II SA/Łd 873/17

Dnia 14 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska, Sędzia NSA Anna Stępień, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 roku sprawy ze skargi H. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz H. G. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS

Wnioskiem z dnia 23 lutego 2016 r., uzupełnionym w dniu 6 maja 2016 r., Prezydent Miasta Ł. wystąpił o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: przebudowa ul. A od ul. B do ul. C w Ł. O wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedmiotowego przedsięwzięcia, organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 11 d ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (zwanej dalej specustawą), zawiadomił strony postępowania w drodze obwieszczenia, które ukazało się: w dniu 3 czerwca 2016 r. na tablicy ogłoszeń Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł.; w dniu 3 czerwca 2016 r. w urzędowym publikatorze teleinformatycznym Urzędu Miasta Ł.; w dniu 3 czerwca 2016r. w wydaniu prasy lokalnej - "Gazeta Wyborcza". Ponadto, organ wysłał właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania. W toku postępowania H.G. oraz W. W. wnieśli pisemnie uwagi dotyczące projektowanych przystanków. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] organ nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Dnia 28 lutego 2017 r. inwestor uzupełnił dokumentację projektową. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Prezydentowi Miasta zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pod nazwą przebudowa ul. A od ul. B do ul. C. Inwestycja obejmuje nieruchomości lub ich części położone w Ł., na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi: • działki położone w całości w liniach rozgraniczających teren inwestycji: - obręb [...]: 19, 62/8, 18/31, 62/5, 61/2; - obręb [...]: 38/4, 34/25, 34/16, 34/28, 34/32, 34/30, 34/15, 34/7, 34/18, 29/13, 29/14, 34/27, 34/10, 34/11, 34/20, 34/19, 34/29; - obręb [...]: 89/3; • działki położone w części w liniach rozgraniczających teren inwestycji, objęte projektem podziału: - obręb [...]: 3/32 (3/39, 3/41), 3/33 (3/40, 3/42), 46/10 (46/11, 46/12); - obręb [...]: 49/24 (49/29, 49/30); - obręb [...]: 91/21 (91/36, 91/37), 90/1 (90/4, 90/2 i 90/3); (w nawiasach podano nr działek po podziale, nr działek przeznaczonych pod drogę podkreślono); • działki pod wodami płynącymi (nie podlegają wywłaszczeniu): - obręb [...]: 18/36, 60, 62/6, 63/6, 64/1, 38/7, 41/5, 61/1; • działki położone w terenie niezbędnym do przebudowy innych dróg publicznych i/lub do przebudowy sieci uzbrojenia terenu (nie podlegają wywłaszczeniu): - obręb [...]: 5, 6/15, 3/32, 9/10 (dawniej działka 9/3), 10/10 (dawniej działka 9/3), 13/2, 14/2, 17/4, 18/32, 22/2, 27/2 (dawniej działka 27/1), 27/3 (dawniej działka 27/1), 28/3, 32/3, 41/2, 41/4, 42/1, 45/2, 51/4, 51/7, 51/8, 54/1, 55/3, 56/5, 56/6, 57/2, 58, 59, 62/7, 62/9, 68/1, 68/3; - obręb [...]: 14/3, 17/3, 17/4, 19/3, 19/4, 20, 21/1, 22/2, 23/1, 25/1, 29/8, 29/9, 29/10, 29/17, 30/1, 31/8, 32/5, 33/1, 34/21, 34/23, 34/26, 34/31, 35/3, 36/4, 36/5, 36/8, 37/2, 39/4, 39/5, 39/6, 40/2, 43/3, 43/4, 43/5, 44/2, 46/3, 46/15, 46/18, 49/9, 49/21, 186/4, 186/5, 187/2, 189/6, 189/7, 190/1, 193/2, 193/7, 209, 203/1; - obręb [...]: 85, 86, 89/4, 90/2, 90/3, 11/4, 16/4, 71/1, 71/58, 71/63, 89/1, 91/20, 257/1, 17/26, 92/4; - obręb [...]: 4/5 (dawniej 4/3), 4/6 (dawniej 4/3); Przedmiotowa inwestycja obejmuje: - przebudowę jezdni ul. A, - dowiązanie do skrzyżowania z ul. C, - budowę małego ronda na skrzyżowaniu z ul. B, - budowę skrzyżowania z wyniesioną tarczą z ul. D, - budowę wyniesionych przejść dla pieszych, jako środków uspokojenia ruchu, - przebudowę zjazdów indywidualnych i publicznych, - przebudowę chodników, - przebudowę przystanków autobusowych, - usprawnienie systemu odwodnienia - budowa kanalizacji deszczowej, - wykonanie elementów organizacji ruchu - oznakowanie poziome i pionowe oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, - przebudowę oświetlenia ulicznego, - zabezpieczenie i przebudowę kolidujących z przedmiotową inwestycją sieci wodociągowej, gazowej, elektroenergetycznej i teletechnicznej, - zabezpieczenie istniejących sieci podziemnych, - rozbiórkę istniejących elementów drogowych, - wycinkę i nasadzenia zieleni. O wydaniu decyzji organ I instancji, działając na podstawie art. 11 f ust. 3 specustawy, zawiadomił strony postępowania w drodze obwieszczenia. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła H. G. twierdząc, że decyzja narusza szereg przepisów. Wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w szczególności wniosła o pozostawienie przystanków autobusowych w dotychczasowym miejscu na ulicy A, bowiem przystanek autobusowy został zaprojektowany w miejscu gdzie jest zaplanowana droga dojazdowa będąca integralną częścią nieruchomości o numerze 27/2. Skarżąca wskazała również w odwołaniu, że mapa załączona do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest z 2015r., podczas gdy w styczniu 2017 r. został zatwierdzony podział jej nieruchomości. Ponadto, wskazała na naruszenie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego bowiem projekt budowlany obarczony jest błędami, a projektant złożył oświadczenie o jego zgodności z przepisami prawa. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W związku z tym, że w treści odwołania H. G. wniosła także o stwierdzenie nieważności spornej decyzji organ w interesie strony wybrał ten tryb postępowania, który pozwolił na merytoryczną ocenę jej argumentów i załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu strony - potraktował wniosek strony jak odwołanie od decyzji nieostatecznej. Wskazał, że tryb zwykły ma pierwszeństwo przed trybami nadzwyczajnymi postępowania. Odnośnie zarzutu skarżącej, dotyczącego usytuowania przystanku autobusowego przy posesji przy ul. A 18 wyjaśnił, że przepisy prawa nie ograniczają możliwości lokalizowania przystanku autobusowego bądź zjazdu. Zjazd na nieruchomość skarżącej znajduje się w pewnej odległości od krawędzi zatrzymania się autobusu, tym samym autobus stojący na przystanku nie będzie blokował zjazdu. Co więcej, inwestor w trakcie postępowania przed organem I instancji wyjaśnił, że wspomniany przystanek został zaprojektowany zgodnie z wytycznymi, które mówią o umieszczeniu przystanków za przejściem dla pieszych, ze względów bezpieczeństwa użytkowników ruchu drogowego oraz na uniemożliwienie ewentualnego "wtargnięcia" pieszego na przejście, wprost pod ruszający z przystanku autobus. Jednocześnie inwestor poinformował, że przystanek po północnej stronie ul. A nie został zlokalizowany bliżej projektowanego przejścia dla pieszych ze względu na dużą ilość istniejących zjazdów do posesji i co za tym idzie brakiem miejsca na umieszczenie przystanku. Odnośnie złożonych przez projektantów oświadczeń, na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie ze wskazanym przepisem projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej ponoszą projektanci. Organ architektoniczno-budowlany, nie ma obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Odnośnie zarzutu braku aktualności map załączonych do wniosku poinformował, że przedłożone mapy (mapa z przebiegiem drogi, mapa podziału nieruchomości) w dacie złożenia wniosku były aktualne na dzień 18 czerwca 2014 r. oraz 6 maja 2016 r. W aktach sprawy znajduje się pismo [...] Ośrodka Geodezji z dnia 21 marca 2017 r. informujące, że w lutym 2017 r. m.in. nieruchomość skarżącej oznaczona nr ewid. 27/1 uległa podziałowi. Nieruchomość skarżącej w związku z realizacją inwestycji jest przewidziana pod czasowe zajęcie w celu przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu. Zarządca drogi, na której zezwolono na przebudowę istniejących sieci uzbrojenia terenu, ma przy tym obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Nieaktualność mapy we wskazanym zakresie nie ma zatem, zdaniem organu, znaczenia dla interesów skarżącej. Wojewoda wyjaśnił, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji jest pozwoleniem na budowę i jej podstawowe rozstrzygnięcie to zatwierdzenie projektu budowlanego. Zgodnie z art. 11 b ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, właściwy zarządca drogi składa wniosek po uzyskaniu