II SA/Ol 98/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Anna Janowska sędzia WSA Andrzej Brzuzy (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. na postanowienie Warmińsko-Mazurskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego grzywny w celu przymuszenia oddala skargę.

Postanowieniem z 24 września 2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako: "PINB", "organ I instancji") oddalił w całości wniesiony przez I. sp. z o. o. (dalej jako: "spółka", "strona", "skarżąca", "zobowiązana") zarzut: (-) wygaśnięcia obowiązku zapłaty, (-) nieistnienia obowiązku zapłaty, (-) braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny aniżeli odroczenie i rozłożenie na raty należności pieniężnej z tytułu nałożonej na zobowiązaną (postanowieniem Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 sierpnia 2018 r., dalej jako: "postanowienie z 6 sierpnia 2018 r.") grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego z zadaszonym tarasem o łącznych wymiarach 12,95m x 9,05m zlokalizowanego na działce gruntu oznaczonej nr geod. [...] w miejscowości U., gm. [...], w postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej jako: "NUS") na podstawie tytułu wykonawczego z 11 sierpnia 2025 r. nr [...] wystawionego przez PINB, obejmującego wymaganą należność pieniężną w wysokości 96.845,81 zł. Jak wynika z przekazanych tutejszemu sądowi wraz ze skargą akt egzekucyjnych sprawy, strona wniosła ww. zarzut w toku postępowania egzekucyjnego, powołując się na art. 33 §1 i §2 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 lit. c ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132, ze zm.), dalej jako: "u.p.e.a.". W uzasadnieniu zarzutu strona podniosła, że obowiązek zapłaty grzywny w celu przymuszenia w kwocie 96.845,81 zł wynikający z postanowienia z 6 sierpnia 2018 r. nie istniał na dzień wystawienia tytułu wykonawczego w egzekucji należności pieniężnej (11 sierpnia 2025 r.), bowiem wygasł w całości z powodu upływu czasu (przedawnienia), tj. 5 lat licząc od daty powstania obowiązku zapłaty. Spółka uznała, że grzywna w celu przymuszenia stanowi administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 189b ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", która nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia, w którym kara powinna być wykonana (art. 189g §3 k.p.a. oraz art. 70 §1 i art. 2 §2 i §3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.), dalej jako: "o.p". Po rozpoznaniu zażalenia Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "organ", "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] rozstrzygnięcie organu I instancji utrzymał w mocy. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ w pierwszej kolejności wskazał, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie ze względu np. na wstrzymanie wykonania lub odroczenie terminu wykonania. Z kolei stosownie do treści art. 45 §1 u.p.e.a. do odstąpienia od czynności egzekucyjnych niezbędne jest okazanie dowodów uzasadniających jedną ze wskazanych w tym przepisie przesłanek odstąpienia od czynności egzekucyjnych. Katalog tych przesłanek jest zamknięty i nie podlega rozszerzeniu. Nadto art. 45 u.p.e.a. jednoznacznie określa problematykę ciężaru dowodu, obciążając obowiązkiem wykazania faktu realizacji nałożonego obowiązku osobę zobowiązaną. Oznacza to, że reguły postępowania dowodowego zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego, w tym zakresie nie mają zastosowania w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Fakt podjęcia przez organ egzekucyjny czynności mających na celu ustalenie wykonania obowiązku rozbiórki przez zobowiązaną, należy w tym zakresie rozpatrywać jedynie pod kątem oceny zasadności dalszego prowadzenia egzekucji. Zatem dopóki organ prowadzący egzekucję nie uzyska bezspornych dowodów świadczących o rozebraniu przedmiotowego obiektu w całości prowadzenie postępowania egzekucyjnego (dokonywanie czynności egzekucyjnych) będzie zgodne z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy uznał za zasadne wskazanie przez PINB, że data powstania należności w przypadku grzywny w celu przymuszenia ma jedynie charakter porządkowy. Zgodnie z treścią art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. w przypadku należności pieniężnej w tytule wykonawczym wskazuje się termin, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaj i stawki tych odsetek. Przy czym za należności z tytułu nieuiszczonej grzywny w celu przymuszenia nie pobiera się odsetek za czas opóźnienia w zapłacie, ponieważ ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulująca ten środek egzekucyjny nie przewiduje podstawy naliczenia odsetek w tym zakresie. Odnosząc się do kluczowego zarzutu zobowiązanej, tj. przedawnienia grzywny w celu przymuszenia organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten nie ma oparcia w przepisach prawa. Egzekwowanie nałożonej na spółkę grzywny w