II SA/Rz 1681/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska WSA Maria Mikolik Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr SKO 415.212.2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - skargę oddala -

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr SKO 415.212.2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu (dalej: "Kolegium"), na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A.K., P.K i K.K., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt") z 28 czerwca 2023 r., nr GPS.6733.4.2023 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie telekomunikacyjnego obiektu budowlanego sieci "A" sp. z o.o. [...] pn. "Stacja bazowa telefonii komórkowej nr [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą oraz kanalizacją kablową", przewidzianej do realizacji na działce nr [...], położnej w miejscowości D. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że "A" Sp. z o.o. w W. (dalej: "Spółka"/"Inwestor") wnioskiem z 13 marca 2023 r. zwróciła się do Wójta o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o nominale [....] wraz z instalacją elektroenergetyczną oraz kanalizacją kablową na działce nr [...] położnej w miejscowości D. W drodze obwieszczenia z 20 marca 2023 r., Wójt poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie oraz możliwości składania uwag i wniosków. Zastrzeżenia pisemne zgłosili mieszkańcy wisi D. Projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządził uprawniony urbanista. Wykonano także analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W jej ustaleniach stwierdzono, że na działce nr [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka inwestycyjna stanowi wg wypisu z rejestru - grunty klasy Rllla i Rll o łącznej powierzchni 0,6774; w stanie istniejącym jest niezabudowana. Działka posiada dostęp do drogi gminnej publicznej od strony północnej a także posiada dostęp do sieci uzbrojenia technicznego, tj.: elektroenergetycznej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowić będzie uzupełnienie istniejącej funkcji rolniczej oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o infrastrukturę techniczną z zakresu telekomunikacji. Wójt, decyzją 28 czerwca 2023r nr GPS.6733.4.2023 ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego. O wydaniu decyzji poinformował społeczeństwo w drodze obwieszczenia. W odwołaniu A.K., P.K. oraz K.K. zarzucili naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 1 ust 2 pkt 7, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i art 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz.977, dalej: "u.p.z.p."), art. 7 w zw. z art 77 § 1 i art. 80 K.p.a., art. 6, art. 8, art. 10, art. 11 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Wnieśli o uchylenie decyzji w całości oraz o odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, względnie o uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I Instancji. Kolegium odwołania nie uwzględniło. Wskazało, że podnoszone okoliczności dotyczące negatywnego wpływu inwestycji na przysługujące stronom prawo własności poprzez ograniczenie możliwości inwestowania czy też zagrożenie bezpieczeństwa mają charakter abstrakcyjny i potencjalny, a jako takie nie pozwalają zakwalifikować dane oddziaływanie, jako oparte na normie prawnej. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Ma charakter deklaratoryjny, nie konstytuuje żadnych praw, czy obowiązków nieprzewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym, a tym samym na etapie wydawania tej decyzji nie może naruszać prawa własności. Z uwagi na deklaratoryjny charakter tej decyzji, organ nie ma uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Ma odpowiedzieć na pytanie, czy na danym terenie jest dopuszczalna (możliwa) zabudowa określonego rodzaju (zmiana zagospodarowania terenu), a więc czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującym prawem, w tym przepisami szczególnymi. Ocena zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi w ramach art. 56 u.p.z.p. może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie wkracza w kompetencje przypisane innym organom administracji publicznej. Określone we wniosku inwestora parametry planowanej inwestycji nie przekraczają wartości określonych w rozporządzeniu, a organy treścią tego wniosku były związane. Ustalenia te potwierdza także dostępny materiał i wynikające z niego parametry inwestycji: mocy planowanych do zamontowania anten oraz odległości miejsc dostępnych dla ludności. Właściciel ma m.in. prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, jednakże zarazem, zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego może nastąpić jedynie wtedy, gdy zamierzone wykorzystanie terenu spowoduje naruszenie chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Ochronę interesu publicznego należy przede wszystkim zaś oceniać pod kątem dopuszczalności zamierzonego wykorzystania terenu na tle działań stanowiących lub mogących stanowić realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., tj. zadań uznanych za cele publiczne. Kolegium podkreśliło, że ze względu na rodzaj spornego przedsięwzięcia z zakresu łączności publicznej nie można pominąć regulacji przewidzianej w art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ustawodawca podkreśla jednoznacznie, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Wobec tego przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. - w tym przepisy nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ochrony ładu przestrzennego, środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, prawo własności i potrzeby interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 5, 7 i 9 u.p.z.p.) - nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zamierzenia publiczne