II SA/Ol 334/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2026 r. sprawy ze skargi M. Ż., P. J., T. M., K. G. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy strzelnicy otwartej oddala skargę.

Postanowieniem z nr [...] z 19 stycznia 2026 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Olsztynie (dalej jako: PINB albo organ pierwszej instancji), na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, dalej jako: P.), wstrzymał roboty polegające na samowolnej budowie strzelnicy otwartej na dz. nr [...], [...] i [...] obr. [...] gm. [...], bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; nakazał niezwłoczne wykonanie ogrodzenia pełnego z każdej strony ww. działki, uniemożliwiającego wstęp osób trzecich oraz zwierząt na teren działki. Postanowienie wydał na rzecz K. G., P. J., T. M. i M. Z. ( zobowiązani). Podał, że kontrola w dnu 16 czerwca 2025r. ujawniła że na działkach nr [...], [...] i [...] obr. [...] gm. [...] znajduje się zespół obiektów – wiaty ze stanowiskami strzeleckimi pełniące funkcję stref bezpieczeństwa (łącznie 8 sztuk), 2 kontenery, 1 obiekt gospodarczy pełniący funkcję otwartej strzelnicy. Na działce usypano wały ziemne stanowiące kulochwyty. Na działce ustawiono także tarczownice drewnianej konstrukcji oraz kulochwyty drewniane. A sama działka nie jego ogrodzona w sposób pełny. Uznał że strzelnica składa się z zespołu obiektów, które stanowią całość techniczno-użytkową o ujednoliconej funkcji – otwartej strzelnicy. Zostały posadowione z myślą o utworzeniu osi strzeleckich oraz obiektowe pomocniczych do korzystania z obiektu. Ponadto wykonano przesuniecie mas ziemnych oraz je uformowano do pełnienia funkcji kulochwytów. Jako całość obiekt nie uzyskał pozwolenia na budowę vel zgłoszenia. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w Olsztynie (Inspektor, organ wyżej instancji) utrzymując w dniu 2 marca 2026r. w mocy skarżone postanowienie podtrzymał stanowisko, że należy uznać za obiekt budowalny jakim jest otwarta strzelnica. A skoro tak to wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę i użytkowania. Jest to bowiem strzelnica otwarta z zabudowaniami zapewniającymi użytkowanie jej zgodnie z przeznaczeniem z usypanym wałem ziemnym pełniącym funkcję kulochwytu. Aktualnymi właścicielami działek nr [...], [...] i [...] są wszyscy skarżący. Działki [...], [...] znajdują się w części na obszarze chronionym dwutorowej linii elektroenergetycznej wysokich napięć i są oznaczone w planie miejscowym symbolem 1EU (uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z 24 listopada 2014r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej [...]). A skoro wymagały uzyskania pozwolenia na budowę to uzyskanie decyzjami z 8 kwietnia 2015r. i 6 października 2022r. zatwierdzającymi ich regulaminy nie legalizowało tychże robót budowlanych. Dla pozostałej zaś części działki [...] i [...] i działki [...] nie zostały wydane decyzję o warunkach zabudowy. Zatem decyzję zatwierdzające regulaminy strzelnicy zastały wydane w warunkach samowoli budowalnej. Organ nie uznał [...] Stowarzyszenia [...] za inwestora tej strzelnicy. Za inwestora uznał W. G. i J. Z. poprzednich właścicieli w/w działek, którzy już utracili tytuł prawny do nich. Dokonując tejże oceny oparł się na decyzji o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy z 8 kwietnia 2015r. wydanej na wniosek powyżej wspomnianych oraz ortyfotomap z 2010r. i 2016r. Nadmienił że decyzja zatwierdzająca regulamin strzelnicy z 6 października 202r. została wydana na aktualnych właścicieli działek. Nadto umowa sprzedaży tychże działek z 3 czerwca 2022r. zawierała zapisy dotyczące ich zabudowy m. in kulochwytami. A skoro nie było wątpliwości że jest tam zlokalizowana strzelnica, to nakazy skierował właśnie do nich jako aktualnych właścicieli działek nr [...], [...] i [...]