celu przymuszenia jako należności pieniężnej następuje na drodze egzekucji administracyjnej, stosownie do to treść art. 2 §1 pkt 2 u.p.e.a. Organ wyjaśnił, że egzekucji administracyjnej podlegają grzywny i kary pieniężne wymierzane przez organy administracji publicznej (są dwie odrębne kategorie należności). Zgodnie zaś z art. 124 §1 u.p.e.a. nieuiszczone w terminie nałożone grzywny w celu przymuszenia podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych określonym w tej ustawie. Stąd również zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej organ uznał za niezasadny. Następnie organ odwoławczy wskazał na brak przepisów prawnych dotyczących przedawnienia obowiązków niepieniężnych oraz prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolite stanowisko, zgodnie z którym norma prawna przewidująca skutek w postaci przedawnienia grzywny w celu przymuszenia oraz przesłanki jego wystąpienia nie istnieje. Grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym a nie zobowiązaniem pieniężnym. Nie ulega więc przedawnieniu, może natomiast ulec wygaśnięciu, podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach u.p.e.a. Reasumując, organ stwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, w którym stwierdzono, że należność z tytułu grzywny w celu przymuszenia: (-) nie stanowi kary pieniężnej, a środek egzekucyjny przymuszający do wykonania obowiązku rozbiórki (zgodnie z decyzją z 23 stycznia 2012 r.), (-) nie podlega przedawnieniu, z uwagi na brak normy prawnej przewidującej przedawnienie grzywny w celu przymuszenia, (-) jest wymagalna, bowiem postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia pozostaje w obiegu prawnym, (-) nie wygasła - obowiązek rozbiórki budynku mieszkalnego na działce nr geod. [...] w obrębie miejscowości U., gm. [...] nie został wykonany (brak podstaw do umorzenia grzywny w celu przymuszenia). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie postanowienie organu odwoławczego zaskarżono w całości. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie m. in.: 1. art. 33 §1 i §2 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 lit. c u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że podniesione zarzuty nieistnienia lub wygaśnięcia w całości lub części obowiązku określonego w tytule wykonawczym nie są zasadne, 2. art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 42 Karty Praw Podstawowych UE oraz art. 7a k.p.a. poprzez ich nieuwzględnienie w zakresie podstawowej instytucji prawnej jaką jest przedawnienie egzekucji administracyjnej wynikającej z tych przepisów, a szczegółowo ustalonej ustawowo w: a) art. 189g §3 k.p.a. w zw. z art. 189b i art. 189a §2 pkt 4 i § 3 k.p.a. a contrario (obowiązujących od dnia 1 czerwca 2017 r.) stosowanych: - albo bezpośrednio jako przepisów o charakterze ogólnym i subsydiarnym nawet przy rozstrzyganiu wątpliwości prawnych na korzyść strony (art. 7a k.p.a.), - albo odpowiednio w zw. art. 18 u.p.e.a. nawet przy rozstrzyganiu wątpliwości prawnych na korzyść strony (art. 7a k.p.a.) poprzez błędną wykładnię nieuwzględniającą tego, że grzywna w celu przymuszenia w kwocie 96.845,81 zł wynikająca z postanowienia z 6 sierpnia 2018 r. jest należnością pieniężną objętą tytułem wykonawczym, tym samym i administracyjną karą pieniężną, która podlega przedawnieniu egzekucyjnemu, a w efekcie nie zastosowano tych przepisów w sprawie poprzez niewłaściwe uznanie, że kwota świadczenia pieniężnego objęta tytułem wykonawczym w ogóle nie podlega przedawnieniu egzekucyjnemu. Spółka podniosła, że sam PINB potwierdza to, że wskazana kwota jest z istoty swojej należnością pieniężną, która podlega przedawnieniu egzekucyjnemu, ponieważ za pismem z 8 stycznia 2026 r. wysłał do spółki "Potwierdzenie salda" w trybie art. 26 ust. 1 pkt 2 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2023 r. poz.120, ze zm.), gdzie jest mowa o należnościach i potwierdzeniach od kontrahentów, a takich potwierdzeń się nie dokonuje w ramach czynności egzekucyjnych, b) wynika to też z wykładni autentycznej ogólnego przepisu jakim jest art. 189g k.p.a., wynikającej z uzasadnienia projektu ustawy wprowadzającego ten przepis, która dodatkowo potwierdza, że poprzez nowelizację została wypełniona luka ustawowa w zakresie instytucji przedawnienia kary administracyjnej, który to przepis należy stosować wprost do należności publicznoprawnej, a którą jest też grzywna w celu przymuszenia lub na zasadzie "odpowiedniego" stosowania na podstawie art. 18 u.p.e.a., tym samym przepisy szczególe regulujące grzywnę w celu przymuszenia, tj. art. 119 - 126 u.p.e.a. nie muszą zawierać dodatkowo przepisów określających instytucję przedawnienia w tym przedawnienia możliwości nałożenia (§1) lub jej egzekucji (§3), c) przy czym nie można zgodzić się w żaden sposób z organami obu instancji, że "roszczenia publicznoprawne z zasady nie ulegają przedawnieniu", ponieważ z żadnego przepisu