są uprzywilejowane względem pozostałych inwestycji, m.in. poprzez ułatwienia proceduralne, zmniejszone wymagania dotyczące kształtowania ładu przestrzennego, podwyższoną ochronę trwałości decyzji lokalizacyjnej, a zwłaszcza możliwość wywłaszczenia terenów na cele publiczne bądź ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez ich właścicieli. Z tych względów wskazane jest, aby w sposób zawężający interpretowany był katalog sytuacji, w których wydawane są decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego. O publicznym charakterze inwestycji decyduje wyłącznie fakt realizacji określonych ustawowo celów, jeżeli ich realizacja służy interesowi publicznemu na poziomie samorządowym, krajowym, a nawet międzynarodowym. Bez wątpliwości realizacja inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego wymagającą wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei zarzuty względem planowanej inwestycji koncentrujące się na naruszeniu norm ochrony środowiska lub zagrożenia zdrowia ludzi można rozstrzygać na etapie postępowania środowiskowego a nie już na etapie lokalizacyjnym. Kolegium wyjaśniło, że w sprawie nie występuje oddziaływanie planowanej instalacji radiokomunikacyjnej na środowisko w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839). Zmiana § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia spowodowała, że przedmiotowa instalacja telekomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm., dalej: "ustawa środowiskowa"). W przypadku lokalizacji inwestycji celu publicznego nie znajduje zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust.1 pkt.1 u.p.z.p. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Kolegium w przypadku decyzji dokonującej lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej konieczne jest wskazanie o dopuszczeniu montażu anten nadawczo - odbiorczych, z precyzyjnym wskazaniem z ilu anten może składać się planowana wieża telekomunikacyjna, jakiego typu i mocy anteny mogą być montowane na wieży i ze wskazaniem konkretnej charakterystyki anteny, w tym emitowanych pól elektromagnetycznych, ich częstotliwościach i równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny i wreszcie, w jaki sposób anteny winny być skierowane. Przedmiotowa decyzja spełnia takie wymogi, wskazując ilość anten, azymut, typy anten, ich moc oraz kierunek, wysokość zawieszenia, maksymalne pochylenie a także moc promieniowania EIRP. Decyzję Kolegium zaskarżył P. K. (dalej: "Skarżący"), zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nieuwzględnienie, że zaskarżona decyzja została wydana : 1. z naruszeniem przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11 w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § l, art. 80, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie ze strony organu podjęcia działań mających na celu wszechstronne i dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów polegającej na przyjęciu, że interesy Skarżącego są w dostatecznym stopniu uwzględnione w wydanej decyzji, 2. w postępowaniu prowadzonym w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu 8 K.p.a. nakazującą organom podejmowanie działań mających na celu pogłębianie zaufania strony do organów państwa, jak również naruszenie wyrażonej w art. 11 K.p.a. zasady przekonywania, nakazującej wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu jej sprawy, 3. z nieuwzględnieniem, że planowane zamierzenie inwestycyjne narusza: a) art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., tj. wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; b) art 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., tj. walory architektoniczne i krajobrazowe; c) art. 1 ust 2 pkt 7 u.p.z.p., tj. wymagania dot. prawa własności; 4. z naruszeniem art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 u.p.z.p. oraz art. 104 K.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mimo braku podstaw prawnych i fatycznych do takiego postąpienia. 5. z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a., w następstwie niezasadnej odmowy jego zastosowania i zaniechania uchylenia zaskarżonej decyzji I Instancji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I Instancji, 6. w konsekwencji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w następstwie jego niezasadnego zastosowania mimo braku podstaw prawnych i faktycznych do takiego postąpienia. Na tych podstawach Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenia kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu odwołano się do argumentacji odwołania. Ponadto Skarżący wskazał, że projektowana inwestycja narusza także art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowalnego - projektowana budowa ponad 40-metrowej wieży nie zapewnia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich - ze względu na swoje potencjalne uciążliwe oddziaływanie, planowana inwestycja utrudni dotychczasowe użytkowanie terenów sąsiednich oraz spowoduje realny spadek ich wartości. Prowadzi więc do naruszania uzasadnionych interesów osób trzecich. Dominanta wysokościowa jaką niewątpliwie jest wieża telekomunikacyjna z racji wysokości i formy będzie miała negatywne oddziaływanie wizualno - estetyczne na przestrzeń i walory krajobrazowe całej miejscowości, a przede wszystkim wpłynie na działkę Skarżącego. W wypadku realizacji przedmiotowej inwestycji nie może być mowy o zachowaniu wymagań ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Oddziaływanie widokowe tego typu konstrukcji dochodzi do kilku kilometrów i w sposób trwały ingeruje w walory architektoniczne i krajobrazowe. Ponadto ze względu na proponowaną lokalizację wieży w bezpośrednim, bardzo bliskim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych, zagrodowych i gospodarczych planowana lokalizacja