II SA/Op 336/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku energetycznego oddala skargę.

Przedmiotem skargi, wniesionej przez J. M., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 maja 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Działu Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z dnia 27 stycznia 2017 r., nr [...], odmawiającą J. M. przyznania dodatku energetycznego. Zaskarżoną decyzję poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Wnioskiem z 28 listopada 2016 r. J. M. (zwaną dalej też skarżącą) zwróciła się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie o przyznanie dodatku energetycznego. W treści formularza wniosku oświadczyła, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, przyznano jej dodatek mieszkaniowy i jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej, tj. w lokalu przy ul. [...] w [...]. Decyzją z dnia 22 września 2016 r., nr [...], Kierownik Działu Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, na podstawie art. 5c i art. 5d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r. poz. 1059, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a., odmówił J. M. przyznania dodatku energetycznego. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 30 listopada 2016 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie (OPS) wpłynął wniosek skarżącej w sprawie przyznania dodatku energetycznego. Ponieważ wnioskodawczyni nie dołączyła do wniosku umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej, podjęto działania z urzędu i dołączono kserokopię umowy z poprzedniego wniosku nr [...] z dnia 5 kwietnia 2013 r. Organ stwierdził, że z treści posiadanych dokumentów wynika, iż wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i posiada umowę na dostawę energii elektrycznej zawartą z przedsiębiorstwem energetycznym na lokal przy ul. [...] w [...]. Nadmienił, że odrębną decyzją z dnia 27 stycznia 2017 r., nr [...], odmówiono J. M. przyznania dodatku mieszkaniowego, co ma ten skutek, iż strona nie posiada statusu odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej, o którym mowa w art. 3 pkt 13c ustawy Prawo energetyczne, a to z kolei oznacza, że nie przysługuje jej dodatek energetyczny. Powołując się na przepis art. 3 pkt 13c powołanej ustawy, organ wskazał, że odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej jest osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. W odwołaniu od ww. decyzji J. M. zarzuciła naruszenie prawa materialnego i procesowego, sprzeczność istotnych ustaleń Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z treścią zebranego materiału dowodowego oraz opieszałość organu w wydaniu decyzji z pouczeniem o odmowie przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego przyznanego na podstawie prawomocnego wyroku o eksmisji. Na podstawie powyższych zarzutów wniosła o zmianę zaskarżonych decyzji w całości, zastosowanie art. 674 Kodeksu cywilnego (K.c.) i zobowiązanie OPS Nysa i Gminę [...] do dostarczenia pełnej dokumentacji w sprawie związanej z przydziałem lokalu socjalnego na skutek dokonanej przymusowej eksmisji oraz zasądzenie kosztów odwoławczych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organ nie odniósł się do tez i konkluzji wynikających z art. 674 K.c. i przywołanych przez nią wyroków sądowych. Zarzuciła, iż organ pierwszej instancji wbrew orzecznictwu sądowemu nie wziął pod uwagę tego, iż stosunek umowny nadal wiąże strony, mimo upływu terminu (w tym przypadku umowy najmu), co wynika z treści art. 674 K.c. Akcentowała, że zajmuje lokal socjalny, do którego została skierowana na mocy wyroku eksmisyjnego, natomiast Gmina [...] nie wydała żadnego aktu prawnego zobowiązującego ją do opuszczenia zajmowanego lokalu, jak również nie wydała decyzji o odmowie przedłużenia umowy najmu. W tych okolicznościach stosunek umowy nadal wiąże strony, a odmowa przyznania dodatku mieszkaniowego i dodatku energetycznego jest bezzasadna. Zdaniem odwołującej, ustalenia organu zawarte w zaskarżonej decyzji są sprzeczne z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, gdyż jest ona najemcą i osobą związaną umową zakupu energii elektrycznej. W wyniku rozpoznania odwołania, opisaną na wstępie decyzją z dnia 30 maja 2017 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium zrelacjonowało przebieg postępowania administracyjnego i przywołało mające zastosowanie w sprawie przepisy. Następnie stwierdziło, że J. M. wnioskiem z dnia 28 listopada 2016 r. zwróciła się do Burmistrza Nysy o przyznanie dodatku energetycznego, podając w jego uzasadnieniu, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, przyznano jej dodatek mieszkaniowy, jest stroną umowy kompleksowej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej, tj. w lokalu położonym w [...] przy ul. [...]