II SA/Po 681/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Skomra Sędziowie Sędzia WSA Sebastian Michalski Sędzia WSA Robert Talaga (sprawozdawca) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody z dnia 26 czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę

Decyzją z dnia 28 grudnia 2021 r. nr [...] (znak: [...]) Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek nr 3- etap III) na dz. o nr. ewid.[...], obr. [...], jedn. ewid. [...] - dalej: decyzja o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia 18 listopada 2024 r., (doprecyzowanym pismami z 2 i 12 grudnia 2024 r.) A. B., złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę, powołując się na przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W motywach wniosku wskazano, że prace przy budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego realizowanego na dz. o nr. ewid. [...], która graniczy z działkami [...] i [...], zostały zauważone 21 października 2024 r., a informacje o danych decyzji powzięte zostały 12 grudnia 2024 r. z rejestru RWDZ. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2024 r. (znak: [...]) Starosta [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją o pozwoleniu na budowę. Pismem z dnia 19 stycznia 2025 r. A. B. podkreślił, że inwestycja narusza stosunki wodne kierując wodę opadową na sąsiednie nieruchomości, a ponadto jest niedostosowana pod względem wysokości do sąsiednich budynków, co powoduje zmniejszenie walorów krajobrazowych, pogarsza widok z okna i wpływa na komfort oraz standard zamieszkania. Z uwagi na powyższe wnioskodawca podkreślił, że inwestycja zakłóca korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę i doprowadza do obiektywnego obniżenia wartości nieruchomości, co jest tożsame z wyrządzeniem wymiernej szkody majątkowej. Decyzją z dnia 22 stycznia 2025 r. (znak: [...]) Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że inwestycja nie spowoduje ograniczeń w zabudowie dz. o nr. ewid. [...] w związku z czym wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Pismem z 6 lutego 2025 r. pełnomocnik wnioskodawcy wniosła odwołanie od decyzji o odmowie uchylenia pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 4 marca 2025 r. (znak: [...]) Wojewoda uchylił w całości ww. decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, który mogły mieć wpływ na bezstronność organu rozpoznającego wniosek o wznowienie postępowania, tj. nie przeprowadzono wyłączenia pracowników zaangażowanych przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym zidentyfikowane naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesądziło o konieczności ponowienia czynności przez organ I instancji. Postanowieniem z 11 marca 2025 r. (znak: [...]) Starosta [...] wyłączył J. D. i A. F. od udziału w przedmiotowym postępowaniu wznowieniowym. Zawiadomieniem z 26 marca 2025 r. Starosta [...] na podstawie art. 10 §1 k.p.a. poinformował o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, umożliwiając wgląd w akta sprawy. Inwestor skorzystał z powyższego prawa załączając do pisma z 31 marca 2025 r. opinię geotechniczną oraz pełnomocnictwo z 18 lutego 2025 r. do reprezentowania inwestora przez D. H. przed organami państwowymi w celu uzyskania decyzji, pozwoleń, uzgodnień i opinii. Zawiadomieniem z dnia 2 kwietnia 2025 r. Starosta [...] poinformował wnioskodawczynię o możliwości zapoznania się z dokumentacją oraz składania uwag do sprawy. Z powyższego prawa skarżąca nie skorzystała. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2025 r. (znak: [...]) Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 28 grudnia 2021 roku o zatwierdzeniu projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki i udzieleniu pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że planowana inwestycja nie będzie naruszać obowiązujących przepisów prawa, a w konsekwencji wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Pismem z 19 maja 2025 r. wnioskodawca wniósł odwołanie. Decyzją z dnia 10 września 2025 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 30 kwietnia 2025 roku (znak: [...]) odmawiającą uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z 28 grudnia 2021 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek nr 3 - etap III) na dz. o nr. ewid.[...], obr. [...], jedn. ewid. [...]. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że po analizie akt sprawy ustalił, iż Starosta [...] prawidłowo doszedł do wniosku, iż obszar oddziaływania inwestycji nie będzie powodować ograniczeń w zabudowie nieruchomości A. B., a przez to nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Wojewoda nie dostrzegł naruszenia przez Starostę [...] przepisów prawa materialnego, jak i procesowego mających wpływ na wynik sprawy. Starosta [...] w sposób prawidłowy wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu omawianej sprawy. Skoro wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez podmiot nie będący stroną postępowania, to organ zobligowany był do zastosowania w sprawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., tj. do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tych powodów uznał odwołanie za nieuzasadnione. Pismem z dnia 6 sierpnia 2025 roku A. B. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia 26 czerwca 2025 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzji Starosty [...] z dnia 30 kwietnia 2025 r. (znak: [...]) odmawiającą uchylenia decyzji Starosty [...] nr [...] z 28 grudnia 2021 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek nr 3 - etap III) na dz. o nr. ewid.