powoduje także immisje w postaci zakłócania widoku, naruszenia ładu krajobrazowego i naruszenia ładu przestrzennego. Inwestor powinien uwzględnić przepisy Kodeksu cywilnego (zwłaszcza art. 144 k.c) i przy realizacji planowanych zamiarów inwestycyjnych powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, uwzględniając społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości (tutaj: zabudowa zagrodowa) i miejscowe stosunki. Dlatego planowana inwestycja godzi również w potrzeby interesu publicznego, rozumianego jako uogólniony cel dążeń i działań, uwzględniających zobiektywizowane potrzeby ogółu społeczeństwa lub lokalnych społeczności, związanych z zagospodarowaniem przestrzennym. Powołując orzecznictwo Skarżący wskazał, że istnienie interesu publicznego, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, a już szczególnie wówczas, gdy chodzi o udowodnienie, iż w interesie publicznym leży ograniczenie (lub odjęcie) określonego przez Konstytucję RP prawa własności. Skarżący zarzucił, że organy obu instancji zaniechały podjęcia działań mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i w istocie rzeczy zaniechały przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych, zmierzających do zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, stanowi uchybienie przepisom postępowania, skutkującym wadliwość decyzji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2024 r. sygn. II SA/Rz 1681/23, Sąd uwzględnił wniosek "B" w K. (dalej; "Stowarzyszenie") i na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), dopuścił Stowarzyszenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. I. Stan sprawy jest następujący. Wnioskiem z 13 marca 2023 r. Spółka zwróciła się o ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o nominale [....] wraz z instalacją elektroenergetyczną oraz kanalizacją kablową na działce nr [...] położnej w miejscowości D. Wójt, w drodze obwieszczenia z 20 marca 2023 r., poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie oraz możliwości składania uwag i wniosków. Z akt wynika, że projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sporządził uprawniony urbanista. Wykonano także analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z której m.in. wynika, że na działce nr [...] nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, natomiast działka inwestycyjna stanowi grunty klasy Rllla i Rll o łącznej powierzchni 0,6774 i jest niezabudowana. Działka ma dostęp do drogi gminnej publicznej a także posiada dostęp do sieci uzbrojenia technicznego, tj.: elektroenergetycznej, wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowić będzie uzupełnienie istniejącej funkcji rolniczej oraz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o infrastrukturę techniczną z zakresu telekomunikacji. Po zasięgnięciu stanowiska organów uzgadniających Wójt, decyzją 28 czerwca 2023 r. ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego. O wydaniu decyzji poinformował społeczeństwo w drodze obwieszczenia. Decyzja ta, po rozpatrzenia odwołania, utrzymana została w mocy przez Kolegium decyzją z dnia 11 sierpnia 2023 r. Rozstrzygnięcie to stanowi przedmiot skargi. II. Organy obu instancji w ślad za wnioskiem przyjęły, że postępowanie dotyczy inwestycji celu publicznego. W związku z tym postępowanie wyjaśniające przeprowadziły w oparciu o przepisy dotyczące takiej inwestycji, tj. na podstawie art. 50 i nast. u.p.z.p. Skarga stanowisko to podważa zarzucając naruszenie art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 54 u.p.z.p. oraz art. 104 K.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mimo braku podstaw prawnych i fatycznych do takiego postąpienia. Zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, dalej: "u.g.n."). Art. 6 u.g.n. rozpatrywany w świetle art. 2 pkt 5 u.p.z.p, wprost wymienia wśród celów publicznych w rozumieniu tej ustawy budowę obiektów łączności publicznej, a do takich należy wieża telekomunikacyjna wraz z antenami i pozostałą infrastrukturą. Jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, a więc posiada status urządzenia łączności publicznej. Takie też rozumienie art. 6 pkt 1 u.g.n. przyjęte jest powszechnie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Łd 916/17 czy NSA z dnia 19 maja 2016 r. sygn. II OSK 2189/14). Sąd taką wykładnię powyższych przepisów podziela i stwierdza, że przedmiotem postępowania jest inwestycja celu publicznego. Wobec tego dokonując kontroli legalności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz przeprowadzonego postępowania, ocenie poddał zakres postępowania wyjaśniającego wynikającego z przepisów prawa materialnego, tj. art. 50 i nast. u.p.z.p. Natomiast sposób procedowania organów ocenił stosownie do wymagań określonych przepisami K.p.a. III. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany co oznacza, że w sytuacji, gdy wnioskodawca spełni wszystkie przewidziane prawem wymagania, organ nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej. Zgodnie art. 56 u.p.z.p., organ nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz (w:) A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Innymi słowy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej (konkretnej) inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10; publ. CBOSA). Natomiast odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis, tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie na podstawie oceny projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, w tym chroniącymi ład przestrzenny czy ze sprzeciwem mieszkańców okolicznych obszarów (zob. np. wyrok WSA w Gdańsku z 24 marca 2021 r. sygn. II SA/Gd 774/20, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 października 2022 r., sygn. II SA/Ol 539/22). IV. W