to nie wynika, wręcz przeciwnie właśnie przedawnienie czy to zobowiązań publicznoprawnych (art. 60 ustawy o finansach publicznych, art. 70 o.p. lub właśnie art. 189g §1 i §3 k.p.a w zw. z art. 18 u.p.e.a.) czy zobowiązań cywilnoprawnych (art. 117 i art. 118 k.c.) czy przestępstw (art. 101 k.k.) stanowi zasadę ustawową i ma to też swoje źródło w aktach wyższego rzędu, tj. art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 47 Konstytucji RP, a także art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 42 Karty Praw Podstawowych UE, a wyjątki od tej zasady wynikają dopiero ze szczególnych przepisów (np. art. 43 Konstytucji RP), d) błędnie organy obu instancji utożsamiają przesłanki instytucji umorzenia z przesłankami instytucji przedawnienia jej egzekucji, stwierdzając, że regulacja grzywny w celu przymuszenia "nie pozwala na wiązanie możliwości umorzenia tej należności z jakimikolwiek innymi przyczynami niż wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym". Strona uznaje za oczywiste, że podstawą umorzenia nie może być przedawnienie, ponieważ przedawnienie to inna od umorzenia podstawa wygaśnięcia danej należności, e) lub z ostrożności procesowej art. 70 §1 w zw. z art. 2 §2 i §3 o.p. poprzez błędną wykładnię nieuwzględniającą tego, że świadczenie pieniężne objęte tytułem wykonawczym, tj. grzywna w celu przymuszenia jest opłatą, do której ustalenia lub określenia uprawniony jest PINB, która to opłata jako zobowiązanie podlega przedawnieniu, a w efekcie niezastosowanie tych przepisów w sprawie poprzez niewłaściwe uznanie, że kwota świadczenia pieniężnego objęta tytułem wykonawczym w ogóle nie podlega przedawnieniu egzekucyjnemu, 3. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a, art. 75 §1 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 85 §1 i §2 k.p.a. w zw. z art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i pominięcie okoliczności faktycznych sprawy wskazujących na to, że: a) obowiązek zapłaty grzywny w celu przymuszenia w kwocie 96.845,81 zł wynikający z postanowienia z 6 sierpnia 2018 r. nie istniał na dzień wystawienia tego tytułu, ponieważ wygasł w całości z powodu upływu czasu (przedawnienia egzekucji), tj. 5 lat licząc od daty powstania obowiązku zapłaty, a tym samym nie istnieje również w chwili obecnej, b) wszystko to orzekające w sprawie organy administracyjne powinny uwzględniać, ponieważ mają obowiązek działać na postawie prawa i granicach prawa (art. 6 k.p.a.), a wszelkie wątpliwości prawne winny rozstrzygać na korzyść strony (art. 7a k.p.a.), c) błędnie została określona w tytule wykonawczym w pkt D.1.5. data powstania należności pieniężnej "2018-08-06", która jest datą wydania postanowienia a nie datą powstania należności, gdyż powinna to być data doręczenia tego postanowienia zobowiązanemu (co winien ustalić wierzyciel zgodnie z aktami tego postępowania), ponieważ z tą chwilą postanowienie to zaistniało w obrocie prawnym, czyli uzyskało swoją moc oraz z tą chwilą zobowiązany dowiedział się o treści wydanego postanowienia, d) nieustalenia z urzędu daty doręczenia zobowiązanej postanowienia, a co ma znaczenie między innymi dla istnienia wymagalności i wykonalności tego świadczenia pieniężnego: takim ustaleniem nie może być "domniemanie doręczenia" i stwierdzenie "o czym świadczy zaskarżenie tego postanowienia w trybie sądowoadministarcyjnym, a zatem weszło do obrotu prawnego". W uzasadnieniu skargi rozwinięto i uzasadniono sformułowane w niej zarzuty. Strona przedstawiła treść uzasadnienia do projektu ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), dalej jako: "ustawa zmieniająca", który wpłynął do Sejmu 39 grudnia 2016 r. (VIII kadencja, druk sejmowy nr 1183, s. 67-72 w części dotyczącej wprowadzenia przepisów odnośnie administracyjnej kary pieniężnej (część XIII). Strona zauważyła, że przepisy działu IVa k.p.a. mają zastosowanie do wszystkich administracyjnych kar pieniężnych, o ile brak jest konkretnych regulacji w przepisach odrębnych. Jednocześnie prawodawca wyraźnie wskazał, które kwestie powinny być uregulowane w przepisach odrębnych, żeby zostało wyłączone stosowanie działu IVa k.p.a. Przepisy określające podstawę wydania i tryb określenia grzywny w celu przymuszenia (art. 119 - 126 u.p.e.a.) nie wskazują na skutki związane z upływem czasu, czyli nie określają między innymi terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej, jeśli chodzi o egzekucję tego świadczenia pieniężnego (art. 189a §2 pkt 4 i § 3 k.p.a. a contrario). W związku z tym przepis art. 189g §3 k.p.a. określający pięcioletni termin przedawnienia egzekucji administracyjnej powinien być stosowany w sprawie w pierwszej kolejności na zasadzie przepisu ogólnego zawartego w k.p.a. Nadto zdaniem strony przepis ten ma też inną podstawę prawną zastosowania, a mianowicie do czynności wierzyciela przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, czyli m. in. odnośnie podstaw