[...], obr. [...], jedn. ewid. [...]. Zaskarżonej w całości decyzji Wojewody zarzuciła naruszenie: Prawa materialnego, tj. § 11 ust. 2 pkt 5 i 6 w zw. z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie przez ich niezastosowanie skutkujące błędnym przyjęciem, że projekt budowlany jest zgodny z przepisami techniczno - budowlanymi, planowana inwestycja nie będzie powodować zalewania wodami opadowymi działek sąsiednich, jak również wprowadzać ograniczeń w zabudowie działek sąsiednich. Prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu obszaru oddziaływania obiektu objętego sporną inwestycją i uznaniu, że skarżąca nie powinna być stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 28 grudnia 2021 r. o zatwierdzeniu pozwolenia na budowę obejmującego budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek nr 3 - etap III), na działce położonej w miejscowości K., nr ewid. gr. [...]. Przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zaniechanie umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w postępowaniu, podczas gdy nie zaszła żadna z przesłanek określonych w art. 10 § 2 k.p.a., ani w przepisach szczególnych, które przewidują wyłączne przypadki uzasadniające odstąpienie od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W wyniku naruszenia skarżący został pozbawiony możliwości zapoznania się z materiałami postępowania, złożenia wniosków dowodowych oraz wypowiedzenia się w sprawie. Przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, tj. dokumentacji zdjęciowej dostarczonej przez skarżącego i błędne pominięcie, że z materiału zdjęciowego wynika, iż na skutek realizacji inwestycji na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 28 grudnia 2021 r. o zatwierdzeniu projektu architektoniczno - budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek nr 3 - Etap III), na działce położonej w miejscowości K., nr ewid. gr. [...]; obr. [...], jedn. ewid. [...] doszło do zmiany stosunków wodnych, która skutkuje zalewaniem działki skarżącej. Błędną ocena dowodów doprowadziła do nieprawidłowego braku uznania, iż nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a w konsekwencji do wydania nieprawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie i zaniechania uchylenia przez organ II instancji decyzji Starosty [...] nr [...]. Reasumując, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i o zobowiązanie Wojewody do wydania decyzji o uchyleniu decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 28 grudnia 2021 r. o zatwierdzeniu projektu architektoniczno - budowlanego oraz projektu zagospodarowania działki i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek nr 3- Etap III), na działce położonej w miejscowości K., nr ewid. gr. [...]; obr. [...], jedn. ewid. [...]; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniejszą argumentację. Pismem z dnia 23 lutego 2026 roku uczestnik postępowania [...] spółka z o.o. zaprezentował swoje stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 14 maja 2026 roku pełnomocnik skarżącego uzupełniła stanowisko skarżącego w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż Sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzją z dnia 26 czerwca 2025 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 30 kwietnia 2025 r. (znak: [...]) odmawiającą uchylenia w toku postępowania wznowieniowego decyzji Starosty [...] nr [...] z 28 grudnia 2021 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i" udzielającej pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek nr 3 - etap III) na dz. o nr. ewid.[...], obr. [...], jedn. ewid. [...]. Organ II instancji stwierdził, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przez Starostę [...] decyzji nr [...] w związku z czym jej odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. Skarżący wskazał na naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 z późn. zm. - dalej "p.b."),z uwagi na pominięcie przez Wojewodę, że jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu objętego decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 28 grudnia 2021 r. o zatwierdzeniu pozwolenia na budowę obejmującego budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych (budynek nr 3 - Etap III), na działce położonej w miejscowości K., nr ewid. gr. [...] i powinna być stroną postępowania zakończonego tą decyzją. Zdaniem skarżącego ograniczenia jego nieruchomości wynikają z przepisów § 11 ust. 2 pkt 5 i 6 w zw. z § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 t.j.). W postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę krąg stron tego postępowania wyznacza przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stanowiący regulację szczególną i o węższym zakresie w stosunku do art. 28 k.p.a. zawierającego "ogólną" definicję strony. W myśl art. 28 ust. 2 p.b. stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. To ostatnie pojęcie zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 p.b., zgodnie z którym obszar oddziaływania obiektu oznacza teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Przepisy ustawy Prawo budowlane regulujące kwestię przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę należy wykładać ściśle, nie zaś rozszerzająco. Ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) dokonano nowelizacji Prawa budowlanego, która wprowadziła m.in. zmianę wpływającą na ustalenie kręgu stron w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Ustawodawca zawęził bowiem definicję obszaru oddziaływania obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu będzie się materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (zob. wyrok NSA z dnia 24 października 2023 r., sygn. akt II OSK 1085/23). W świetle art. 3 pkt 20 p.b., prawidłowe stosowanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej tego przepisu na potrzeby ustalenia kręgu stron postępowania zakłada każdorazowo ustalenie wszystkich przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu w tym zabudowy i na ich podstawie wyznaczenie terenu w otoczeniu obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. Wyznaczenie takiego obszaru następuje z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Zamiarem ustawodawcy, który wprowadził definicję legalną obszaru oddziaływania obiektu, było oparcie interesu prawnego właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę na przepisach materialnego prawa administracyjnego, np. w zakresie ochrony środowiska, ochrony zabytków oraz na przepisach techniczno-budowlanych, z których wynikałyby ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego dotyczących ochrony własności (wyroki NSA: z: 3 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2146/17; 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1011/09; 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 276/08; 25 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1241/06; 12 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 891/06). Przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej w trybie zwykłym lub nadzwyczajnym nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 p.b. a więc powodujące ograniczenia w zabudowie wynikające z odrębnych przepisów. Wobec tego niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zabudowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym p.b., ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Ograniczenia wyprowadzane ze wskazanego przepisu prawa administracyjnego muszą być rzeczywiste a nie hipotetyczne. Oznacza to wskazanie jakiego rodzaju konkretne ograniczenia zabudowy sąsiedniej działki zaktualizują się na skutek powstania projektowanej inwestycji. Przy czym obowiązek projektowania (budowy) zgodnie z wymaganiami technicznymi nie stanowi sam w sobie ograniczenia w zabudowie. Obowiązek zachowania norm wynikających z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczy każdego inwestora i nie może być traktowany jako wprowadzający ograniczenia w zabudowie w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. W rozpoznawanej sprawie skarżący upatruje swojego interesu prawnego we współwłasności dz. o nr. ewid. [...], dla której księgę wieczystą o nr [...] prowadzi Sąd Rejonowy w [...]. Na działce o nr. ewid. [...] znajduje się budynek dwukondygnacyjny mieszkalny jednorodzinny oznaczony jako "m˛" i jednokondygnacyjny budynek magazynowy oznaczony jako "s1". Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu działka wnioskodawcy sąsiaduje od północy bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany obejmował przepisy w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2023 r. poz. 2442 z późn. zm.) i to właśnie z tego powodu analiza przymiotu strony odbywała się na podstawie przepisów dotychczasowych, czyli na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U z 2019 r., poz.1065), dalej jako rozporządzenie. Organ odwoławczy przeanalizował w szczególności kwestię oddziaływania planowanej inwestycji na działkę skarżącego w kontekście przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wojewoda uwzględnił charakter inwestycji, jej usytuowanie, a także parametry wskazując, że zachowane zostały odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 12 rozporządzenia) oraz zostało zachowane naturalne oświetlenie pomieszczeń (zgodnie § 13 rozporządzenia). Ponadto organ uwzględnił położenie inwestycji względem nieruchomości skarżącej i uznał, że inwestycja to jest budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi znajduje się poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości do których zalicza się w szczególności: 1) szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych; 2) hałas i drgania (wibracje); 3) zanieczyszczenie powietrza; 4) zanieczyszczenie gruntu i wód; 5) powodzie i zalewanie wodami opadowymi; 6) osuwiska gruntu, lawiny skalne i śnieżne (§ 11 ust 1-2 rozporządzenia). Skarżący wskazał na naruszenie § 11 ust. 2 pkt 5 i 6 oraz § 29 rozporządzenia, gdyż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominięta została kwestia negatywnych skutków realizacji spornej inwestycji w postaci zalewania działek sąsiednich, w tym działki należącej do skarżącego. A. B. podkreślił, że inwestycja będzie powodować osuwanie gruntu i zalewanie wodami opadowymi działek sąsiednich, w tym jego. Za dowód zalewania wodami opadowymi nieruchomości wnioskodawcy miała świadczyć dokumentacja fotograficzna przedłożona już na etapie prowadzonego postepowania wznowieniowego. Według organu odwoławczego dokumentacja fotograficzna nie stanowiła materiału dowodowego jednoznacznie przedstawiającego negatywny wpływ inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Jak zaznaczył organ odwoławczy okoliczność spływu wód z ulicy na nieruchomość wnioskodawcy i zalanie części pomieszczeń gospodarczych, w tym kotłowni, nie potwierdzały niekorzystnego oddziaływania inwestycji. W ocenie