rozpoznawanej sprawie wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawierał obligatoryjne elementy, wymienione w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Skarga powyższego nie podważa, dlatego zbędne jest szczegółowe omówienie tej kwestii. Niemniej jednak podkreślić należy, że do wniosku załączony został szczegółowy opis przedsięwzięcia z określeniem charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, określeniem charakterystycznych parametrów inwestycji oraz danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. Z ostatnio wymienionej informacji wynika, że planowana inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448) nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi oraz będzie spełniać wymagania określone rozporządzeniem. Do wniosku załączono również analizę występowania obszaru pól E-M o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom określonym w tym rozporządzeniu. Z akt administracyjnych wynika, że o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, jak również o decyzjach kończących postępowanie strony były zawiadamiane w drodze obwieszczeń, zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast inwestora ("A" sp. z o.o.) oraz właściciela działki nr [...], na której ma być lokalizowana inwestycja celu publicznego, zawiadamiano na piśmie. W toku postępowania osoba uprawniona sporządziła projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji wraz z analizą dotyczącej nowej zabudowy. Wójt uzyskał uzgodnienie ze Starostą [...] w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych – art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. (postanowienie z 25 maja 2023 r.) z warunkiem uzyskania zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej gruntów przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, dla zamierzenia inwestycyjnego w obrębie użytku kl. RIIIa i RII. Projekt decyzji został również uzgodniony w trybie milczącym, stosownie do art. 53 ust. 5 u.p.z.p., z Dyrektorem Zarządu Zlewni w [....] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Przed wydaniem decyzji Wójt dokonał również stosownie do art. 53 ust. 3 u.p.z.p. analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Dysponując tak zgromadzonym materiałem dowodowym Wójt, decyzją z dnia 28 czerwca 2023 r. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem. Sąd stwierdza, że decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy przewidziane przepisem art. 54 u.p.z.p. W świetle powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów postępowania i to w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W toku postępowania Wójt zapewnił bowiem stronom czynny udział w postępowaniu, respektując zasady ogólne procedury administracyjnej. Natomiast postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w zakresie niezbędnym do merytorycznego rozstrzygnięcia, przy czym ponownie wskazać należy, że zakres tego postępowania wyznaczyły przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Nie mogą odnieść również zamierzonego skutku zarzuty wskazujące na naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, oraz 7 u.p.z.p. Wynika to z przepisu art. 56 u.p.z.p. zgodnie z którym "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego". Jak już wyżej wskazano, zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, dlatego wymienione wyżej przepisy nie mogły stanowić podstawy odmowy ustalenia wnioskowanej inwestycji. Procedowanie przez organ I instancji zgodnie z wymaganiami prawa materialnego, przy jednoczesnym zachowaniu przepisów postępowania ocenione zostało przez Kolegium, które rozpatrując odwołanie nie dopatrzyło się podstaw do jego uwzględnienia. Stanowisko to zasługuje na pełną akceptację. Tym samym nie doszło do naruszenia przepisu art. 138 K.p.a. w sposób podnoszony w skardze. Nie mogą odnieść zamierzonego skutku także argumenty podniesiona przez Stowarzyszenie w piśmie z dnia 22 maja 2024 r. Otóż wskazać należy, że w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na mocy z § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071), w § 2 w ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), od 4 czerwca 2022 r., uchylono odpowiednio pkt 7 § 2 i pkt 8 § 3. Wniosek inwestora wpłynął do organu pierwszej instancji w dniu 13 marca 2023 r. a więc kiedy to instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne zostały już usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a kwestia ewentualnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji nie musiała być nawet przez organ wydający decyzje lokalizacyjną rozważana. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Należy przy tym wskazać, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten, niż wskazuje inwestor. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Ponadto przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku znajdują zastosowanie albo w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albo w przypadku, gdy nie jest ona wymagana w toku innych dalszych postępowań zmierzających do realizacji inwestycji, tj. w pozwoleniu na budowę. Dopiero w ich trakcie właściwy organ, na podstawie wymaganej w tych postępowaniach dokumentacji (ewentualnego raportu oddziaływania na środowisko, pozwolenia na budowę) dokonuje sprawdzenia, czy instalacja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Z kolei ochrona przed polami elektromagnetycznymi w przypadku rzeczywiście działających instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie - Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123) – zob. uchwałę NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania i prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, c P.p.s.a., dlatego skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.