wystawiania tytułu wykonawczego i w toku postępowania egzekucyjnego należy stosować odpowiednio określone przepisy k.p.a. zgodnie z art. 18 u.p.e.a. Skarżąca podała, że przepisy k.p.a. wprost regulują kwestie związane z administracyjną karą pieniężną w Dziale IVa. Tym samym przy zastosowaniu art. 18 u.p.e.a. przepisy Działu lVa k.p.a. powinny być stosowane odpowiednio również do środka egzekucyjnego jakim jest grzywna w celu przymuszenia. Nadto w orzecznictwie i literaturze przedmiotu podkreśla się, że ustawa określająca administracyjną karę pieniężną powinna być zgodna z konstytucyjną zasadą proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) oraz odpowiadającą jej zasadą zakazu nadmiernej ingerencji wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego z punktu widzenia jego legalności, tj. jego zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Stosownie do art. 3 §2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisów p.p.s.a. wynika, że zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 p.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia należało orzec, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie znalazł bowiem przyczyn do stwierdzenia, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do jego uchylenia. Przedmiotem kontroli sądu było postanowienie organu wydane w przedmiocie oddalenie zarzutów skarżącej tj.: (-) nieistnienia obowiązku zapłaty; (-) wygaśnięcia obowiązku zapłaty; (-) braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny aniżeli odroczenie i rozłożenie na raty należności pieniężnej z tytułu grzywny w celu przymuszenia w postępowaniu prowadzonym przez NUS na podstawie tytułu wykonawczego z 11 sierpnia 2025 r. wystawionego przez PINB, obejmującego wymaganą należność pieniężną w wysokości 96.845,81 zł z tytułu nałożonej na stronę (postanowieniem z 6 sierpnia 2018 r.) grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce gruntu nr [...] (U. gm. [...]). Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły natomiast przepisy ustawy o postępowanie egzekucyjnym w administracji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 33 §1 i §2 pkt 1, 5 i 6 lit. c u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (§1). Podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. (lit. c). Według art. 45 §1 u.p.e.a. organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od czynności egzekucyjnych, jeśli zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Organ egzekucyjny zawiadamia wierzyciela o odstąpieniu od czynności egzekucyjnych. W myśl art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a tytuł wykonawczy zawiera: (...) 3) treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości i rodzaju, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Z treści art. 2 §1 pkt 2 u.p.e.a. wynika, że egzekucji administracyjnej podlegają następujące obowiązki: (...) 2) grzywny i kary pieniężne wymierzane przez organy administracji publicznej. Stosownie do art. 124 §1 u.p.e.a. nałożone grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w niniejszej ustawie. Jednocześnie art. 189g §3 k.p.a. stwierdza, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Z art. 189a §2 pkt 4 i §3k.p.a. wynika, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: (...) 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej (...) - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. (§3) W sprawach nakładania lub wymierzania przez organ administracji publicznej kar na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach o wykroczenia, odpowiedzialności dyscyplinarnej, porządkowej lub z tytułu naruszenia dyscypliny finansów publicznych, przepisów niniejszego działu nie stosuje się. Natomiast przez administracyjną karę pieniężną rozumie się określoną w ustawie sankcję o charakterze pieniężnym, nakładaną przez organ administracji publicznej, w drodze decyzji, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku albo naruszeniu zakazu ciążącego na osobie fizycznej, osobie prawnej albo jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej (189b k.p.a.). Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy tego, czy organy podatkowe miały prawo do oddalenia zarzutów skarżącej tj.: (-) nieistnienia obowiązku zapłaty; (-) wygaśnięcia obowiązku zapłaty; (-) braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny aniżeli odroczenie i rozłożenie na raty należności pieniężnej z tytułu grzywny w celu przymuszenia w postępowaniu prowadzonym przez NUS na podstawie tytułu wykonawczego z 11 sierpnia 2025 r. wystawionego przez PINB, obejmującego wymaganą należność pieniężną w wysokości 96.845,81 zł z tytułu nałożonej na stronę (postanowieniem z 6 sierpnia 2018 r.) grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce gruntu nr [...] (U. gm. [...]). Organ twierdzi bowiem, że obowiązek likwidacji skutków samowoli budowlanej nie ulega przedawnieniu. Wskazując jednocześnie, że