II SA/Sz 872/24

Dnia 17 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. na działanie Wojewody w przedmiocie organizacji pracy Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Urzędu Wojewódzkiego postanawia odrzucić skargę

A. O. reprezentowany przez T. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na działanie Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie organizacji pracy Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Szczecinie. W skardze wskazano, że dotyczy ona trudności w rezerwacji terminów i składania wniosków o pobyt czasowy w Zachodniopomorskim Urzędzie Wojewódzkim, procedury rezerwacji, braku możliwości elektronicznego rejestrowania się na odciski linii papilarnych, co powoduje nadmierne przedłużenie procesu rozpatrywania wniosków. Zarządzeniem z dnia 29 października 2024 r. (doręczonym w dniu 15 listopada 2024 roku) T. O. został zobowiązany do wykazania, że należy do grupy podmiotów wymienionych w art. 35 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), mogących być pełnomocnikami stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. T. O. na zobowiązanie Sądu nie odpowiedział. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje. Zakres kognicji sądów administracyjnych określony został w art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej "p.p.s.a." Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (§ 2a), oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). A. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na działanie Wojewody Zachodniopomorskiego w przedmiocie organizacji pracy Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Szczecinie, zarzucając nadmierne przedłużanie się procesu rozpatrywania wniosków o pobyt. Zgodnie z art. 229 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wojewody w sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu jest właściwy minister, a w innych sprawach Prezes Rady Ministrów. Stosownie do art. 237 § 1 i 3 k.p.a. organ właściwy do załatwienia skargi powinien załatwić skargę bez zbędnej zwłoki i o sposobie załatwienia skargi zawiadomić skarżącego. Przepisy te zostały zamieszczone w dziale VIII k.p.a., dotyczącym skarg i wniosków obywateli. Jednakże działalność organów państwa i organów administracji publicznej regulowana przepisami działu VIII k.p.a. nie jest objęta kognicją sądów administracyjnych. Skarga dotycząca zaniedbania lub nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończące się czynnością materialno-techniczną zawiadamiającą skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Skarga do sądu administracyjnego na czynność informującą o sposobie załatwienia skargi nie przysługuje (por. postanowienie NSA z 3 września 2009 r. I OSK 1064/09, Lex nr 612749). Brak kognicji sądu administracyjnego w sprawie powoduje, że skarga nie może być przedmiotem oceny Sądu. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.