II SA/Sz 1070/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk- Meder /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Stefana Kłosowskiego od rozpoznania sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego NSA Stefana Kłosowskiego

R. S. na rozprawie w dniu 10 czerwca 2020 r. złożył pisemny wniosek o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Stefana Kłosowskiego od rozpoznania sprawy z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Skarżący wskazał, że podstawą wyłączenia sędziego NSA Stefana Kłosowskiego jest w szczególności kierowanie się przez sędziego omnipotencją władczą funkcjonariusza publicznego państwa totalitarnego, jakim był reżim komunistyczno-peerelowski, w szczególności w sprawach o sygn. akt SA/Sz 2337/02, SA/Sz 2847/02 i II SA/Sz 501/08. Dotyczy to w szczególności protokołów jawnych posiedzeń Sądu w sprawach SA/Sz 2337/02 i II SA/Sz 501/08, w których sędzia, jako przewodniczący, konstruował treść tak, aby nie oddawały prawdziwego kontekstu sytuacyjnego zaistniałego na sali sądowej i aby fakty zaistniałe na sali sądowej były przedstawiane w treści protokołów w sposób fałszywy. Ponadto, w czasie rozprawy w dniu 11 lutego 2010 r. w sprawie II SA/Sz 501/08 w związku ze składanym do protokołu wnioskiem sędzia Stefan Kłosowski oświadczył, że: "więcej takich Pana głupich wniosków Sąd nie będzie zapisywał". Zarzucił, że sędzia stosował peerelowski pozytywizm prawny w kwestii przyznania wynagrodzenia adwokat T. S. , która między innymi nie powiadomiła go o terminie rozprawy w sprawie SA/Sz 2847/02, nie była obecna na rozprawie, nie podjęła żadnych czynności procesowych. Sędzia NSA Stefan Kłosowski w dniu 15 czerwca 2020 r. złożył do akt sprawy (k. 29 akt sądowych) oświadczenie, w którym wskazał, że ze skarżącym nie pozostaje w jakimkolwiek stosunku prawnym lub osobistym i nie zachodzą żadne okoliczności wymienione w art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), z powodu których zachodziłyby wątpliwości co do bezstronności sędziego przy orzekaniu w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał co następuje: Instytucja wyłączenia sędziego jest gwarancją procesową dla strony, wywodzącą się z zasady obiektywizmu i bezstronności. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) zwana dalej: "p.p.s.a.", przewiduje w art. 18 możliwość wyłączenia sędziego z mocy prawa. Przesłanki wymienione w tym przepisie opierają się na związkach sędziego z przedmiotem lub podmiotami postępowania. Powiązania te są tego rodzaju, że niezależnie od subiektywnych odczuć osób występujących w sprawie czynią prawdopodobnym przypuszczenie, że rozpoznanie sprawy nie będzie odpowiadało wymogom bezstronności. Z kolei art. 19 p.p.s.a., umożliwia wyłączenie sędziego na wniosek złożony przez sędziego lub stronę, gdy zachodzą w sprawie okoliczności, poza wymienionymi w art. 18 tej ustawy, a które wskazywałyby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przy czym chodzi tu o jakąkolwiek wątpliwość, ale z zastrzeżeniem, że musi ona uzasadniać wyłączenie sędziego, na podstawie tego przepisu. Zgodnie z treścią art. 22 § 2 p.p.s.a., wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Z wyjaśnień złożonych w dniu 15 czerwca 2020 r. przez sędziego NSA Stefana Kłosowskiego wynika, że nie istnieją ani przesłanki z art. 18 p.p.s.a., ani też okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w rozpoznawanej sprawie. Powyższe oświadczenie nie budzi żadnych wątpliwości, że nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 18 i art. 19 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z ugruntowanym poglądem judykatury, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, skoro sędzia, którego dotyczy wniosek złożył oświadczenie, że nie zachodzą żadne okoliczności określone w ww. przepisach, dające podstawę do wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy i prawdziwość tego oświadczenia nie budzi żadnych wątpliwości, to wniosek o jego wyłączenie nie zasługuje na uwzględnienie (vide: postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 896/10, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II GZ 779/13 publikowane w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2011r., sygn. I OZ 314/11). W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione we wniosku R. S. nie stanowią o konieczności wyłączenia od rozpoznania sprawy sędziego NSA Stefana Kłosowskiego. Sformułowania użyte przez skarżącego są przykładem subiektywnych przeświadczeń o braku obiektywizmu ww. sędziego, z powodu niezadowalających stronę czynności podejmowanych przez sędziego, a wynikających z oczekiwań co do sposobu prowadzenia postępowania sądowego w jego sprawach. Wnioski te w żadnym fragmencie nie zawierają argumentacji, która wskazywałaby na uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w niniejszej sprawie, co czyni przedmiotowe żądanie niezasadnym. Ponadto, należy wskazać, że przeświadczenie strony co do tego, iż sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie, nie jest przesłanką do żądania wyłączenia sędziego. Ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych, popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego, albo błędów w stosowaniu prawa materialnego, należy do sądu wyższej instancji w ramach kontroli instancyjnej. Strona może zatem zwalczać wadliwe orzeczenia wydawane przez sąd za pomocą środków odwoławczych. Nie może natomiast, poprzez składanie nieuzasadnionego wniosku o wyłączenie sędziego, wpływać na skład sądu rozpoznającego sprawę (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2012, s. 233). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zgłoszony wniosek o wyłączenie sędziego NSA Stefana Kłosowskiego jest oczywiście nieuzasadniony. Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 19 i art. 22 § 1 oraz § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.