II SA/Łd 834/25

Dnia 19 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi B.P. i H. P. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 26 sierpnia 2025 roku nr 234/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Sieradzkiego z dnia 30 maja 2025 roku nr 295/2025 znak: AB.6740.375.2024; 2. zasądza od Wojewody Łódzkiego na rzecz skarżących B.P. i H.P. solidarnie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 26 sierpnia 2025 r., nr 234/2025 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572) - dalej: k.p.a., Wojewoda Łódzki po rozpatrzeniu odwołania B. P. i H. P. od decyzji Starosty Sieradzkiego z dnia 30 maja 2025 r., nr 295/2025 w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania tegoż budynku na warsztat samochodowy na działce nr ew. [...], obręb D., w miejscowości D., gmina B.: 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części obejmującej: - zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik do zaskarżonej decyzji, w zakresie rysunku nr PZT.01; - zatwierdzenie projektu architektoniczno-budowlanego, stanowiącego załącznik do zaskarżonej decyzji, w zakresie rysunku nr AB-1; i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez: - zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego załącznik Nr 1 do niniejszej decyzji, w zakresie rysunku nr PZT.01, dołączonego do akt sprawy w dniu 13 sierpnia 2025 r.; - zatwierdzenie projektu architektoniczno-budowlanego, stanowiącego załącznik Nr 2 do niniejszej decyzji, w zakresie rysunku nr AB-1, dołączonego do akt sprawy w dniu 13 sierpnia 2025 r.; 2. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z dokonanych w sprawie, istotnych dla jej rozpoznania ustaleń faktycznych wynika, że o udzielenie pozwolenia na rozbudowę, nadbudowę i przebudowę istniejącego ww. budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu jego użytkowania na warsztat samochodowy, A. P. wystąpił do Starosty Sieradzkiego wnioskiem z dnia 22 lipca 2024 r. Zawiadomieniem z dnia 24 września 2024 r. Starosta Sieradzki wszczął postępowanie administracyjne ww. sprawie. Wobec stwierdzonych braków w przedłożonej wraz z wnioskiem niezbędnej dokumentacji, Starosta Sieradzki postanowieniem z dnia 25 września 2024 r., nr 184/2024 wezwał inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie wskazanym w postanowieniu, w terminie 60 dni od daty doręczenia postanowienia. Ww. zakreślony termin został przedłużony na wniosek inwestora do dnia 15 kwietnia 2025 r. postanowieniem Starosty Sieradzkiego z dnia 6 grudnia 2024 r., nr 228/2024. Inwestor zadość uczynił nałożonym nań obowiązkom. Następnie decyzją z dnia 30 maja 2025 r., wydaną na podstawie art. 28 , art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 418) – dalej: p.b.; Starosta Sieradzki zatwierdził przedłożone przez inwestora projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji, zgodnie z wnioskiem strony z dnia 22 lipca 2024 r. W wydanej decyzji organ określił szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu i prowadzenia robót budowlanych. Od wydanej w I instancji decyzji odwołanie wnieśli B. P. oraz H. P. (współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej o nr ew. [...]), reprezentowani przez M. D.. Wnosząc o uchylenie w całości kwestionowanego rozstrzygnięcia, wskazywali na brak legitymowania się przez inwestora niezbędną decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji; wydanie kwestionowanego rozstrzygnięcia bez uprzedniej kontroli zachowania określonych prawem wymogów ochrony p-poż.; jak i naruszenie interesów osób trzecich- odwołujących się. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 26 sierpnia 2025 r. Wojewoda Łódzki uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu w zakresie rysunku nr PZT.01 oraz projektu architektoniczno-budowlanego w zakresie rysunku nr AB-1 i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy; w pozostałej części kwestionowane odwołaniem rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał na podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia, w szczególności na treść art. 35 ust. 1 p.b., który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; 3a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Dalej organ wskazał, że wskazana we wniosku inwestora z dnia 22 lipca 2024 r. inwestycja, obejmująca rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania tego budynku na warsztat samochodowy położna jest na obszarze, na którym brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Stąd też organ zobowiązany był do przeprowadzenia oceny zgodności przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji z przedłożoną przez inwestora ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 listopada 2022 r., nr SKO.4120.94,95.22 w sprawie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ podkreślił, że decyzja z dnia 28 listopada 2022 r. nie jest prawomocna, z uwagi na zawisłą przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skargę kasacyjną, wywiedzioną przez B. P. i H. P. od oddalającego ich skargę na ww. decyzję, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 120/23. Jednakże w ocenie organu odwoławczego, wobec braku uwzględnienia skargi przez sąd I instancji w sprawie nie znajduje zastosowania art. 152 § 1 p.p.s.a. Organ odwoławczy stwierdził, że sporna inwestycja odpowiada warunkom określonym w ww. decyzji z dnia 28 listopada 2022 r. zarówno w zakresie ustalonych w niej warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym odnośnie do linii zabudowy; wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki; szerokości elewacji frontowej; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub okapu; jak również geometrii dachu. Inwestycja odpowiada także pozostałym warunkom określonym ww. decyzją z dnia 28 listopada 2022 r. w zakresie niezbędnej infrastruktury technicznej, jak i obsługi komunikacyjnej. Stwierdzone w tej ostatniej kwestii uchybienia zostały usunięte przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego, co stanowiło podstawę do podjęcia przez Wojewodę Łódzkiego rozstrzygnięcia o charakterze reformatoryjnym. Zdaniem organu odwoławczego sporna inwestycja odpowiada również określonym prawem wymogom ochrony środowiska, w szczególności określonym przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 ze zm.). Jest także zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225), w tym odnoszącym się do kwestii: dopuszczalnych odległości usytuowania budynku względem granic nieruchomości; przesłaniania i nasłoneczniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach zlokalizowanych na nieruchomościach sąsiednich; jak i ochrony p-poż. Nie wymaga też dokonania uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw przeciw pożarowych pod względem jej zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 sierpnia 2023 r. w sprawie uzgadniania projektu zagospodarowania działki lub terenu, projektu architektoniczno-budowlanego, projektu technicznego oraz projektu urządzenia przeciwpożarowego pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2023 r. poz. 1563). Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 p.b. Zastosowane rozwiązania zostały zaprojektowane przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, aktualne na dzień ich opracowania, oraz które złożyły oświadczenia, o jakich mowa w art. 34 ust. 3d pkt 3 p.b., dotyczące sporządzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Przedłożony projekt budowlany spełnia także wymagania określone rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jedn.: Dz.U z 2022 r., poz. 1679). Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, iż spełnione zostały warunki obligujące organ do pozytywnego rozpatrzenia żądania inwestora, zgodnie z wnioskiem z dnia 22 lipca 2024 r., a podnoszone przez odwołujących się zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. P. i H. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucali naruszenie: - art. 35 ust. 1 p.b. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji dokonanie oceny projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania tegoż budynku na warsztat samochodowy z punktu widzenia zgodności i kompletności z pominięciem art. 35 ust. 1 pkt. 2 i 3 p.b., w sytuacji gdy zgodność tego projektu budowlanego z przepisami wyżej wymienionej ustawy, powinna zostać przez organ I instancji oceniona na płaszczyźnie wszystkich jednostek redakcyjnych art. 35 ust. 1 p.b.; - art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w braku podjęcia dostępnych czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem przy tym interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję która narusza słuszny interes obywateli; - art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności przez uniemożliwienie im przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do załączonych do akt sprawy w dniu 13 sierpnia 2025 roku rysunków nr PZT.01, i nr AB-1; - art. 15 k.p.a. poprzez ograniczenie się jedynie do oceny decyzji organu I instancji, a zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy i przeprowadzenie wszystkich czynności wyjaśniających zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący wnosili nadto o rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących akcentował naruszenie przez organ odwoławczy przysługującego skarżącym prawa do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, którego to naruszenia upatrywał w uniemożliwieniu zapoznania się stronom, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, z przedłożoną przez inwestora dokumentacją zamienną. Strona skarżąca kwestionowała także stanowisko organu odwoławczego, co do dysponowania przez inwestora prawidłową decyzją o warunkach zabudowy wydaną dla spornej inwestycji, jak i zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującymi przepisami technicznymi, w tym dotyczącymi ochrony p-poż. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wnosił o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który to wniosek postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 834/25 został rozpoznany odmownie. W piśmie procesowym z dnia 19 czerwca 2026 r. pełnomocnik skarżących podtrzymywał wniesioną skargę, zawarte w niej zarzuty i argumentację, wnosząc dodatkowo o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 2012/23 w wydanego w sprawie ze skargi kasacyjnej B. P. i H. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 120/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem skargi B. P. i H. P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynili decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia 26 sierpnia 2025 r. orzekającą o: 1) uchyleniu decyzji Starosty Sieradzkiego z dnia 30 maja 2025 r., zatwierdzającej, na wniosek A. P., projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania tegoż budynku na warsztat samochodowy na działce nr ew. [...], obręb D., w miejscowości D., gmina B., w części zatwierdzającej przedłożone przez inwestora projekt zagospodarowania terenu w/w działki oraz projekt architektoniczno-budowlany odpowiednio w zakresie rysunków PZT.01 i AB-1, i zatwierdzeniu ww. projektów w zakresie przedłożonych przez inwestora w dniu 13 sierpnia 2025 r. rysunków zamiennych (PZT.01 i AB-1); 2) utrzymaniu w pozostałym zakresie w mocy kwestionowanej odwołaniem decyzji organu I instancji. Podstawę̨ materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 418) - dalej p.b. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć́ jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę̨, z zastrzeżeniem art. 29-31. Stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i pkt 2 p.b. pozwolenie na budowę̨ może być́ wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast zgodnie z art. 35 ust.1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.). Z treści przywołanych przepisów wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę̨ i zatwierdzeniu projektu budowlanego nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów p.b., przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać́ budynki i ich usytuowanie (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) – dalej rozporządzenie z 2002 r.; czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Istotną dla rozpoznania przedmiotowej sprawy pozostaje ta okoliczność, że teren na którym zlokalizowano sporną inwestycję znajduje się na obszarze, na którym w dacie podjęcia objętej skargą decyzji nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania terenu. Stąd też, stosownie do treści przywołanego wyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. procedujące w sprawie organy administracji publicznej zobowiązane były do przeprowadzenia oceny zgodność przedłożonego wraz z wnioskiem z dnia 22 lipca 2024 r. projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 listopada 2022 r., nr SKO.4120.94,95.22 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, iż ww. decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy Brzeźno z dnia 21 kwietnia 2022 r., nr 76/2020 o ustaleniu, na wniosek A. P., warunków zabudowy dla inwestycji obejmującego rozbudowę i przebudowę istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania tegoż budynku na warsztat samochodowy na działce nr ew. [...], obręb D., w miejscowości D., gmina B., w części dotyczącej jej pkt 2 ppkt 2.1, ppkt 2.3. oraz pkt 3 (dotyczących odpowiednio warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; wymagań dla nowej zabudowy; linii rozgraniczających teren inwestycji) oraz odpowiadające ww. treści decyzji załączniki graficzne i orzekło w tym zakresie co, do istoty sprawy; w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Sąd rozpoznający przedmiotową skargę posiada wiedzę z urzędu, że ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 listopada 2022 r. była przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez B. P. oraz H. P., oddalonej przez sąd I instancji wyrokiem z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 120/23. Wskutek rozpoznania wywiedzionej od powyższego wyroku skargi kasacyjnej skarżących, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 lutego 2026r., II OSK 2012/23 uchylił wyrok sądu I instancji oraz objętą nim decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 listopada 2022 r., nr SKO.4120.94,95.22. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jakkolwiek związanie prawomocnym wyrokiem wiąże tylko w danej sprawie, może odnosić się do innych postępowań w zakresie, w jakim w wyroku tym rozstrzygnięta została określona kwestia prawna, która ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w innej sprawie jako zagadnienie wstępne, czy też dalszy element kształtujący proces stosowania prawa przez sąd (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2025 r., I OSK 869/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyrażona w art. 170 p.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika, a sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym orzeczeniu (por. wyrok NSA z 5 listopada 2025 r., II OSK 1224/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Inaczej mówiąc ustanowiona w art. 170 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy. Przy czym, co również istotne związanie wyrokiem nie dotyczy jednak wyłącznie prawa, ale rozciąga się również na ocenę stanu faktycznego sprawy. (por. wyrok NSA z 24 marca 2026 r., III OSK 2498/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe uznać należy, że przywołany wyżej prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 1605/21 prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody Łódzkiego z dnia 26 sierpnia 2025 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Sieradzkiego z dnia 30 maja 2025 r. wydane zostały w oparciu o inną decyzję (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 28 listopada 2022 r.), która została następnie uchylona. To zaś odpowiada ustawowej przesłance wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Użyty przez ustawodawcę ww. przepisie zwrot "w oparciu" w odniesieniu do następnie uchylonej lub zmienionej decyzji, należy bowiem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego, stanowiący pewną sekwencję "działań prawnych organu" zgodnie z logiką których, jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r., II OSK 1628/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Decyzja o pozwoleniu na budowę jest w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzją wydaną w oparciu o inną decyzję, którą w rozumieniu tego przepisu jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przypadku, gdy inwestor przedstawi ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która następnie po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, wystąpi przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2007 r., II OSK 1108/06; z 9 stycznia 2008 r., II OSK 1818/06; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji powyższego Sąd zobowiązany był do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. z uwagi na stwierdzone naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela bowiem w pełni i przyjmuje jako własny, prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym pojęcie "naruszenia prawa", o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., należy rozumieć w sposób zobiektywizowany, to jest w ten sposób, że samo wystąpienie jednej z przesłanek wznowienia postępowania (w tym także określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) jest równoznaczne z naruszeniem prawa i uzasadnia uchylenie decyzji (postanowienia). Nie musi to być zatem przesłanka wznowienia postępowania równoznaczna z naruszeniem prawa przez organ administracji publicznej. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji (postanowienia). Niezależne bowiem od prawidłowego działania organu administracji, z obiektywnego punktu widzenia doszło do naruszenia prawa, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny, sprawując kontrolę działalności administracji publicznej (art. 3 § 1 p.p.s.a.), nie ocenia tylko i wyłącznie zgodności z prawem samych czynności procesowych organu orzekającego, lecz ocenia zgodność z prawem rezultatu podejmowanych przez organ czynności. Pomimo przeprowadzenia czynności zgodnie z prawem, ich wynik może być wadliwy co może uzasadnić uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 7 grudnia 2021 r., II OSK 566/21 z 25 stycznia 2023 r., I OSK 3191/19; z 25 stycznia 2024 r., I FSK 1208/20; wyroki WSA we Wrocławiu z 9 sierpnia 2023 r., III SA/Wr 478/22; z 14 listopada 2024 r., IV SA/Wr 579/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. (pkt 1 wyroku). W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). aj