. Tymczasem z adnotacji pracownika OPS w Nysie, zawartej na formularzu wniosku, wynika, iż wnioskodawczyni odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W odniesieniu do tego Kolegium wywiodło, że z akt sprawy wynika, iż wnioskodawczyni nie posiada prawa do dodatku mieszkaniowego, ponieważ upoważniony przez Burmistrza Nysy, Kierownik Działu Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, decyzją z dnia 27 stycznia 2017 r., nr [...], odmówił J. M. przyznania dodatku mieszkaniowego, stwierdzając, że strona nie spełnia warunków określonych w ustawie o dodatkach mieszkaniowych, bowiem nie posiada tytułu prawnego do lokalu, w którym zamieszkuje oraz nie jest osobą oczekującą na przysługujący jej lokal socjalny lub zamienny. Kolegium zaznaczyło, że wskazana decyzja organu pierwszej instancji z dnia 27 stycznia 2017 r. była przedmiotem odwołania i w wyniku rozpatrzenia tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 maja 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Kierownika Działu Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z dnia 27 stycznia 2017 r. w sprawie odmowy przyznania J. M. dodatku mieszkaniowego, co ma ten skutek, iż strona nie dysponuje aktem administracyjnym przyznającym jej dodatek mieszkaniowy. W nawiązaniu do powyższego Kolegium podało, że organ pierwszej instancji nie miał żadnych podstaw prawnych, by w postępowaniu o przyznanie dodatku energetycznego rozstrzygać zagadnienie tytułu prawnego do zajmowanego przez stronę lokalu mieszkalnego, które było przedmiotem odrębnego postępowania w sprawie o dodatek mieszkaniowy. Istotą postępowania o przyznanie dodatku energetycznego jest stwierdzenie, czy strona w dacie złożenia wniosku o dodatek energetyczny dysponowała decyzją administracyjną przyznającą jej dodatek mieszkaniowy. W tych okolicznościach Kolegium zgodziło się z organem pierwszej instancji, że strona nie jest odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 13c ustawy Prawo energetyczne. W konsekwencji oznacza to, że bez znaczenia dla odmowy przyznania dodatku energetycznego pozostawał fakt, iż J. M. spełnia pozostałe warunki przewidziane ustawą do otrzymania dodatku energetycznego, tj. jest stroną umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (umowa nr [...] z dnia 5 kwietnia 2013 r.) i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Zdaniem Kolegium, osoba, która chce otrzymać dodatek energetyczny musi spełniać kumulatywnie wszystkie warunki określone w art. 3 pkt 13c ustawy. Wobec tego, iż strona spełnia dwa z trzech wymienionych w tym przepisie warunków uprawniających do dodatku energetycznego nie przysługuje jej dodatek energetyczny. Zaakcentowało, że dodatek energetyczny przysługuje osobie, która posiada prawo do dodatku mieszkaniowego. To z kolei oznacza, że prawo do dodatku energetycznego pozostaje w ścisłym związku z prawem do dodatku mieszkaniowego, który przyznawany jest na czas oznaczony, tj. na okres 6 miesięcy. Odnosząc się do wniosku o "zasądzenie" kosztów odwoławczych Kolegium zauważyło, że sprawa z wniesionego odwołania toczyła się na posiedzeniu niejawnym, bez osobistego stawiennictwa J. M., dlatego nie było podstaw do zastosowania przepisów o kosztach postępowania, o których mowa w art. 263 w związku z art. 56 K.p.a. Nie godząc się z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego J. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Sformułowała zarzut naruszenia prawa materialnego i przepisów procedury, co wpłynęło na wynik sprawy, sprzeczność istotnych ustaleń Kolegium z treścią zebranego w sprawie materiału przez przyjęcie, że skarżącej nie należy się dodatek energetyczny, opisany ustawą i orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji w całości, za czym przemawia słuszny interes społeczny i słuszny interes strony oraz uzasadnienie faktyczne i prawne oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zgodnie z doktryną orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego, w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy wraz z dodatkiem energetycznym nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku energetycznego i mieszkaniowego wstrzymuje się w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania należności. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. Jednakże w przypadku uregulowania należności w terminie wcześniej określonym, wypłaca się dodatek energetyczny i mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Dowodziła, że "w tym przypadku brak jest mowy o decyzji w przedmiocie zaległości, jak również brak jest decyzji wraz z uzasadnieniem o okolicznościach odmowy podpisania umowy najmu na lokal przyznany zgodnie z ustawą i orzecznictwem, na jaki skarżąca dysponuje prawem otrzymania pomocy tytułem dodatku energetycznego z dodatkiem mieszkaniowym". Z tych powodów, w jej ocenie, ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oparte na niekompletnej dokumentacji Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie są sprzeczne ze stanem faktycznym i materiałem sprawy. W piśmie procesowym z dnia 17 lipca 2017 r. skarżąca wniosła o zwrócenie się do Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Cywilny o przedłożenie do sprawy sądowoadministracyjnej - akt o sygnaturze [...] oraz [...], ponadto o zobligowanie Gminy [...] do doręczenia kompletnej dokumentacji związanej z przydziałem obecnie zajmowanego przez nią lokalu z wyjaśnieniem, jak wpływa na płynność opłat nieprzyznawanie dodatku mieszkaniowego wraz z dodatkiem energetycznym. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 1 sierpnia 2017 r. umorzono postępowanie z wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowiono dla J. M. radcę prawnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazało, że w postępowaniu o przyznanie dodatku energetycznego obowiązkiem organu było dokonanie oceny, czy skarżąca spełnia warunki uznania jej za odbiorcę wrażliwego energii elektrycznej, a więc warunku, czy jest ona osobą, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Kolegium nie było zobligowane do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie prawa skarżącej do dodatku mieszkaniowego albowiem kwestia ta została rozstrzygnięta w odrębnym postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją Kolegium z dnia 30 maja 2017 r. Ponadto w kwestii nieprzysługiwania skarżącej dodatku energetycznego z tego powodu, iż nie jest odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej, gdyż nie spełnia przesłanek z art. 3 pkt 13c ustawy Prawo energetyczne, wypowiadał się kilkakrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyrokach: z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Op 626/16, z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Op 197/17. Na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik procesowy oświadczył, że podtrzymuje wniesioną skargę, wywody w niej zawarte oraz w piśmie procesowym przedłożonym na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że decyzje te nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przypomnieć przyjdzie, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 maja 2017 r., którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Działu Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie z dnia 27 stycznia 2017 r. o odmowie przyznania J. M. dodatku energetycznego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 3 pkt 13c, art. 5c i art. 5d ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 220, z późn. zm., zwanej nadal jako ustawa). Z przepisów tych wynika, że dodatek energetyczny przysługuje tzw. odbiorcy wrażliwemu energii elektrycznej, zdefiniowanemu w art. 3 punkt 13c ustawy i jest przyznawany w drodze decyzji wydawanej przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta na wniosek odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej jest osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, która jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym i zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Dodatek energetyczny jest wypłacany w okresach miesięcznych, do dnia 10 każdego miesiąca z góry, z wyjątkiem miesiąca stycznia, w którym dodatek energetyczny wypłaca się do 30 stycznia danego roku i miesięcznie stanowi on 1/12 kwoty rocznej dodatku energetycznego ogłaszanej przez ministra właściwego do spraw gospodarki, na podstawie art. 5c ust. 4 ustawy. Nadto analiza przepisów ustawy dotyczących dodatku energetycznego wskazuje, że dodatek energetyczny jest świadczeniem wypłacanym obok