Sądu organ odwoławczy w sposób prawidłowy wskazał, że w zakresie opisu warunków gruntowo-wodnych w projekcie budowlanym wyjaśniono, iż ustalona została II kategoria geotechniczna obiektów budowlanych przy prostych warunkach gruntowych, a budynek należało posadowić na rzędnej 165,8 m n.p.m. po zdjęciu 30 cm warstwy gliny według dokumentacji geologicznej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że woda gruntowa znajduje się poniżej posadowienia płyty fundamentowej, a inwestycja wymagała odbioru wykopów fundamentowych i sprawdzenia stopnia zagęszczenia przez uprawnionego geologa. Zgodnie z opinią geotechniczną powierzchnia terenu inwestycji jest płaska i osiąga rzędne 166,42-166,77 m n.p.m. wykazując minimalny spadek w kierunku północno-wschodnim, a ustabilizowane lustro wody gruntowej osiąga głębokość 0,15-0,70 m p.p.t., co odpowiadało rzędnym 165,78-166,42 m n.p.m. i wykazywało spadek w kierunku północno-wschodnim w stronę koryta rzeki Niesób. W odniesieniu do zagadnień dotyczących zalewania wodami opadowymi organ wyjaśnił, że przy granicy z działką inwestycyjną nieruchomości wnioskodawcy posiada rzędną 166,00 m n.p.m., a wody powierzchniowe z terenu inwestycji miały być odprowadzane do kanalizacji deszczowej. Takie rozwiązanie projektowe wypełniało dyspozycję § 29 warunków technicznych, w którym zakazano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. W ocenie Sądu organ odwoławczy wywiązał się w tym względzie z nałożonych na niego obowiązków odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Wojewoda wyjaśnił w ten sposób przesłanki jakie uzasadniały trafność prawidłowości zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowalnego oraz udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W świetle przywołanych okoliczności nie można było wywieść obowiązujących przepisów interesu prawnego właścicielki działek sąsiednich, który miałby zostać naruszony poprzez realizację przedmiotowej inwestycji. W tym względzie istotna pozostawała prawidłowa realizacja przedmiotowej inwestycji zgodnie z przywołaną dokumentacją. Zgodnie z projektem budowlanym inwestycja nie miała wpływać ujemnie i ani stwarzać zagrożeń dla wód powierzchniowych i podziemnych na terenie działki nr [...] ani w sąsiedztwie. Natomiast kwestie prawidłowości powyższej inwestycji jak zaznaczył organ odwoławczy pozostawały w gestii organów nadzoru budowlanego. Jednocześnie skład orzekający dostrzegł istniejące problemy związane z zalewaniem działki skarżącego przez wody powierzchniowe. W tym zakresie skład orzekający za trafne uważa stanowisko organu odwoławczego, że ustalanie przyczyn takiego stanu rzeczy powinno nastąpić w trybie art. 234 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960). Zresztą skarżący potwierdził, iż prowadzone jest postępowanie we wspomnianym trybie mające na celu ustalenie przyczyn zalewania działki skarżącego oraz ich usunięcie w ramach przywrócenia stanu poprzedniego niezwiązanego ze szkodami na działce skarżącego. W zależności od stanowiska skarżącego rozstrzygnięcia zapadłe w tym trybie mogą podlegać kontroli legalności w odrębnym postępowaniu prowadzonym przed sądem administracyjnym. Reasumując, zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy kluczowa była dokumentacja geologiczna wykonywana zgodnie z opracowaniem geotechnicznym na której oparły swoje rozstrzygnięcie organy administracji. Przyjęte na takiej podstawie rozwiązanie projektowe z założenia wypełniało dyspozycję § 29 warunków technicznych, w którym zakazano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Nie zmienia to jednak potrzeby zbadania zaistniałych zmian wodnych na działce należącej do skarżącej w trybie art. 234 Prawa wodnego. W kwestii zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy podkreślić, że Wojewoda odstąpił od przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 10 § 1 k.p.a. z uwagi na ekonomikę procesową. Organ wskazał, że działanie to miało być podyktowane zasadą szybkości i prostoty postępowania administracyjnego, wynikającą z art. 12 k.p.a. Skarżący stwierdził, że na skutek naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. został pozbawiony możliwości zapoznania się z materiałami złożonymi przez inwestora w postępowaniu przed organem I instancji - opinią geotechniczną wraz z pełnomocnictwem upoważniającym D. H. do działania w imieniu inwestora oraz odniesienia się do nich. Skarżący została również pozbawiony możliwości złożenia nowych twierdzeń i wniosków dowodowych w sprawie. W tym względzie należy zauważyć, że skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami postepowania przed organem I instancji. Natomiast na skutek podniesionego zarzutu skarżący nie wskazał na konkretne okoliczności w sprawie w jakich został pozbawiony prawa procesowego, ani nie wskazał, że brak zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym uniemożliwił skonstruowanie stosownych zarzutów w sprawie. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a. należy stwierdzić, że Wojewoda odniósł się w niezbędnym zakresie do dokumentacji fotograficznej, przedłożonej przez skarżącą w toku postępowania i wyciągnął z niej stosowne wnioski, które nie pozostają zbieżne z oczekiwaniami strony skarżącej. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał na tryb postępowania prowadzonego na podstawie art. 234 Prawa wodnego, jaki służy w tego rodzaju sprawach związanym z zalewaniem posesji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.