II SA/Po 258/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz Sędziowie Sędzia WSA Paweł Daniel Sędzia WSA Sebastian Michalski (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

Wójt Gminy [...], po rozpoznaniu sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., decyzją z dnia 24 czerwca 2025 roku (nr [...]), odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z drogą wewnętrzną na działce oznaczonej nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], przy ul. [...], gmina [...]. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że aktualnie teren inwestycji jest zabudowany budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wolnostojącym oraz budynkiem gospodarczo-usługowym. Te budynki mają zostać rozebrane, a inwestycja będzie realizowana na terenie pozbawionym zabudowy. Pierwotnie inwestor planował budowę dwunastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej oraz dwunastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z drogą wewnętrzną. W dniu 8 kwietnia 2025 roku, po zapoznaniu się z projektem decyzji odmownej, inwestor przedstawił nową koncepcję zagospodarowania terenu oraz wskazał, że jest ona zgodna z wytycznymi zawartymi w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Rozpatrując skorygowany wniosek organ uznał, że planowana budowa siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z drogą wewnętrzną nie spełnia zasady kontynuacji w zakresie parametru linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej. Organ wyjaśnił, że w granicach obszaru analizy, wzdłuż ul. [...], występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna wolnostojąca obsługiwana bezpośrednio z drogi publicznej obejmującej działkę o numerze ewidencyjnym [...] (ul. [...]). Na każdej działce budowlanej znajduje się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Wzdłuż ul. [...] nie występują drogi wewnętrzne obsługujące zespoły budynków w głębi terenu, w oddaleniu od pasa zabudowy mieszkaniowej usytuowanej wzdłuż tej ulicy. Nie występują 2 lub więcej budynków w obrębie jednej działki gruntu. Zabudowa jest realizowana jako ekstensywna i ma ona formę rozproszoną, nie występują zorganizowane zespoły zabudowy. W ramach istniejącej dotychczas zabudowy przeznaczonej do rozbiórki na działce inwestycyjnej znajduje się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Dopuszczenie do realizacji planowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych będzie oznaczać dopuszczenie niewystępującego w sąsiedztwie odmiennego porządku urbanistycznego, tzn. dopuszczenie drugiego i kolejnych budynków na terenie przedmiotowej działki, w głębi terenu, w kolejnej linii zabudowy. Taka możliwość oznacza również konieczność ustalenia linii zabudowy niezgodnie z § 3 ust.1-2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynki mieszkalne znajdujące się w sąsiedztwie wnioskowanej inwestycji zlokalizowane są w jednej linii (strefie) drogi publicznej, tworząc urbanistyczną całość skoncentrowaną przy istniejącym układzie drogowym. Generalną zasada lokalizacji zabudowy w ramach terenu objętego analizą jest występowanie wyłącznie jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na każdej pojedynczej działce budowlanej. Wzdłuż ulicy [...] budynki zlokalizowane są w odległości od 8m do 29m od granicy z działką drogową. Planowaną zabudowę wskazano w odległości około 110m od granicy frontowej terenu inwestycji. Średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym z tolerancją do 20% wynosi od 9,8m do 14,7m. Pierwotnie wnioskowana szerokość elewacji frontowej dla każdego budynku to od 6m do 12m. Maksymalna szerokość zespołu dwóch bliźniaków mogła więc wynosić 24m. Skorygowana maksymalna szerokość elewacji frontowych od 10m do 16m dla każdego z planowanych 7 budynków przekracza znacznie średnią wartość z tolerancją 20% określona przez zabudowę zlokalizowaną w granicach obszaru analizy. [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa do złożenia odwołania. W ocenie Spółki kwestionowana decyzja narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 i § 6 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa w zakresie linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej. Spółka podniosła także zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. poprzez brak powiadomienia, że treść wniosku nie będzie odpowiadać