje, udzielonych przez Miejską Pracownię Urbanistyczną w Łodzi - jednostkę odpowiedzialną merytorycznie za sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na terenie miasta Ł., wynika, iż w ostatnich latach zostało sporządzonych szereg miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na obszarach określonych w Studium jako tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo "O", których celem była ochrona terenów otwartych kluczowych dla systemu przyrodniczego miasta i zatrzymanie rozpoczętych procesów urbanizacji. Wspomniane plany zostały uchwalone w ciągu ok. 12 miesięcy. Wobec powyższego organ stwierdził, że planowana inwestycja z dużym prawdopodobieństwem będzie naruszać ustalenia projektu planu (w zakresie przeznaczenia terenu), a plan miejscowy dla przedmiotowego terenu może być uchwalony w okresie 18 miesięcy od daty złożenia przedmiotowego wniosku o warunki zabudowy. Zatem zawieszenie postępowania jest zasadne. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł L. K., reprezentowany przez S. K., jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi nie znalazło podstaw do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu I instancji i zaskarżonym postanowieniem utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu swojego postanowienia Kolegium wskazało, iż zasadą powinno być, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji bezspornie ustalił, że teren objęty wnioskiem (tj. działki nr ewid [...] i [...] obręb [...]) znajduje się na obszarze, dla którego obowiązuje Uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 25 czerwca 2025 r. Nr XlX/503/2025 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: Kolumny, Mozaikowej, Gościniec i św. Rafała Kalinowskiego. Prowadząc postępowanie wyjaśniające w przedmiocie realnej możliwości uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru, organ I instancji zwrócił się o wyjaśnienia do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi. Z informacji znajdującej się w posiadaniu organu I instancji, na którą powoływano się także w innych sprawach dotyczących zawieszenia postępowania, na obszarze objętym przedmiotowym przystąpieniem do sporządzenia planu miejscowego wynika, że uchwalenie planu dla tego terenu ma nastąpić w terminie krótszym niż 18 miesięcy od daty złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Skoro zatem Miejska Pracownia Urbanistyczna w Łodzi jest odpowiedzialna za wykonywanie obowiązków samorządu gminy Łódź w zakresie planowania przestrzennego to, jako autor planu, jest w posiadaniu wszystkich informacji i danych dotyczących m.in. stanu zaawansowania prac planistycznych. W tym stanie rzeczy rekomendacje MPU co do zasadności zawieszenia postępowania w celu kontynuowania prac planistycznym na przedmiotowym terenie należy uznać za będącą wynikiem realnej oceny możliwości uchwalenia planu we wskazanym terminie. Organ I instancji mógł zatem, opierając się na tej informacji, ocenić zasadność zawieszenia postępowania w tej sprawie. Reasumując, Kolegium podkreśliło, że podstawą zawieszenia postępowania w rozpatrywanej sprawie jest nie tylko fakt, że została podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz, że prace projektowe są w toku, ale także okoliczność, iż ustalenia zawarte w opracowywanym projekcie wskazują jednoznacznie na sprzeczność wnioskowanej inwestycji z przyszłym zagospodarowaniem przedmiotowego terenu. Wprawdzie na tym wstępnym etapie prac planistycznych nie można jeszcze wymagać od organu wyjaśnienia relacji zachodzącej pomiędzy założeniami warunków zabudowy a projektowanym planem miejscowym, co jednakże nie oznacza, że brak jest podstaw do ustalenia przyszłego przeznaczenia tego terenu. W tej sytuacji bowiem możliwe jest odwołanie się do ustaleń obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (uchwała Nr LXIX/1753/18 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r. w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi, zmieniona Uchwałą Nr VI/215/19 z dnia 6 marca 2019 r. oraz uchwalą Nr LII/1605/21 z dnia 22 grudnia 2021 r.). zgodnie z którym działki objęte wnioskiem inwestora zlokalizowane są na obszarze oznaczonym jako "O" - tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy oraz "PM" - tereny zabudowy mieszkaniowej w układach ulicowych. Planowany zespół budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w całości zlokalizowany jest na terenach aktywnych przyrodniczo, w tym użytkowanych rolniczo, wyłączonych spod zabudowy. Skoro zatem ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, to należy uznać, że tym samym w tej sprawie można mówić o sprzeczności planowanej inwestycji z procedowanym planem miejscowym. Skargę na powyższe postanowienie wniósł L. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zaskarżając je w całości i zarzucając naruszenie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 7 i 7a k.p.a. poprzez skorzystanie przez organ administracyjny z fakultatywnego uprawnienia do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, pomimo że nie zachodzą przesłanki do takiego rozstrzygnięcia, a w szczególności nie przemawia za tym interes społeczny. Na okolicznych działkach prowadzone są prace budowlane o podobnym charakterze jak te, które chce prowadzić skarżący lub są one już zabudowane tego rodzaju zabudową, a treść i data uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego jest trudna do ustalenia w sytuacji, gdy akt ten nie został jeszcze sformułowany i z pewnością będzie skarżony. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż nie ma pewności uchwalenia planu miejscowego we wskazanym przez organ terminie, a wręcz jest to mało prawdopodobne. Organ I instancji podaje przykłady sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów leżących w Łodzi, pomijając całkowicie wielokrotnie większą liczbę przypadków gdy plany zagospodarowania przestrzennego nie zostały uchwalone, pomimo zamiarów planistów UMŁ. Co istotne, inwestycja skarżącego jest dla niego kluczowa i rozstrzygnie o jego ekonomicznej przyszłości. Bez możliwości zabudowy, działka pozostanie niewykorzystana i stanie się nieużytkiem. Miasto Łódź ma prawo i obowiązek uchwalać plany zagospodarowania przestrzennego dla terenu Łodzi, jednak możliwość uchwalenia takiego planu w odległej i nieokreślonej przyszłości nie może być narzędziem do blokowania wybranych inwestycji. W przedmiotowej sytuacji, organ administracyjny uczynił z prawa do fakultatywnego zawieszenia postępowania o uzyskanie warunków zabudowy, narzędzie do segregowania, na których działkach inwestycje będą realizowane, a na których nie. Kluczowy jest fakt, że okolice działek objętych wnioskiem skarżącego albo są zabudowane zabudową wolnostojącą, albo zabudowa ta jest właśnie tworzona. Co istotne, zdaniem skarżącego, plan zagospodarowania przestrzennego, nawet jeśli powstanie, z pewnością będzie zaskarżony. Nie sposób również wskazać, jaka wartość społeczna jest chroniona przeze jednostkę samorządu terytorialnego ograniczającą prawa właściciela i zakazującą budowania domu jednorodzinnego na niezabudowanych działkach, tym bardziej że na sąsiednich działkach wybudowano lub buduje się domy jednorodzinne. Nie sposób stwierdzić, kiedy i w jakiej formie zostanie przyjęty plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, w którym znajduje się działka skarżącego. Brak aktywności jednostek samorządu terytorialnego w uchwalaniu planów zagospodarowania przestrzennego doprowadził do konieczności nowelizacji ustawy o planowaniu przestrzennym dokonanych ustawą z dnia 5 listopada 2025 r. Powyższe pokazuje, że jednostki samorządu terytorialnego nie tylko nie są w stanie wykonać swoich założeń odnośnie terminu sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, ale nawet nakazów z sankcją grzywny. Nie jest zasadnym, aby za powyższy brak sprawczości karać obywateli, a w tym wypadku skarżącego. Skarżący podkreślił, iż jest świadomy treści art. 65 ust 1 pkt 2 u.p.z.p. i świadomie forsuje zasadność złożonego przez siebie wniosku oraz konieczność jego rozpoznania bez zbędnej zwłoki. Organ administracyjny w swoim uzasadnieniu, zdaje się, że chce chronić skarżącego przed skutkami ww. artykułu wbrew jego woli. Skarżący nie wymaga tego rodzaju ochrony oraz nie przemawia za takimi działaniami interes publiczny, o którym mowa w art. 7 k.p.a. Rozstrzygnięcie organu administracyjnego narusza jednak interes skarżącego, o którym także mowa w tym artykule. Z uwagi na powyższe okoliczności skarżący wniósł jak w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności należy jednak podkreślić, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi o zawieszeniu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zastosowanie znajduje zatem przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Jak wskazano powyżej, L. K. przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu uczynił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 listopada 2025 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 30 września 2025 r. o zawieszeniu postępowania w przedmiocie wniosku skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A na fragmentach działek o nr ewid. [...] i [...], obręb [...]