dodatku mieszkaniowego osobie, która wystąpi o jego przyznanie odrębnym wnioskiem, inicjując w ten sposób osobne postępowanie w sprawie przyznania dodatku energetycznego. Otrzymanie powyższych dodatków wymaga oddzielnych wniosków i spełnienia różnych kryteriów ustawowych określonych w dwóch różnych ustawach. Nie istnieje zatem automatyzm w przyznawaniu dodatku mieszkaniowego i dodatku energetycznego. Dodatek energetyczny jest przyznawany począwszy od miesiąca złożenia wniosku po spełnieniu przez wnioskodawcę warunków jego przyznania wskazanych w ustawie, w tym zwłaszcza po wykazaniu, że wnioskodawca ma status odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej, czyli ma przyznany dodatek mieszkaniowy (por. m.in. wyroki WSA w Białymstoku z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 1130/14, WSA w Opolu z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Op 626/16 - opublikowane na stronach internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl//),. Przyznanie dodatku mieszkaniowego na rzecz odbiorcy energii elektrycznej uprawnia go do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dodatku energetycznego, natomiast brak przyznanego dodatku mieszkaniowego uniemożliwia przyznanie dodatku energetycznego. W celu przyznania dodatku energetycznego organ zobligowany jest ustalić czy: wnioskodawcy przyznano dodatek mieszkaniowy w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wnioskodawca jest stroną umowy kompleksowej lub umowy sprzedaży energii elektrycznej zawartej z przedsiębiorstwem energetycznym oraz zamieszkuje w miejscu dostarczania energii elektrycznej. Jak trafnie zauważyło Kolegium, przyznanie dodatku mieszkaniowego jest jedynie jednym z warunków przyznania dodatku energetycznego, zatem bez znaczenia dla odmowy przyznania dodatku energetycznego pozostaje fakt, iż J. M. spełnia pozostałe warunki przewidziane ustawą do otrzymania dodatku energetycznego. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ nie miał podstaw do przyznania skarżącej dodatku energetycznego, ponieważ nie posiadała ona statusu odbiorcy wrażliwego energii elektrycznej. Przyjdzie dostrzec, że organy administracyjne rozstrzygają sprawy administracyjne na podstawie stanu faktycznego i prawnego z dnia orzekania. Jak wynika z lektury akt, decyzją z dnia 27 stycznia 2017 r., nr [...], Kierownik Działu Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie odmówił J. M. przyznania dodatku mieszkaniowego, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 30 maja 2017 r., nr [...]. Nie budzi zatem wątpliwości, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie (30 maja 2017 r.), skarżąca nie spełniała warunku w postaci przyznanego jej prawa do dodatku mieszkaniowego, a więc niemożliwe było przyznanie jej dodatku energetycznego. Skarżąca nie spełniała bowiem ustawowego warunku w postaci przyznania dodatku mieszkaniowego, od którego uzależniono prawo do otrzymania dodatku energetycznego. Prawidłowo zatem odmówiono skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego. Dodać przyjdzie, że na ocenę legalności zaskarżonej decyzji nie mogą mieć wpływu okoliczności podnoszone w skardze. Przytoczone powyżej przepisy ustawy w sposób jednoznaczny stanowią, że wnioskodawczyni w sprawie o przyznanie dodatku energetycznego powinna wykazać, że jest odbiorcą wrażliwym energii elektrycznej, a skarżąca wymogu tego nie spełniała. W świetle powyższych konstatacji, organ nie miał podstaw prawnych do prowadzenia w niniejszym postępowaniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego związanego z uprawnieniem skarżącej do dodatku mieszkaniowego. Jedynym obowiązkiem Kolegium w powyższej kwestii było ustalenie czy ostatecznie rozstrzygnięto sprawę odmowy dodatku mieszkaniowego. Reasumując, stwierdzić należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie zgromadziły niezbędny materiał dowodowy, dokonując jego oceny zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej, a więc zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Z uwagi na ujawnione okoliczności prawidłowo również odmówiły skarżącej przyznania dodatku energetycznego. Natomiast wydane akty zostały wyczerpująco uzasadnione, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 K.p.a. Nie doszło również do naruszenia art. 10 K.p.a. Zdaniem Sądu, organom obu instancji nie można również postawić zarzutu przekroczenia prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.