wynikom analizy, nie dając w ten sposób stronie możliwości ewentualnej modyfikacji wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu sprawy wskutek odwołania, decyzją z 27 listopada 2025 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W odniesieniu do zarzutów odwołania wyjaśniono, że planowana zabudowa musi nawiązywać do zabudowy "zastanej" w obszarze analizowanym. Z akt sprawy wynika, że dopuszczenie planowanej inwestycji w "głębi" obszaru analizowanego poza istniejącą w tym obszarze linią zabudowy oraz poza zlokalizowaną w tym obszarze zabudową stanowiłoby naruszenie § 3 ust. 1-3 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zaakceptował stanowisko organu I instancji, iż w sprawie nie znajduje zastosowania § 6 ust. 2 ww. rozporządzenia. Dopuszczenie realizacji budynków, które osiągają wartość najwyższą w zakresie wskaźnika szerokości elewacji frontowej, tylko dlatego że w obszarze analizowanym znajduje się obiekt (na działce nr [...]) posiadający wyższą wartość nie jest uzasadnione sposobem zagospodarowania terenu inwestycji. Planowana zabudowa nie nawiązuje do zabudowy występującej w obszarze analizowanym, i nie daję się pogodzić z układem zabudowy, który występuje w otoczeniu. Kolegium wskazało ponadto, że pismem z dnia 27 maja 2025 roku Spółka została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W aktach sprawy znajduje się protokół z 3 czerwca 2025 roku poświadczający okoliczność udostępnienia Spółce projektu decyzji. [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Strona zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie Skarżącej decyzja została wydana z naruszeniem: 1) art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 i § 6 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia tzw. zasady dobrego sąsiedztwa w zakresie linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej. 2) art. 15, art. 79a oraz art. 107 § 3 ustawy - Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: brak wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony oraz brak odniesienia się do argumentacji odwołania wskazującej na brak podstaw do ustalania tylnej linii zabudowy i odmowy ustalenia warunków zabudowy z tego względu, że planowana ilość budynków wymaga zagospodarowania kolejnych części gruntu, oddalonych od drogi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji. W piśmie z dnia 15 maja 2026 roku (k. 82 akt sądowych) pełnomocnik skarżącej Spółki sformułował zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu zgłoszonego żądania wyjaśniono, że wnioskodawcą w postępowaniu przed Wójtem Gminy [...] była [...] sp. z o.o. sp. k., natomiast zaskarżona decyzja jak i decyzja Wójta Gminy [...] zostały wydane na rzecz [...] Sp. z o.o. Ponadto w ciągu postępowania organ I instancji prowadził korespondencję w sprawie z wnioskodawcą, a więc [...] sp. z o.o. sp. k., natomiast decyzję wydał w stosunku do [...] Sp. z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego aktualnego na dzień wydania zaskarżonego aktu. Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143 ze zm.; dalej w skrócie "P.p.s.a."). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), a przewidziane ustawą środki stosuje w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga okazała się nieuzasadniona. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p."). Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, ani też podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. Analiza dokumentów włączonych do przekazanych akt administracyjnych ujawnia, że pierwotnie formularz wniosku o ustalenia warunków zabudowy nie został wypełniony w zakresie danych wnioskodawcy. Do wniosku załączone zostały natomiast: pełnomocnictwo udzielone Ł. K. przez M. G. działającego w imieniu [...] Spółka komandytowa, zapewnienie dostaw energii oraz zapewnienie dotyczące uzbrojenia w sieć wodociągową i sieć kanalizacji sanitarnej dla [...] Sp. z o.o., a także dokument wystawiony przez Starostę [...], który potwierdza, że [...] Sp. z o.o. Sp. K. jest licencjobiorcą w zakresie korzystania z materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku o ustalenie warunków zabudowy w zakresie podania danych wnioskodawcy wykonano w ten sposób, że jako wnioskodawcę wpisano "[...] Sp. z o.o. reprezentant M. G.". Pierwsza analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pierwszy