II SA/Po 119/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu 5 lipca 2024 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Poznania z 11 lipca 2023 r., nr LXXXVIII/1671/VIII/2023, w przedmiocie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej 300 zł (słownie: trzysta złotych) uiszczone tytułem wpisu od skargi.

Pismem z dnia 10 stycznia 2024 r. A. S.A. w W. (dalej też jako skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 11 lipca 2023 r. nr LXXXVIII/1671/VIII/2023 w przedmiocie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń (dalej jako uchwała). W skardze spółka domaga się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w części tj. w zakresie § 10 ust.1 uchwały. Zarządzeniem z 28 maja 2024 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wykazania interesu prawnego do zaskarżenia w całości uchwały Rady Miasta Poznania z dnia 11 lipca 2023 r. nr LXXXVIII/1671/VIII/2023 w przedmiocie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń poprzez w szczególności przedłożenie w terminie 2 tygodni od dnia otrzymania wezwania wykazu działek gruntu na których znajdują się urządzenia i nośniki reklamowe do których strona skarżąca posiada tytuł prawny, a położonych na terenie objętym zaskarżoną uchwałą wraz z dokumentami potwierdzającymi posiadanie przez skarżącą prawnorzeczowego tytułu do każdego z urządzeń lub nośników oraz prawnorzeczowego lub obligacyjnego tytułu do każdej z tych nieruchomości oraz wskazania położenia każdej z tych działek z posadowionym urządzeniem lub nośnikiem w granicach poszczególnych terenów dla których zaskarżona uchwała określa zasady i warunki sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, pod rygorem przyjęcia, skarżąca nie posiada tego rodzaju urządzeń, nośników, względnie nieruchomości na terenie, których są one zainstalowane na terenie objętym zaskarżoną uchwałą. Wezwanie powyższe doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącej 5 czerwca 2024 r. W piśmie z dnia 12 czerwca 2024 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej spółki oświadczył, iż cofa skargę w całości oraz odnosząc się do wezwania dotyczącego uzupełnienia braków skargi wskazał, że do wykazania interesu prawnego wystarczające jest wskazanie chociażby jednego przypadku i powołał się tym zakresie na znajdującą się w aktach spray decyzję dotyczącą tablicy reklamowej znajdującej się przy Rynku [...] w Poznaniu, z której mają wynikać dane tablicy, jej położenie i tytuł własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazać należy, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.), podlega odrzuceniu skarga na uchwalę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Odpowiednim przepisem szczególnym jest w tym zakresie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała Rady Miasta Poznania jest nadto niewątpliwie aktem prawa miejscowego, a wiec zalicza się do katalogu z art. art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., co oznacza, iż znajduje do niej zastosowanie regulacja z art. 58 § 1 pkt 5a tej samej ustawy. Dalej wskazać należy, iż tak w skardze jak i w piśmie procesowym z dnia 12 czerwca 2024 r. profesjonalny pełnomocnik strony skarżącej nie wykazał, by interes prawny lub uprawnienie jego mocodawcy zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. W skardze brak jest bowiem jakichkolwiek rozważań dotyczących kwestii naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki, zaś w piśmie z dnia 12 czerwca 2024 r. powołano się w tym zakresie na rzekomo znajdującą się w aktach sprawy sądowoadministracyjnej decyzję dotyczącą tablicy reklamowej przy Rynku Gródeckim w Poznaniu, podczas gdy w aktach brak tego rodzaju decyzji administracyjnej. W aktach sprawy znajduje się wprawdzie potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia postanowienia (a nie jak twierdzi pełnomocnik skarżącej decyzji)m Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z 2 sierpnia 2023 r., jednakże orzeczenie to ma charakter procesowy , albowiem zostało wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia na wniosek Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz na wniosek obywatela postępowania administracyjnego dotyczącego tablicy reklamowej typu billboard przymocowanej do ściany budynku przy Rynku Śródeckim 13/14 i co za tym idzie w żadnym razie nie może być uznane za wystarczające dla stwierdzenia, iż uchwała Rady Miasta Poznania z dnia 11 lipca 2023 r. nr LXXXVIII/1671/VIII/2023 w przedmiocie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń naruszyła skonkretyzowany interes prawny lub uprawnienie skarżącej Spółki. Wobec podanych okoliczności na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono natomiast w pkt 2. sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Odnosząc się do oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej o cofnięciu skargi w całości wskazać zaś należy, iż nie jest możliwe ani cofnięcie skargi podlegającej odrzuceniu, ani tym bardziej umorzenie postępowania, które w ogóle nie mogło być skutecznie wszczęte skargą dotkniętą brakiem materialnoprawnym, który mimo wezwania nie został przez profesjonalnego pełnomocnika uzupełniony. Stąd też orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi za niedopuszczalne.