grzywna w celu przymuszenia nie stanowi kary pieniężnej a środek przymuszający do rozbiórki i ma charakter niepieniężny, a ponadto nie podlega przedawnieniu. Jest bowiem wymagalna, dopóki istnieje w obiegu prawnym postanowienie o jej zastosowaniu. Nie wygasła również, gdyż obowiązek rozbiórki nie został wykonany. Z takim stanowiskiem nie zgadza się skarżąca wskazując, że doszło do przedawnienia grzywny w celu przymuszenia, gdyż grzywna w celu przymuszenia jest należnością pieniężną objętą tytułem wykonawczym, tym samym i administracyjną karą pieniężną, która podlega przedawnieniu egzekucyjnemu. Z ostrożności skarżąca (odwołując się do art. 70 §1 w zw. z art. 2 §2 pkt 3 o.p.) podniosła, że grzywna w celu przymuszenia, jako świadczenie pieniężne objęte tytułem wykonawczym jest opłatą, która jako zobowiązanie podlega przedawnieniu. Wskazała jednocześnie, że obowiązek zapłaty grzywny w celu przymuszenia nie istniał na dzień wystawienia tytułu wykonawczego z 11 sierpnia 2025 r., ponieważ wygasł w całości z powodu upływu czasu (przedawnienia egzekucji), tj. 5 lat licząc od daty powstania obowiązku zapłaty, a tym samym nie istniał on w chwili obecnej. Odnosząc się zbiorczo do zarzutów skargi objętych punktami 1, 2 i 3 lit. a i b, to zdaniem sądu są one nieuzasadnione. Wskazać przede wszystkim należy, co ma kluczowe znaczenie dla sprawy (a tym samym, czy rację ma skarżąca twierdząc, że grzywna w celu przymuszenia, o której jest mowa w art. 119 u.p.e.a. jest karą pieniężną, o której stanowi art. 189b k.p.a., czy też opłatą, o której mówi art. 2 §2 pkt 3 o.p.), a także stanowi samodzielną instytucję prawną opisaną szczegółowo w rozdziale 2 u.p.e.a., że ww. grzywna nie ma nic wspólnego zarówno z karą pieniężną, czy też opłatą. Stanowią one bowiem odrębne instytucje prawne i każda z nich została ujęta w innym akcie prawnym (grzywna w celu przymuszenia - u.p.e.a., kara pieniężna – k.p.a., opłata skarbowa – ustawa o opłacie skarbowej, opłaty lokalne – ustawa o podatkach i opłatach lokalnych). Ten stan rzeczy (jeśli chodzi o karę pieniężną) potwierdza również treść art. 2 §1 pkt 2 u.p.e.a., gdzie wyraźnie rozróżniono grzywnę i kary pieniężne wymierzane przez właściwe organy. Jeśli zatem ustawodawca chciałby takiej jednolitości i utożsamiania grzywny w celu przymuszenia z karą pieniężną, czy też opłatą dałby temu wyraz w regulacji, która dotyczy tej instytucji. Należy też pamiętać, że zupełnie inne jest przeznaczenie grzywny w celu przymuszenia, która jest nakładana na daną osobę aby przymusić ją do wykonania obowiązku administracyjnego (o charakterze niepieniężnym) i stanowi środek egzekucyjny. Podlega nadto umorzeniu po jego spełnieniu. W przypadku natomiast kary pieniężnej jest ona ostateczną sankcją o charakterze pieniężnym za złamanie przepisu i nie da jej się cofnąć. W przypadku zaś opłat, o których jest mowa w art. 2 §1 pkt 3 o.p. to (w przypadku opłaty skarbowej) mamy do czynienia z daniną publicznoprawną, charakteryzującą się cechami podobnymi do podatków i ceł, z tym jednak zastrzeżeniem, że jest to świadczenie odpłatne, co oznacza, że jest związana z wzajemnym obliczalnym i konkretnym świadczeniem ze strony państwa, czyli z ekwiwalentem i stanowi koszt czynności dokonanej przez organ (por. wyrok WSA w Poznaniu z 27 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 608/09). W przypadku zaś opłat ujętych w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, to są to lokalne należności pieniężne (podatkowe) pobierane (w zależności od jej rodzaju) od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, które, np.: (-) dokonują sprzedaży na targowiskach (opłata targowa), (-) przebywają dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych (opłata miejscowa), (-) przebywających dłużej niż dobę w celach zdrowotnych, turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych w miejscowościach znajdujących się na obszarach, którym nadano status uzdrowiska (opłata uzdrowiskowa), (-) od umieszczonych tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych (opłata reklamowa), (-) od posiadania psów (opłata od posiadania psów). Inny jest zatem ich charakter. Co istotne są one ściągane za pomocą standardowej egzekucji pieniężnej (z rachunku bankowego, wynagrodzenia czy majątku) i nie stosuje się tutaj grzywny w celu przymuszenia. Grzywny nie stosuje się również do egzekwowania kar pieniężnych, jak i opłaty skarbowej. Służy ona bowiem, jak już wspomniano wcześniej wyłącznie egzekucji obowiązków niepieniężnych. Tym samym też grzywna ta nie jest zobowiązaniem o charakterze pieniężnym, jak uważa spółka. I nie przekreśla tego fakt, że ustawodawca postanowił, że nałożona w drodze postanowienia grzywna w celu przymuszenia, nieuiszczona w terminie, podlega ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 124 §1). Słusznie też zauważył organ, że w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok. WSA we Wrocławiu z 8 