projekt decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy zostały skierowane do [...] Sp. z o.o. Po wypowiedzeniu pełnomocnictwa Ł. K. odpowiedź na zawiadomienie z dnia 18 marca 2025 roku złożyła [...] Sp. z o.o. Sp. K. W formularzu zawierającym korektę pierwotnego wniosku (budowa 7 zamiast 24 budynków) jako wnioskodawcę wpisano [...] Sp. z o.o. Sp. K. Po wykonaniu ponownej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla wniosku, który złożyła [...] Sp. z o.o., wydana została przez Wójta Gminy [...] decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy skierowana do [...] Sp. z o.o. Odwołanie od decyzji sporządził pełnomocnik w osobie radcy prawnego, który załączył do akt pełnomocnictwo udzielone mu przez [...] Sp. z o.o. W konsekwencji decyzja odwoławcza została skierowana do [...] Sp. z o.o. Analiza włączonych do akt sądowych wydruków z Krajowego Rejestru Sądowego dla [...] Sp. z o.o. (KRS [...]) oraz [...] Sp. z o.o. Sp. K. (KRS [...]) ujawnia, że członkiem zarządu [...] Sp. z o.o. jest M. G.. Według danych ujawnionych w KRS podmiotem uprawnionym do reprezentowania [...] Sp. z o.o. Sp. K. jest [...] Sp. z o.o. Spółki mają siedzibę pod tym samym adresem. Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia zaistnienia przesłanki skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Analiza treści uzasadnienia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 24 czerwca 2025 roku (nr [...]) jednoznacznie wskazuje, że została ona wydana w rozpoznaniu skorygowanego wniosku z dnia 15 listopada 2025 roku, który złożyła [...] Sp. z o.o. Organy prawidłowo rozpoznały treść odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 18 marca 2025 roku jako korektę pierwotnego wniosku złożonego przez [...] Sp. z o.o. W ocenie Sądu dokumenty składane w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego nie dają podstaw do formułowania stanowiska, że [...] Sp. z o.o. złożyła oświadczenie o cofnięciu własnego wniosku. W konsekwencji brak było podstaw dla przyjęcia oceny, że postępowanie toczyło się w celu rozpoznania wniosku pochodzącego od [...] Sp. z o.o. Sp. K. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 63 ust. 1 i ust. 5 u.p.z.p. w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości. Organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. W przypadku decyzji wydanej dla zabudowy, o której mowa w art. 61 ust. 4, może ona zostać przeniesiona na rzecz innej osoby z zastrzeżeniem, że zabudowa ta będzie wchodziła w skład gospodarstwa rolnego tej osoby oraz powierzchnia tego gospodarstwa rolnego przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 9 w związku z art. 79a, czy też art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej w skrócie "K.p.a."), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Z akt administracyjnych wynika ponad wszelką wątpliwość, że skarżąca Spółka zapoznała się z materiałami i dowodami zgromadzonymi w toku rozpoznania skorygowanego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Pismem z dnia 27 maja 2025 roku, na podstawie art. 10 § 1 K.p.a., została zawiadomiona bowiem o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W analizie urbanistycznej oraz w projekcie decyzji odmownej w sposób jasny i wyczerpujący analogicznie dla dwóch propozycji zagospodarowania terenu inwestycji wyjaśniono że "W granicach obszaru analizy, wzdłuż ul. [...], występuje wyłącznie zabudowa jednorodzinna wolnostojąca obsługiwana bezpośrednio z drogi publicznej obejmującej działka o numerze ewidencyjnym [...] (ul. [...]). Na każdej działce znajduje się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Wzdłuż ul. [...] nie występują drogi wewnętrzne obsługujące zespoły budynków w głębi terenu, w oddaleniu od pasa zabudowy mieszkaniowej usytuowanej wzdłuż tej ulicy. Nie występują 2 lub więcej budynków w obrębie jednej działki gruntu. Zabudowa jest realizowana jako ekstensywna i ma ona formę rozproszoną, nie występują zorganizowane zespoły zabudowy. W ramach istniejącej dotychczas zabudowy przeznaczonej do rozbiórki na działce inwestycyjnej znajduje się jeden budynek mieszkalny jednorodzinny. Dopuszczenie do realizacji planowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych będzie oznaczać dopuszczenie niewystępującego w sąsiedztwie odmiennego porządku urbanistycznego, tzn. dopuszczenie