. Nadmienił że teren strzelnicy nie jest w pełni ogrodzony, co stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia osób postronnych i zwierząt, co uzasadniało nałożenie obowiązku wykonania pełnego ogrodzenia. W skardze zarzucono nieustalenie rzeczywistego zagrożenia, które uzasadniałoby konieczność zastosowania pełnego ogrodzenia. A także nieustalenie pełnego kręgu stron postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę Sąd uznał, iż skarga ta nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 pb. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy czym w myśl art. 48 ust. 5 P.b. postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy. W przedmiotowej sprawie organ wydał postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych polegających na samowolnej budowie strzelnicy otwartej. Nie budzi przy tym wątpliwości okoliczność, że strzelnica powstała bez uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast kwestią sporną jest to, czy takie pozwolenie winno być uzyskane. Podnieść należy, że w myśl art. 3 pkt 3 P.b. ilekroć w ustawie jest mowa o budowli należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni jądrowych, elektrowni wiatrowych, morskich turbin wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zatem wśród przykładowo wyliczonych w powołanym przepis rodzajów obiektów budowlanych stanowiących budowle ustawodawca umieścił także "budowle ziemne". Pojęcie to nie zostało w Prawie budowlanym zdefiniowane, ale w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "budowlą ziemną" będą takie wytwory ludzkiej działalności niebędące budynkiem ani obiektem małej architektury, które wykonane zostały z ziemi. Budowla ziemna musi mieć przy tym charakter kubaturowy, być widoczna i istnieć w kategoriach obiektywnych, i co ważne, spełniać określoną rolę, stanowiąc zarazem całość techniczno-użytkową (por. wyroki NSA: z 22 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 942/21; z 11 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1176/18; z 15 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3318/17; z 26 lutego 2014 r.; sygn. akt II OSK 2320/12, dostępne w CBOSA). Jako przykład objętej wskazaną regulacją "budowli ziemnej" w orzecznictwie sądowoadministracyjny wskazuje się na: wał ziemny, nasyp ziemny realizowany w określonym celu (np. pod drogi), zbiornik wodny, kopiec (por. wyrok NSA 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1661/19, wyrok WSA w Krakowie z 20 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 95/13, wyrok WSA w Gdańsku z 10 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 566/20, dostępne w CBOSA). Za rodzaj budowli ziemnej, wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę, uznaje się także otwartą strzelnicę jako taki obiekt budowlany, do którego powstania konieczne są roboty budowlane polegające na zgromadzeniu i przemieszczeniu mas ziemnych w celu utworzenia wału ziemnego czy nasypu (wyrok NSA z 2 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 3344/20, dostępny w CBOSA); względnie jako taki obiekt budowlany, który wymaga pewnej infrastruktury towarzyszącej, np. pawilonów, wiat, ogrodzenia itp., traktowanych jako jedna całość użytkowa (wyrok NSA z 30 września 2021 r., sygn. akt II OSK 186/21, wyrok NSA z 22 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 942/21, dostępne w CBOSA). W orzeczeniach sądów administracyjnych wskazuje się, że skoro w przypadku omawianych budowli wyłącznym wyrobem służącym do ich powstania jest ziemia, to dokonując kwalifikacji wykonanego obiektu jako takiej budowli, należy ocenić nakład pracy potrzebny do wytworzenia obiektu, jego użyteczność oraz trwałość wykonanych robót (por. wyrok WSA w Gdańsku z 4 marca 2015 r., sygn. akt II SAB/Gd 6/15, dostępne w CBOSA). Ponadto, jak podano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2025 r. (sygn. akt II OSK 