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 424/16 zaakceptowany przez NSA w wyroku z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1521/18; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 października 2916 r., sygn. akt III SA/Wr 417/16, czy też wyrok WSA w Warszawie z 19 października 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1401/21) wyraźnie wskazano, że nie istnieje norma prawna przewidująca skutek w postaci przedawnienia grzywny w celu przymuszenia a u.p.e.a. określa wyłącznie umorzenie przedmiotowej grzywny, które następuje jedynie w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym (art. 125 §1 u.p.e.a.). Ponadto przepis art. 126 tej ustawy stanowi, że na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w całości lub w części. Grzywna w celu przymuszenia jest więc środkiem egzekucyjnym a nie zobowiązaniem pieniężnym (jak próbuje przekonać skarżaca). Nie ulega więc przedawnieniu, może natomiast (jak wskazano wyżej) ulec wygaśnięciu, podlegać umorzeniu lub zwrotowi na skutek wystąpienia przesłanek określonych w przepisach u.p.e.a. (co w tej sprawie nie miało miejsca). W sytuacji zatem, w której skarżąca nie wykonała nałożonego na nią obowiązku (jak w tej sprawie), a organ nałożył na nią grzywnę w celu przymuszenia (co miało miejsce 6 sierpnia 2018 r.), nie można oczekiwać innego rozwiązania niż to, że grzywna zostanie ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych (co przewiduje zarówno art. 122 §2 pkt 1 u.p.e.a., jak art. 124 §1 tej ustawy). W orzecznictwie prezentowany jest nadto pogląd (co wzmacnia ww. tezy), że likwidacja skutków samowoli budowlanej nie ulega przedawnieniu (por. wyrok WSA w Gliwicach z 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 1019/15 zaakceptowany wyrokiem NSA z 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 875/18). Dopóki ponadto nie zostanie wykonany obowiązek, którego wykonania grzywna dotyczy, dopóty grzywna ta nie przedawania się (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1521/18). Tym samym za nieskuteczne należało uznać wszelkie rozważania dotyczące tego, że mamy do czynienia w tym przypadku z należnością pieniężną, która uległa przedawnieniu. Odwołując się natomiast do wyroku z 5 września 2023 r., sygn. akt II GSK 1619/22, wskazać należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że: "(...) postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia konkretyzuje środek egzekucyjny, kreując dodatkowy, wtórny i wykonawczy względem zasadniczego (pierwotnego) obowiązku niepieniężnego obowiązek o charakterze pieniężnym. Obowiązek uiszczenia grzywny w celu przymuszenia ma zatem charakter wtórny i akcesoryjny (zależny) względem obowiązku niepieniężnego, którego niewykonanie stanowi podstawę do zastosowania powyższego środka egzekucyjnego. (...) Istnienie tego obowiązku jest również uzależnione od wykonania zasadniczego (bazowego) obowiązku o charakterze niepieniężnym, gdyż nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, jeżeli obowiązek bazowy zostanie wykonany (art. 125 §1 u.p.e.a.). Istnieje więc bezpośredni i instrumentalny związek między sprawą egzekucji grzywny w celu przymuszenia i sprawą egzekucji obowiązku niepieniężnego, dla którego realizacji grzywna ta stanowi środek egzekucyjny. Z drugiej jednak strony sam ustawodawca wyraźnie postanowił, że nałożone w drodze postanowienia organu egzekucyjnego grzywny w celu przymuszenia, nieuiszczone w terminie, podlegają ściągnięciu w trybie egzekucji należności pieniężnych, określonym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 124 §1 u.p.e.a.), co należy interpretować w ten sposób, że w zakresie przymusowego wykonania obowiązku uiszczenia egzekucyjnych grzywien przymuszających toczy się odrębna egzekucja, a zatem w sensie formalno-procesowym sprawa egzekucji administracyjnej tego rodzaju grzywien ma charakter odrębny. A skoro, jak już wskazano wcześniej grzywna nie jest karą pieniężną ani opłatą (a tym samym i należnością pieniężną) i nie ulega przedawnieniu (będąc wymagalna dopóki postanowienie o jej zastosowaniu znajduje się w obiegu prawnym - jak w tej sprawie, co już zauważono wcześniej), to nie znajduje uzasadnienia zarzut niedopuszczalności egzekwowania tej grzywny w egzekucji administracyjnej (jak chciałaby tego strona). Podkreślenia wymaga też to (jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę), że prowadzone postępowanie egzekucyjne ma na celu wyegzekwowanie obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającym z ostatecznej decyzji z 23 stycznia 2012 r. (z uwagi na wyrok NSA z 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2472/12, który oddalił skargę kasacyjną na to rozstrzygnięcie) nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce gruntu oznaczonej nr [...] (położonej w obrębie miejscowości U., gm. [...]). Słusznie zatem przyjęto, że należność z tytułu grzywny w celu przymuszenia: (-) nie stanowi