drugiego i kolejnych budynków na terenie przedmiotowej działki, w głębi terenu, w kolejnej linii zabudowy". Nie może budzić wątpliwości, że skarżąca Spółka miała świadomość powodów odmowy ustalenia warunków zabudowy, a także świadomość możności dokonania korekty wniosku o ustalenie warunków zabudowy w toku postępowania administracyjnego. Nie skorzystała jednak ze znanych jej możliwości i zdecydowała się kwestionować materialnoprawną prawidłowość oceny organu co do zgodności planowanego zamierzenia z istniejącym sposobem zagospodarowania działek budowlanych w obszarze analizowanym w zakresie linii zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynika sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. W kontrolowanej sprawie bezsporne pozostają kwestie dotyczące prawidłowego wyznaczenia obszaru analizy oraz sposobu zagospodarowania działek/nieruchomości położonych w obszarze objętym analizą. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunku, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.). Przyjmuje się, że uwzględnienie wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest możliwe przy łącznym spełnieniu wszystkich ww. parametów. Brak spełnienia choćby jednego z ustawowych parametrów dobrosąsiedztwa oznacza, że organ administracji ma obowiązek wydać decyzję odmowną. Wzorzec materialnoprawny dla sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego w kontrolowanej sprawie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że dla każdego wniosku inwestora ustala się tylko jedną linię zabudowy, i to tylko od strony drogi publicznej. Nie ma prawnie uzasadnionych względów do ustalania kilku linii zabudowy (wyrok WSA w Poznaniu z 18.01.2012 r., IV SA/Po 1116/11, LEX nr 1110220). W konsekwencji ustalenie linii zabudowy jako przedłużenia linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich od strony drogi publicznej nie prowadzi do niemożności uwzględnienia wniosku inwestora przedstawiającego nowe zamierzenie budowlane jako realizację obiektu w głębi terenu. Prawem inwestora jest wybór miejsca planowanej inwestycji na danym terenie. Linia zabudowy nie jest jedyną linią, wzdłuż której mogą być wzniesione fronty budynków, lecz jedynie granicą tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy, linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, określa więc nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji, jako linia zabudowy nieprzekraczalna lub obowiązująca (por. wyrok WSA w Poznaniu z 13.05.2026 r., III SA/Po 308/26, LEX nr 4094885). Niemniej w praktyce orzeczniczej pojęcie tzw. drugiej linii zabudowy odgrywa kluczową rolę podczas ustalania parametrów inwestycji na podstawie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Druga linia zabudowy nie jest sztywnym parametrem ustawowym, lecz cechą zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, która pozwala na odstępstwo od standardowego wyznaczania linii zabudowy tuż przy drodze. Sytuowanie zabudowy w głębi terenu, na tyłach obiektu wybudowanego wcześniej (na tyłach innej, przewidzianej do zabudowy działki) dopuszczalne jest, gdy planowany budynek w tzw. drugiej, trzeciej linii od drogi publicznej stanowi kontynuację cech i parametrów istniejącego już ładu przestrzennego, czyli stanowi kontynuację w zakresie sposobu zagospodarowania terenu. Nie może budzić wątpliwości, że wyburzenie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego i budynku gospodarczo-usługowego, a następnie posadowienie w tym miejscu (na jednej działce budowlanej) osiedla składającego się z 24, czy też 7 domów jednorodzinnych skomunikowanych z drogą publiczną poprzez drogę wewnętrzną, nie kontynuuje sposobu zagospodarowania działek budowlanych z obszaru analizy. Sąd nie stwierdził dowolności w odmowie dopuszczenia odstępstwa w zakresie parametru szerokości elewacji frontowej. Stanowisko organu odwoławczego, że specyfika zamierzenia inwestycyjnego (osiedle domów jednorodzinnych wraz z drogą wewnętrzną) i wynikające z tego planowane zagospodarowanie działki inwestycyjnej w sposób wystarczający i przekonujący uzasadnia brak zgody na oczekiwane przez inwestora "nieznaczne przekroczenie" wartości średnich z obszaru analizy w odniesieniu do parametru szerokości elewacji frontowej dla każdego z planowanych do pobudowania 7 budynków. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.