319/23, dostępny w CBOSA) "roboty ziemne polegające na gromadzeniu i przemieszczeniu mas ziemnych, zrealizowane w konkretnym celu (np. utworzenia wału ziemnego, czy nasypu, ale także otwartej strzelnicy) stanowią budowlę ziemną (art. 3 pkt 3 p.b.), będącą obiektem budowlanym (art. 3 pkt 1 p.b.), wymagającą oceny z punktu widzenia zachowania wymogów Prawa budowlanego, w tym też uzyskania pozwolenia na realizację takiej inwestycji. Oceny tej nie zmienia fakt, iż definicja legalna obiektu budowlanego przewiduje jego wzniesienie z "użyciem wyrobów budowlanych". O tym bowiem, czy w konkretnej sytuacji mamy do czynienia z wyrobem budowlanym, decyduje zasadniczo przeznaczenie tego wyrobu jak i zakres jego zastosowania. W ocenianym przypadku nie budzi natomiast wątpliwości to, że zasadniczym budulcem budowli ziemnej - jest właśnie ziemia. Tak zaś wytworzona budowla (wały ziemne) ma znaczne rozmiary i jednoznacznie określone przeznaczenie. Ten sposób jej wykonania, znaczne rozmiary i cel jej wzniesienia samodzielnie przesądzają o zasadności jej kwalifikowania jako budowli ziemnej, podlegające regulacjom ustawy - Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 3344/20 oraz wyrok NSA z dnia 22 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 942/21, dostępne w CBOSA).(...) Przesuwanie dużych mas ziemi, na dużym obszarze - już z racji skali zamierzenia inwestycyjnego, jego wpływu na środowisko i skutku polegającego na wytworzeniu budowli o określonej funkcjonalności i użyteczności - skutkować musi uznaniem, że w wyniku realizacji takiej inwestycji powstaje budowla ziemna, wprost wymieniona w art. 3 pkt 3 p.b. (...) Przepisy o jakości wyrobów budowlanych mające gwarantować bezpieczeństwo powstających obiektów - nie mogą determinować ocen w zakresie charakteru prawnego powstającej inwestycji, skutkujących finalnie wykluczeniem z zakresu reglamentacji prawnobudowlanej często dużych inwestycji (zbiorniki wodne, wały, przekopy, strzelnice sportowe)." W niniejszej sprawie zarówno z oględzin przedmiotowej działki, przeprowadzonych przez PINB w dniu 16 czerwca 2025 r., jak i ze znajdujących się w aktach sprawy zdjęć i map z Geoportalu wynika jednoznacznie, że wykonano roboty które należy zakwalifikować jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. O takiej kwalifikacji świadczy to, że na działce zostały wały ziemne stanowiące kulochwyty. Ustawiono tarczownice i kulochwyty. Z załączonych ortomap widać wyraźnie, że inwestor musiał dokonać robót budowlanych związanych z przesunięciem mas ziemnych oraz z zainstalowaniem urządzeń niezbędnych do funkcjonowania strzelnicy jako pewnej całości techniczno-użytkowej. Podkreślić przy tym należy, że zakwalifikowanie konkretnego obiektu do kategorii obiektów budowlanych nie oznacza konieczności spełniania cech budynku, gdyż obiektem budowlanym jest także budowla. Należy także zauważyć, że w art. 3 pkt 5 P.b. ustawodawca zaliczył do tymczasowych obiektów budowlanych także strzelnice. Wprawdzie obiekt, który jest przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, nie stanowi tego rodzaju strzelnicy, ale powołany przepis świadczy o tym, że ustawodawca - co do zasady - nie wyłącza strzelnic z kategorii obiektów budowlanych, których powstanie jest reglamentowane przepisami P.b. Należy także zauważyć, że jednym z głównych celów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r., poz. 485, dalej jako u.b.i.a.) jest zapewnienie prawidłowego funkcjonowania strzelnic, tj. w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa, co wynika z art. 46 ust. 1 u.b.i.a. W związku z tym kwestię zorganizowania strzelnicy należy uzależnić od uprzedniego uzyskania odpowiednich zgód właściwych organów na jej zrealizowanie lub użytkowanie. W innym wypadku nie byłoby bowiem możliwe stwierdzenie, czy strzelnica jako obiekt budowlany spełnia określone