kary pieniężnej ani opłaty, a środek egzekucyjny przymuszający do wykonania obowiązku rozbiórki (zgodnie z decyzją z 23 stycznia 2012 r.), (-) nie podlega przedawnieniu, bowiem brak jest normy prawnej przewidującej przedawnienie grzywny w celu przymuszenia (co potwierdza wspomniane wcześniej orzecznictwo), (-) jest wymagalna, gdyż nadal pozostaje w obiegu prawnym postanowienie o jej nałożeniu z 6 sierpnia 2018 r. (gdyż skarga, jak i skarga kasacyjna na to rozstrzygnięcie odpowiednio wyrokiem WSA w Olsztynie z 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 680/18 i wyrokiem NSA z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OZ 1348/18 - zostały oddalone), (-) nie wygasła, bowiem obowiązek rozbiórki budynku mieszkalnego na działce nr geod. nr [...] (w obrębie miejscowości U., gm. [...]) nie został wykonany. Tym samym za niezasadne należało uznać (jak już wskazano wcześniej) zarzuty naruszenia: (-) art. 33 §1 i §2 pkt 1, 5 i 6 lit. c u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że podniesione zarzuty nieistnienia lub wygaśnięcia w całości lub części obowiązku określonego w tytule wykonawczym są niezasadne, (-) art. 189g §3 k.p.a. w zw. z art. 189b i art. 189a §2 pkt 4 i §3 k.p.a. (mając na uwadze art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 42 Karty praw podstawowych UE oraz art. 7a k.p.a. i art. 18 u.p.e.a.) poprzez błędną wykładnię nie uwzględniającą tego, że grzywna w celu przymuszenia jest należnością pieniężną objętą tytułem wykonawczym, tym samym i administracyjną karą pieniężną, która podlega przedawnieniu, (-) art. 70 §1 w zw. z art. 2 §2 i §3 o.p. poprzez błędną wykładnię nie uwzględniającą tego, że świadczenie pieniężne objęte tytułem wykonawczym, tj. grzywna w celu przymuszenia jest opłatą, która to opłata jako zobowiązanie podlega przedawnieniu, a w efekcie nie zastosowanie tych przepisów w przedmiotowej sprawie poprzez niewłaściwe uznanie, że kwota świadczenia pieniężnego objęta tytułem wykonawczym w ogóle nie podlega przedawnieniu egzekucyjnemu. Należy też pamiętać (mając na uwadze treść art. 45 §1 u.p.e.a. – (...) zobowiązany okazał dowody stwierdzające wykonanie, umorzenie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku, odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych, albo gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego...), że do odstąpienia od czynności egzekucyjnych nie wystarczy samo oświadczenie zobowiązanego. Niezbędne jest okazanie dowodów uzasadniających jedną z przesłanek odstąpienia od czynności egzekucyjnych, o których mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z 5 maja 2021 r., sygn. akt III FSK 930/21). Słusznie zatem przyjęto, że dopóki organ prowadzący egzekucję nie uzyska bezspornych dowodów świadczących o rozebraniu obiektu (którego dotyczy ta sprawa) w całości prowadzenie postępowania egzekucyjnego (dokonywanie czynności egzekucyjnych) będzie zgodne z obowiązującymi przepisami. W ocenie sądu (uwzględniając dotychczasowe rozważania) bezzasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania (pkt 3 skargi), tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 75 §1 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a. Odnosi się to także do argumentacji zaprezentowanej dla ich poparcia. W żaden też sposób nie wpływają one na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stanowią natomiast niczym nie popartą polemikę, pozostającą bez istotnego znaczenia dla sprawy. Zarówno bowiem stan faktyczny sprawy, jak i powołane przepisy prawa podatkowego (mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie) dawały podstawy do przyjętego rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy podjął niezbędne kroki do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącej. Zebrał ponadto w sposób wyczerpujący i rozpatrzył cały materiał dowodowy (zgodnie z dyspozycją art. 77 §1 i art. 80 k.p.a.). W uzasadnieniu natomiast zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazał jego motywy, na których się oparł się oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględnił zażalenia (w myśl art. 107 §3 k.p.a.). Sąd, nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym też trudno doszukać się tutaj naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.). Zasada ta bowiem stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Przy tym działanie na podstawie prawa oznacza prawidłowe zastosowanie zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego (co w tej sprawie miało miejsce, a strona tego skutecznie nie podważyła). Uwzględniając dotychczasowe rozważania trudno też mówić o naruszenia zasad ujętych w art. 7 k.p.a. (zasada prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli). Wbrew twierdzeniu skarżącej nie doszło również w sprawie do naruszeniu art. 75 §1 k.p.a. Strona bowiem w ogóle nie wskazała, o jakie dowodowy jej chodzi. Ponadto w ocenie sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił organom na dokonanie rozstrzygnięcia w sprawie (czego skarżący skutecznie nie zakwestionował). Dotyczy to także zarzutu naruszenia art. 85 §1 i §2 k.p.a., którego strona w ogóle nie uzasadniła, a nie jest rolą sądu doszukiwanie się motywów stawianych w skardze zarzutów. Sąd nie znalazł również podstaw do zaakceptowania zarzutu naruszenia art. 7a §1 k.p.a. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że strona praktycznie w ogóle go nie uzasadniła, a nie jest rolą sądu doszukiwanie się motywów stawianych w skardze zarzutów. Nie wskazał bowiem o jakie wątpliwości prawne w tym przypadku chodzi. Ponadto (co nie miało miejsca w tej sprawie) w przepisie tym chodzi o sytuację, kiedy pozostają co najmniej dwa równo uprawnione sposoby rozumienia danego przepisu, czyli mamy do czynienia z tzw. "patem interpretacyjnym" (por. wyroki NSA z 19 lutego 2026 r., sygn. akt II OSK 2212/23; z 28 kwietnia 2026 r., sygn. akt III OSK 2029/23). I nie chodzi tutaj o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie. Zastosowanie art. 7a §1 k.p.a. i rozstrzyganie na jego podstawie na korzyść strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy wystąpią niedające się usunąć wątpliwości, co do wykładni przepisów stosowanego prawa (a z taką sytuacją zdaniem sądu nie mieliśmy do czynienia w tej sprawie). Sąd nie znalazł jednocześnie podstaw do uwzględnienia zarzutu ujętego w punkcie 3 lit. c i d skargi. Wskazać przede wszystkim należy, że zarzuty te są niezrozumiałe. Należy też zauważyć, że postanowienie z 6 sierpnia 2018 r., mocą którego nałożono grzywnę w celu przymuszenia było już przedmiotem zainteresowania sądów administracyjnych, które odpowiednio WSA w Olsztynie postanowieniem z 25 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 680/18 odrzucił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OZ 1348/18 oddalił zażalenie na to postanowienie. Ponadto w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie jego odbioru, z którego wynika, że zostało ono prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 17 sierpnia 2018 r. (akt sprawy I instancji). Tym samym trudno uznać za zasadne twierdzenie, że z urzędu nie ustalono daty doręczenia zobowiązanej ww. postanowienia, a co ma znaczenie między innymi dla istnienia wymagalności i wykonalności tego świadczenia pieniężnego oraz, że takim ustaleniem nie może być "domniemanie doręczenia". Jeśli natomiast chodzi o tytuł wykonawczy i wskazaną w pozycji D1 pkt 5 datę wydania postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia (zamiast daty doręczenia postanowienia skarżącej), to zdaniem sądu błąd ten pozostaje bez istotnego wpływu na wymagalność należności, jak bowiem wskazano wyżej rozstrzygnięcie to zostało skarżącej doręczone. Słusznie też zauważył organ I instancji, że skoro od przedmiotowej należności nie nalicza się odsetek i nie ma ona charakteru okresowego), to data powstania należności ma jedynie charakter porządkowy. Strona nie wyjaśniła ponadto, jaki miałoby to mieć wpływ na prawidłowość przyjętego rozstrzygnięcia. Jak zauważył ponadto WSA w Gliwicach w wyroku z 4 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 412/25, zobowiązany nie może kwestionować tytułu wykonawczego, składając zarzut ze względu na to, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., w tym oznaczenia organu egzekucyjnego czy też elementów wskazanych w art. 27 §1 pkt 3 u.p.e.a. Zamknięty katalog podstaw zarzutów podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ramach tego unormowania ustawodawca nie umieścił rozwiązania odnoszącego się do niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Dlatego też nie można (jak zauważył WSA w Gliwicach) w stanie prawnym obowiązującym od 30 lipca 2020 r. opierać zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na sytuacji niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Podsumowując, słusznie stwierdzono, że należność z tytułu grzywny w celu przymuszenia: (-) nie stanowi kary pieniężnej, a środek egzekucyjny przymuszający do wykonania obowiązku rozbiórki (zgodnie z decyzją z 23 stycznia 2012 r.), (-) nie podlega przedawnieniu, z uwagi na brak normy prawnej przewidującej przedawnienie grzywny w celu przymuszenia, (-) jest wymagalna, bowiem postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia pozostaje w obiegu prawnym, (-) nie wygasła – ponieważ obowiązek rozbiórki budynku mieszkalnego nie został wykonany (brak podstaw do umorzenia grzywny w celu przymuszenia). Uwzględniając dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zarzuty podniesione w skardze w żaden sposób nie wpływają na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Stanowią natomiast niczym nie popartą polemikę, pozostającą bez istotnego znaczenia dla sprawy. Sąd, nie będąc jednocześnie związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się również innych błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.