II SA/Sz 738/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 24 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Burmistrza G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie [...]) złotych.

Pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r. K. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przedmiot sprawy objęty niniejszą skargą dotyczy postanowienia organu administracji publicznej wydanego w I instancji. W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a."), postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Od decyzji (postanowienia) wydanej w I instancji służy stronie odwołanie (zażalenie) tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). Właściwy do rozpatrzenia odwołania (zażalenia) jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżący - pomimo prawidłowego pouczenia - nie złożył zażalenia na zaskarżone postanowienie organu I instancji. Nie było zatem dopuszczalne wniesienie przez skarżącego skargi na ww. postanowienie organu I instancji do Sądu, gdyż sądy administracyjne rozpatrują, co do zasady, wyłącznie skargi na ostateczne postanowienia (decyzje) organów administracji, po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji, i nie zastępują organów administracji w wydawaniu rozstrzygnięć należących do ich właściwości. Dopiero na akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, przewidzianego w postępowaniu administracyjnym, przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego. Odstąpienie od powyższej zasady nie jest dopuszczalne niezależnie od motywów jakie legły u podstaw wniesienia przez skarżącego skargi na akt administracyjny bezpośrednio do sądu administracyjnego, z pominięciem postępowania odwoławczego. W kontekście wywodzonej w skardze bezradności skarżącego wobec działań Burmistrza wyjaśnić dodatkowo warto, iż bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może być badane przez Sąd po wystąpieniu ze stosowną skargą, o której mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. W razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania Sąd ma możliwość zastosowania środków określonych w art. 149 p.p.s.a. Zatem skoro stwierdzono, iż analizowana aktualnie skarga dotyczy postanowienia wydanego przez organ I instancji, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Ponadto, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd postanowił zwrócić stronie uiszczony wpis od skargi.