wymagania. Wprawdzie zgodnie z art. 47 ust. 1 wójt gminy (burmistrz, prezydent miasta) zatwierdza regulamin strzelnicy w drodze decyzji administracyjnej, ale organ ten nie posiada kompetencji do zatwierdzania lokalizacji budowy i użytkowania strzelnicy, na co słusznie wskazano w uzasadnieniu skargi. Stanowisko to jest zresztą ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. m.in. wyroki NSA: z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1462/17; z 28 kwietnia 2020r., sygn. akt II OSK 1097/19; z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2131/19; z 9 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1915/18; z 22 marca 2022 r., sygn. akt II OSK 942/21; z 20 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 825/22; z 2 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 319/23; z 25 września 2025 r., sygn. II GSK 462/25). Również przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz. U. z 2000 r. Nr 27, poz. 341) określają zasady odnośnie lokalizacji strzelnic. Wynikają z nich wymagania stosowane w odniesieniu do strzelnic niebędących budynkami lub niezlokalizowanych w budynkach. Także te dodatkowe wymagania, poza przewidzianymi w art. 46 ust. 1 u.b.i.a, dotyczące samej strzelnicy jako obiektu budowlanego (budynku lub budowli), mogą być ocenione tylko w ramach procedur objętych pb. W związku z powyższym słuszne jest stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że przedmiotowa strzelnica otwarta stanowi obiekt budowlany. Skoro zaś w obowiązującym porządku prawnym funkcjonuje zasada reglamentacji procesu budowlanego, zgodnie z którą uzyskanie stosownych formalnoprawnych zgód następuje przed zrealizowaniem inwestycji, to podlega tym zasadom również strzelnica. Natomiast brak uzyskania pozwolenia na budowę musi skutkować wszczęciem postępowania przewidzianego dla realizacji obiektów budowlanych w warunkach samowoli budowlanej. Wyjaśnienia wymaga czy nakazy skarżonymi decyzjami zostały skierowane do właściwych adresatów tychże obowiązków. Otóż stosownie do art. 52 ust. 1 bp Pr. Obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Z przytoczonego przepisu wynika jednoznacznie, że chociaż zasadą jest nakładanie w postępowaniu legalizacyjnym obowiązków na inwestora, to uczynienie ich adresatem właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego stanowi obowiązek organu w przypadku zakończenia robót budowlanych. Nadto jak wynika z przepisu postanowienia (decyzji) jest niemożliwe obowiązki nakłada się na właściciela obiektu. Trafnie zatem organu nałożyły obowiązki na współwłaścicieli działek nr [...], [...] i [...] , obręb [...] uznając ze wybór adresata decyzji z art. 52 ust. 1 Pr. bud. uzależniony jest od możliwości realizacji przez dany podmiot nałożonego na niego obowiązku, a więc wykonalności decyzji w okolicznościach danej sprawy. Z art. 52 ust. 1 pb wprost wynika, że w pierwszej kolejności podmiotem zobowiązanym jest zawsze inwestor. Jednakże należy pamiętać, że przepis ten należy tak interpretować i stosować, aby doprowadzić do wydania wykonalnego nakazu rozbiórki, tj. aby nakaz rozbiórki został skierowany do takiego podmiotu, który ma realną możliwość jego wykonania. Dlatego w sytuacji, gdy inwestor nie posiada uprawnień do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a tak jest w sprawie niniejszej to zgodnie z ustawową kolejnością określenia podmiotów zobowiązanych do usunięcia skutków samowoli budowlanej właściwe organy powinny obciążyć właściciela nieruchomości obowiązkiem wykonania rozbiórki. W literaturze przedmiotu przyjmuje się bowiem, że okoliczności, w których wykonanie decyzji przez inwestora jest niemożliwe to m.in. sytuacja, gdy inwestor nie ma tytułu do nieruchomości lub obiektu, który upoważniałby do wykonania czynności nakazanych decyzją. Już w poprzednim stanie prawnym - sprzed nowelizacji z 13 lutego 2020 