opinii m. in. właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). W aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Województwa [...] z dnia 12 lutego 2016 r., pozytywnie opiniujące realizację przedmiotowej inwestycji drogowej. W niniejszej sprawie nie ma jednak umocowania prawnego uzyskanie opinii właściwego miejscowo zarządu powiatu oraz wójta. Prezydent Miasta pełni bowiem jednocześnie rolę Starosty i organu wykonawczego gminy, organizuje pracę zarządu powiatu i starostwa powiatowego oraz gminy, kieruje bieżącymi sprawami powiatu i gminy oraz reprezentuje powiat i gminę na zewnątrz (zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 814). Do wniosku o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zarządca drogi zgodnie z art. 11 d ust. 1 ustawy załączył: analizę powiązań drogi z innymi drogami publicznymi; mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi; mapy zawierające projekty podziału nieruchomości; określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Ponadto, inwestor przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] czerwca 2015 r. nr [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz określającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowej inwestycji, w której ustalono, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko oraz że nie wymaga postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, nadto określono warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Inwestor uzyskał decyzję z dnia [...] września 2015 r. na wykonanie urządzeń wodnych i szczególne korzystanie z wód. Wobec tego organ stwierdził, że wniosek złożony przez zarządcę drogi spełnia wymogi art. 11 d ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Ponadto, postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ I instancji wypełnia art. 11 d ust. 5 i 6 ustawy oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które mają zastosowanie z zastrzeżeniem przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta Ł. wypełnia warunki zawarte w art. 11 f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w którym są wymienione niezbędne elementy, jakie powinna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, zatwierdza podział nieruchomości. Ponadto, na mocy wspomnianej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący integralną część decyzji. W zaskarżonej decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Gminy Miasta Ł. Dodał, że organ orzekający o lokalizacji drogi w trybie specustawy drogowej nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, czy też do zmiany rozwiązań, co do jej przebiegu. Ocena organów ogranicza się wyłącznie do zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił wnioskodawca. Inwestor został zobowiązany do uwzględnienia interesów osób trzecich, w tym także do zapewnienia dostępu do drogi publicznej oraz ochrony przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i dostępnych środków łączności. Po dokonaniu analizy przedłożonego projektu budowlanego Wojewoda [...] stwierdził, że jest on zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz rozporządzeniem Ministra infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła H. G. Zarzuciła naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewywiązanie się organu z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez oparcie się na oświadczeniach projektantów o zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej w sytuacji, gdy projekt budowlany w zakresie rozmieszczenia przystanków autobusowych na wysokości zjazdu do posesji jest obarczony błędami merytorycznymi i technicznymi i z tego powodu nie może być realizowany. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Jej zdaniem umiejscowienie przystanku na wysokości posesji nr 18 po północnej stronie ulicy A spowoduje odcięcie nieruchomości skarżącej od drogi publicznej. Podniosła, że projektanci dokonali istotnych zmian w projekcie budowlanym, nie informując o tym zainteresowanych mieszkańców. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że organ bada tylko czy zostało złożone w sprawie oświadczenie i nie ma obowiązku prowadzenia dodatkowych badań ani ustaleń pod względem możliwości technicznych wykonania inwestycji. Na wysokości posesji nr 18 konieczne są dwa zjazdy, jeden do działki nr 27/2, drugi do działki 27/3. Miejsce zatrzymania autobusu przebiega dokładnie na wysokości jednego z tych zjazdów, co wynika z mapy załączonej do skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej w jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na gruncie niniejsze sprawy Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pod nazwą: przebudowa ul. A od ul. B do ul. C w Ł. Wspomniana inwestycja obejmuje m.in. działki położone w terenie niezbędnym do przebudowy innych dróg publicznych i/lub do przebudowy sieci uzbrojenia terenu (nie podlegające wywłaszczeniu), w tym m.in. dz. nr 27/2 i 27/3 (dawniej działka 27/1) w obrębie [...], których właścicielem jest skarżąca. H. G. zakwestionowała tę część decyzji, która odnosi się do lokalizacji przystanku autobusowego zaprojektowanego, w jej ocenie, w kolizji z projektowanym wjazdem na działkę 27/2. Wyjaśniła, że umiejscowienie przystanku na wysokości posesji nr 18 spowoduje odcięcie jej nieruchomości od drogi publicznej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawę materialnoprawną zakwestionowanych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1496). Postępowanie w sprawie przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ma charakter szczególny. Ten szczególny charakter dotyczy też zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wyłączone są zasady i przepisy proceduralne postępowania, opartego na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli określone kwestie proceduralne zostały uregulowane w tej ustawie. Zgodnie bowiem z art. 11c ustawy do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z zastrzeżeniem przepisów ustawy. Celem ustawy o realizacji inwestycji drogowych jest przyspieszenie realizacji dróg publicznych, rozwiązania proceduralne w niej zawarte mają zaś temu celowi służyć. Stąd też wprowadzenie w niej rozwiązań skracających tryb postępowania, koncentrujących materiał dowodowy sprawy, a także zakres i skutki kwestionowania rozstrzygnięć. Co do zasady decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Jak wynika bowiem z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dlatego też w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach ustawy drogowej i prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie zasadny okazał się jednak zarzut skarżącej dotyczący braku wyjaśnienia podnoszonej w toku postępowania administracyjnego kwestii ograniczenia dostępu do drogi publicznej z działki skarżącej powstałej na skutek podziału jej nieruchomości. Dostęp ten nie został przez organy administracji oceniony z uwagi na nieaktualne mapy, stanowiące podstawę sporządzania projektu budowlanego inwestycji. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 11d ust. 1 specustawy wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności m.in. mapę w skali co najmniej 1:5000 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu (pkt 1), cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu (pkt 5). Zgodnie z kolei z art. 11i ust. 1 specustawy w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2. Powyższe prowadzi do wniosku, że w prowadzonym postępowaniu do obowiązków organu architektoniczno-budowlanego należy zatem m.in. sprawdzenie czy przedstawiony projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wymagania rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, czyli czy jest on zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca wprowadził w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego wymóg sporządzenia projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie. Z uwagi na fakt, iż żaden z przywołanych wyżej aktów prawnych nie precyzuje, co należy rozumieć pod pojęciem mapy "aktualnej", w orzecznictwie przyjmuje się, że w takiej sytuacji trzeba odwołać się do powszechnego sposobu rozumienia określenia "aktualny" w języku polskim. Na gruncie reguł znaczeniowych tego języka, "aktualny", w analizowanym tu kontekście, znaczy tyle, co "dotyczący