. W ocenie Sądu zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają prawa w sposób uzasadniający wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., który reguluje kwestię ewentualnej kolizji postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy z postępowaniem dotyczącym uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Treść przywołanego przepisu wskazuje, że zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w związku z podjęciem przez radę gminy prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ma charakter fakultatywny, zatem jest rozstrzygnięciem o charakterze uznaniowym – ustawodawca nie nałożył na organ obowiązku wykazania jakichkolwiek przesłanek zawieszenia postępowania. Należy przy tym pamiętać o wynikającym z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. władztwie planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, realizowanym w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym rada gminy (miejska) ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Zatem to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, wobec czego usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia planu miejscowego (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 2685/15; wyrok NSA z 23 sierpnia 2023 r., sygn. II OSK 3018/20 dostępne, podobnie jak pozostałe przywoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: "www.orzeczenia.nsa.gov.pl", dalej również jako: "CBOSA"). Dopiero w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zawieszenie postępowania ma ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby odmienne niż w wydanej decyzji (art. 65 § 1 pkt 2 u.p.z.p.). Jednakże Sąd podkreśla, iż uznaniowość w zawieszaniu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy nie oznacza dowolności w tym zakresie. Organy winny szczegółowo uzasadnić swoje rozstrzygnięcie, w szczególności wskazując na stan zaawansowania prac nad planem miejscowym. W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta Łodzi ustalił, co nie jest kwestionowane przez skarżącego, iż aktualnie trwają prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który obejmie swoimi postanowieniami działki stanowiące teren projektowanej inwestycji. Rada Miejska w Łodzi w dniu 25 czerwca 2025 r. podjęła bowiem uchwałę Nr XIX/503/25 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: "Kolumny, Mozaikowej, Gościniec i św. Rafała Kalinowskiego". Skarżący złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy już po tej dacie – w dniu 5 sierpnia 2025 r. Zdaniem Sądu organy bezsprzecznie wykazały także kolizję pomiędzy planowaną przez skarżącego zabudową a przeznaczeniem terenu, jakie ma być określone w planie. Wprawdzie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, lecz, co do zasady, jest wiążące dla gminy przy pracach planistycznych. Budowa nowej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej niewątpliwie jest sprzeczna z przeznaczeniem przewidzianym w Studium dla jednostki funkcjonalno–przestrzennej "O" – mają to być tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo, wyłączone spod zabudowy. Wreszcie organy wskazały, że stopień zaawansowania prac nad planem miejscowym uzasadnia twierdzenie, że zostanie on uchwalony przed zakończeniem okresu zawieszenia postępowania. Wprawdzie w aktach administracyjnych brak jest jakiegokolwiek stanowiska Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w tym zakresie, jednakże Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podkreśliło, iż organ I instancji także w innych sprawach dotyczących zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji powoływał się na otrzymane informacje, dotyczące stopnia zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: Kolumny, Mozaikowej, Gościniec i św. Rafała Kalinowskiego. Zgodnie natomiast z art. 77 § 4 zd. 1 