II SA/Ol 249/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Elblągu z dnia 11 marca 2024 r. nr DSO-USC.5355.20.2024.SJ w przedmiocie zmiany nazwiska postanawia odrzucić skargę.

Decyzją z 11 marca 2024 r., nr DSO-USC.5355.20.2024.SJ, Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w Elblągu odmówił skarżącemu zmiany aktualnie noszonego nazwiska. W dniu 15 marca 2024 r. skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji. Pełnomocnik skarżącego, ustanowiony z urzędu, wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że na obecnym etapie sprawa nie należy do właściwości Sądu, gdyż skarżącemu przysługiwało najpierw odwołanie do Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a".), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Powyższe oznacza, iż zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają jedynie rozstrzygnięcia ostateczne, to znaczy takie, od których nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być więc co do zasady, w przypadku decyzji wydawanych na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzja wydana przez organ II instancji, która ostatecznie rozstrzyga sprawę. Strona musi bowiem wyczerpać przed wniesieniem skargi środki zaskarżenia przysługujące jej w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przepisy te uwzględniają obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą organ II instancji rozstrzyga sprawę załatwioną przez organ I instancji na nowo w jej całokształcie. W związku z tym skarga pośrednio dotyczy też decyzji wydanej w I instancji, ale przedmiotem zaskarżenia może być decyzja organu II instancji. W rozpatrywanym przypadku skarżącemu przysługiwało odwołanie od decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego. Takie odwołanie/zażalenie znajduje się w aktach administracyjnych sprawy, jednakże z akt tych nie wynika, aby temu środkowi zaskarżenia został nadany dalszy bieg Powołany w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1988) określa administracyjny tryb orzekania w drodze decyzji o zmianie imienia i nazwiska. Procedurę wydawania decyzji, w sytuacji braku uregulowań szczególnych, określa natomiast ustawa z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2023 r. poz. 775 ze zm. ), powołana również w podstawie prawnej wydanej decyzji. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do organu wyższego stopnia. Stosownie do art. 14 ust. 3 cytowanej ustawy o zmianie imienia i nazwiska wojewoda jest organem wyższego stopnia w sprawach prowadzonych na podstawie ustawy. Powyższe przekonuje, że skarżący został błędnie pouczony przez organ I instancji i wniesiona skarga jest przedwczesna. Z tych też względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.