teraźniejszości i tego, co jest dla niej istotne" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, hasło "aktualny"). Mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Zachowanie aktualności mapy zależy zatem od niezmienności stanu faktycznego na tej mapie odzwierciedlonego (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt II OSK 220/16, Lex nr 2423108). Do kompetencji organów architektoniczno-budowlanych należy zatem obowiązek kontroli, czy przedkładany projekt zagospodarowania działki jest sporządzony na aktualnej mapie. Tylko bowiem sporządzenie projektu zagospodarowania terenu na aktualnej mapie gwarantuje, że ocena dopuszczalności wykonania zaplanowanych prac budowlanych w kontekście obowiązujących przepisów Prawa budowlanego zostanie dokonana na podstawie rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu wokół oraz samej nieruchomości, na której zaplanowano inwestycję. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy nie sposób podzielić stanowiska organów o spełnieniu w niniejszej sprawie wymogów z art. 11d ust. 1 specustawy. Jak wynika bowiem z akt administracyjnych oraz wyjaśnień stron postępowania, mapa stanowiąca załącznik nr 1 do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji, została sporządzona w maju 2016 r., przy czym skarżąca w toku postępowania administracyjnego zakwestionowała jej aktualność, przedkładając decyzję dotyczącą podziału jej nieruchomości z dnia [...] stycznia 2017 r. Uznać tym samym należy, że mapa stanowiąca załącznik do projektu budowlanego nie stanowiła odzwierciedlenia stanu rzeczy istniejącego na danym terenie w dniu orzekania przez organ I instancji decyzją z dnia [...] r. Tym bardziej, że organ I instancji przed wydaniem decyzji posiadał informację dotyczącą podziału nieruchomości skarżącej. Potwierdzeniem tej okoliczności jest chociażby notatka służbowa z dnia 1 marca 2017 r. podinspektora S. R. oraz załączone do akt wydruki z ewidencji gruntów właścicieli działek. Organ ten nie dokonał jednak, zgodnie z ciążącym na nim obowiązkiem, kontroli przedłożonego projektu zagospodarowania terenu pod kątem jego aktualności. Co więcej, jak wynika z mapy, stanowiącej załącznik do decyzji podziałowej, co zresztą potwierdził na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej oraz uczestnika postępowania, w wyniku podziału działki nr 27/1, powstały działki nr 27/2 i 27/3, przy czym wjazd na działkę 27/2 następuje przez wąski pas prowadzący do ulicy A. Okoliczność tę pominęły organy administracji w kwestionowanych rozstrzygnięciach, wzięły jedynie pod uwagę zjazd z działki nr 27/3. W treści swoich rozstrzygnięć organy uwzględniły jedynie konsekwencje wynikające ze zmiany numeracji działek na skutek dokonanego podziału, pomijając jednakże kwestie związane z zapewnieniem dostępu do drogi publicznej nieruchomości powstałych po podziale. Co także istotne, Wojewoda A w żaden sposób nie odniósł się w tym zakresie do zaprezentowanych w odwołaniu zarzutów strony. Powyższe stanowi dodatkowo o naruszeniu przepisów postępowania zawartych w art. 7 i 77 K.p.a. Nie można bowiem pominąć, że stosownie do art. 7 K.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej, zarówno pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy, stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z kolei z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tymczasem w przedmiotowej sprawie dokładnych ustaleń zabrakło, co z kolei spowodowało, że zobowiązanie inwestora w decyzji udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej do uwzględnienia interesów osób trzecich, w tym przede wszystkim do zapewnienia dostępu do drogi publicznej, stało się iluzoryczne. Wskazane wyżej uchybienia w zakresie analizy dokumentacji projektowej, w szczególności jej części stanowiącej projekt zagospodarowania terenu, dowodzą nie tylko naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., ale także naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe uchybienia Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., uwzględnią przedstawione wyżej uwagi. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. dc