k.p.a. fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu to takie, o których organ dowiedział się, wykonując swoje obowiązki, czy też sprawując swoją funkcję w ramach swoich kompetencji przyznanych przez przepisy prawa. Proceduralne znaczenie faktów znanych organowi z urzędu polega na tym, że organ administracji publicznej jak i strona nie są obowiązane dowodzić istnienia tych faktów. Judykatura dopuszcza przy tym uznanie faktów wynikających z dokumentacji organu za znane temu organowi z urzędu (zob. wyrok NSA z 24 października 2007 r., sygn. II GSK 188/07, publ. CBOSA). Przyjąć zatem należy, że stan zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obejmującym teren inwestycji, jest faktem znanym organowi z urzędu i wobec tego nie wymaga dowodu. Wprawdzie art. 77 § 4 zd. 2 k.p.a. mówi, iż fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. przez co należy rozumieć ujawnienie ich stronie takim terminie, aby strona przed wydaniem decyzji w ramach przysługującego jej uprawnienia do wypowiedzenia się o zebranych dowodach i materiałach oraz zgłoszonych żądaniach (art. 10 § 1 k.p.a.) mogła także ustosunkować się do faktów znanych organowi z urzędu. Jednocześnie ustawodawca nie przewidział żadnej szczególnej formy dla dokonania tej czynności. W niniejszej sprawie organ I instancji w żaden sposób nie zawiadomił pełnomocnika skarżącego o stopniu zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, czym naruszył art. 77 § 4 zd. 2 k.p.a., jednakże naruszenie to w żaden sposób nie wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy. Wobec tego nie może stanowić podstawy uchylenia kontrolowanego postanowienia. Uwzględniając powyższe rozważania, należy uznać, iż Prezydent Miasta Łodzi wykazał istnienie podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Tym samym niezasadny okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom skarżącego fakt, że na okolicznych działkach prowadzone są prace budowlane, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, nawet jeśli powstaje tam zabudowa tożsamą z zabudową planowaną przez skarżącego, tj. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Na tym etapie postępowania organ ocenia jedynie, czy w świetle zapisów obowiązującego studium przepisy przyszłego planu miejscowego mogą pozostawać w sprzeczności z decyzją ustalającą warunki zabudowy, a ryzyko takiej sprzeczności niewątpliwie zachodzi. Pozostałe kwestie wychodzą poza zakres niniejszego postępowania. Jedynie na marginesie można poczynić rozważania, iż inwestorzy wspomnianych inwestycji, odmiennie od skarżącego, mogli otrzymać stosowne decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, a następnie udzielające pozwoleń na budowę na długo przed podjęciem uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na rozstrzygnięcie sprawy nie może wpłynąć również deklaracja skarżącego, iż miejscowy plan, po jego uchwaleniu, na pewno będzie skarżony. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i, zgodnie z art. 29 ust. 1 u.p.z.p., obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak niewcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa. Zatem od tej chwili plan miejscowy staje się źródłem prawa powszechnie obowiązującego i fakt zaskarżenia jego postanowień do wojewódzkiego sądu administracyjnego w żaden sposób nie wpływa na jego moc wiążącą. Dobitnie pokazuje to treść art. 61 § 3 p.p.s.a., który to przepis daje sądowi administracyjnemu możliwość wstrzymania wykonania kontrolowanego aktu administracji publicznej do chwili rozpoznania skargi, jednakże prerogatywa ta jest wyłączona wobec przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Ponadto sam fakt zaskarżenia postanowień uchwały nie znaczy jeszcze, że skarga ta zostanie uwzględniona, zaś Sąd stwierdzi nieważność uchwały w całości lub w części. Hipotetyczne rozważania skarżącego odnośnie zaskarżenia planu miejscowego w żaden sposób nie mogą wpływać na poprawność rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego. Prowadząc postępowanie organy działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy, a uzasadnienie kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia odpowiada minimum wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., zwłaszcza w zakresie wyjaśnienia przesłanek zawieszenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. a.bł.