r., utrwalony był pogląd, że w pierwszej kolejności zobowiązanym do dokonania czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, 49b, 50a oraz 51 był inwestor, chyba że według okoliczności sprawy nałożenie takiego obowiązku było nieracjonalne, np. gdy obiekt jest budowany na terenie, do którego inwestor nie ma żadnego tytułu prawnego, i inwestycja jest realizowana bez zgody właściciela nieruchomości (A. Plucińska - Filipowicz, T. Filipowicz (w:) A. Plucińska - Filipowicz, M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, Lex/el). Art. 52 ust. 1 pb Pr. bud. niewątpliwie uprawnia do nałożenia nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości, który nie był inwestorem. Wykładnia tego przepisu nie nastręcza problemów interpretacyjnych, ponieważ z przepisu tego jasno wynika, że jednym z podmiotów, na który może zostać nałożony nakaz rozbiórki jest właściciel, tj. podmiot, który jest właścicielem nieruchomości. Co więcej przepis ten formułuje okoliczności prawne, w których materializuje się obowiązek obciążenia nakazem rozbiórki właściciela nieruchomości, a są one w sprawie spełnione, tj. roboty budowlane zostały zakończone albo wykonanie decyzji przez inwestora jest niemożliwe - w sprawie niniejszej z powodu braku legitymowania się przez inwestora tytułem prawnym do nieruchomości. Podkreślić również należy, że niezależnie od obowiązków związanych z likwidacją skutków samowoli budowlanej, właścicielowi nieruchomości przysługują środki cywilnoprawne w zakresie dochodzenia ewentualnych roszczeń względem podmiotu będącego inwestorem danego obiektu budowlanego. Reasumując, w sytuacji wykonania robót budowlanych w pierwszej kolejności zobowiązanym – po myśli art. 52 ust. 1 bp jest aktualny właściciel gruntu, na którym wybudowano nielegalnie obiekt budowalny, a nie inwestor nie posiadający już tytułu prawnego do gruntu tejże inwestycji budowlanej. Właściciel gruntu nielegalnych robót budowlanych będzie także właściwym adresatem obowiązków, o których mowa w art. 52 ust. 1 bp w sytuacji, gdy wykonanie tychże obowiązków przez inwestora jest niemożliwe, a takowa sytuacji ma miejsce w przypadku utraty przez inwestora prawa własności (szerzej prawa dysponowania nieruchomością na cele budowalne w rozumieniu art. 3 pkt 11 bp. W takowej sytuacji skierowanie decyzji do inwestora nie legitymującego się już prawem dysponowania nieruchomości na cele budowalne, a zatem prawem wykonania obowiązku rozbiórki nielegalnie zrealizowanego obiektu budowalnego skutkowałoby niemożnością wykonania nałożonego obowiązku. Zatem nałożenie wspomnianych obowiązków na zobowiązanych było w pełni uzasadnione tak wykonaniem już rzeczonych robót budowalnych, a nadto niemożliwością ich wykonania przez inwestora nie posiadającego już tytułu własności działek nielegalnej budowy. Należy dostrzec także że zobowiązani nabywając rzeczone działki 3 czerwca 2022r. mieli świadomość ich stanu prawnego, jako że w akcie notarialnym wyraźnie podano, że działka nr [...] jest zabudowana wiatami kulochwytami. Ewentualnie uchylenie się od skutków prawnych ewentualnego braku świadomości co do stanu prawnego nabywanych działek nie jest domena prawa administracyjnego. Zatem stanowisko organu odwoławczego jest w tym zakresie prawidłowe. Nie zasługuje na uwzględnię również zarzut wykonania pełnego ogrodzenia z każdej strony działek uniemożliwiający dostęp osób trzecich oraz zwierząt na teren inwestycji, co znajduje oparcie art. 48 ust. 2 pkt 1 bp (zabezpieczenie obiektu budowlanego lub terenu, na którym prowadzona jest budowa ) oraz pkt 2 ( usunięcie stanu zagrożenia), a ujawnione okoliczności stanu arktycznego w pełni uzasadniały nałożenie takowego obowiązku zarówno celem zabezpieczenia obiektu, jak i usunięcia stanu zagrożenia. W tym stanie rzeczy skargę jako niezasadną oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.