II SA/Wa 1245/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi R.J. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę

R.J. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego (dalej, jako: organ lub Szef SKW) z dnia [...] maja 2024 r. utrzymującą w mocy rozkaz personalny tego organu z dnia [...] marca 2024 r. o zwolnieniu skarżącego z dniem [...] listopada 2024 r. ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego ze stanowiska służbowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w dniu [...] marca 2024 r. Szef SKW wydał na podstawie art. 9 ust. 1 i ust. 3, art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 2098, dalej, jako: ustawa) rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego z dniem [...] listopada 2024 r. W uzasadnieniu rozkazu organ wskazał, że zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską, a zgodnie z art. 22 ust. 1 zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska do spraw Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. orzekła o trwałej niezdolności do służby skarżącego i zaliczyła ww. do trzeciej grupy inwalidztwa. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. uchyliła orzeczenie RWKL nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. i orzekła o trwałej niezdolności do służby ww. funkcjonariusza oraz zaliczyła go do drugiej grupy inwalidztwa. Organ wydając rozkaz personalny w I instancji wskazał, że wobec orzeczenia o trwałej niezdolności skarżącego do służby w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego zaistniały przesłanki określone w art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy i organ zobligowany był podjąć działania zmierzające do zwolnienia funkcjonariusza ze służby ustalając termin zwolnienia nie wcześniej niż po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Dzień ten został określony w rozkazie personalnym z dnia [...] listopada 2023 r., zgodnie z którym funkcjonariusz został zwolniony z wykonywania zadań służbowych od dnia [...] listopada 2023 r. Data zwolnienia została określona na [...] listopada 2023 r. Przy czym skarżący nie zgłosił pisemnego wystąpienia ze służby. Skarżący wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Zaskarżoną decyzją Szef SKW utrzymał w mocy rozstrzygnięcie wydane w I instancji. Organ wskazał, że po ponownej analizie sprawy stwierdził, że stan faktyczny przedstawiony w decyzji Szefa SKW z dnia [...] marca 2024 r. został ustalony w sposób prawidłowy w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia. Poza sporem pozostaje, że wobec skarżącego orzeczono trwałą niezdolność do służby, czego konsekwencją - zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy - jest obligatoryjne zwolnienie ze służby. Skarżący został skierowany do RWKL ds. SKW i SWW w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą, co było następstwem spowodowanej chorobą nieobecności ww. funkcjonariusza w służbie nieprzerwanie od dnia [...] listopada 2022 r. do dnia [...] września 2023 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. orzekła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby i zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska ostatecznym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. uchyliła orzeczenie RWKL nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. i orzekła o trwałej niezdolności do służby ww. funkcjonariusza oraz zaliczyła go do drugiej grupy inwalidztwa. Szef SKW odniósł się do art. 19 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy i podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowym, że art. 22 ust. 1 ustawy nie posługuje się pojęciem 12-miesiecznego nieprzerwanego okresu przebywania na zwolnieniach lekarskich, lecz 12-miesięcznym okresem zaprzestania służby z powodu choroby. Przepis ten ma charakter ochronny, a jego celem jest zabezpieczenie chorego funkcjonariusza przed niezwłocznym zwolnieniem. W tej sprawie funkcjonariusz został zwolniony z wykonywania zadań służbowych na okres od dnia [...] listopada 2023 r. do dnia zwolnienia ze służby, co potwierdza wydany dla celów ewidencyjno-porządkowych rozkaz nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. Rozkaz ten został wydany w związku z uznaniem przez RWKL ds. SKW i SWW orzeczeniem nr [...], że skarżący jest trwale niezdolny do służby w SKW. Orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2024 r. CWKL – mimo uchylenia orzeczenia RWKL – również orzekła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w SKW. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie rzeczywiste zaprzestanie służby przez skarżącego z powodu choroby nastąpiło z dniem [...] listopada 2023 r. W ocenie organu, wyznaczenie daty zwolnienia skarżącego na dzień [...] listopada 2024 r. zostało określone z zachowaniem 12-miesięcznego okresu ochronnego, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 19 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, polegające na pominięciu, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie orzeczenia o trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, nie zaś zwolnienia z realizacji obowiązków służbowych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje okoliczność, iż wobec skarżącego orzeczono trwałą niezdolność do pełnienia służby, jak również fakt, iż skarżący nie zgłosił pisemnie wystąpienia ze służby. Powyższe okoliczności nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron. Zdaniem skarżącego doszło jednak do naruszenia art. 22 ust. 1 ustawy. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, skarżący był nieobecny w służbie nieprzerwanie od dnia [...] listopada 2022 r. do dnia [...] września 2023 r., po czym powrócił do jej pełnienia, a tym samym, skarżący nie zaprzestał wykonywania służby przez trwającą 12 miesięcy chorobę - skarżący stawił się na służbie, aby dopiero z dniem [...] listopada 2023 r. dokonać zwolnienia go z zadań służbowych. Oznacza to zatem, że po tym dniu nie można przyjąć, że zaprzestanie przez skarżącego służby było wynikiem choroby - potwierdzonej stosownym zaświadczeniem lekarskim czy orzeczeniem komisji lekarskiej. W konsekwencji braku prawomocnego orzeczenia komisji lekarskiej, jak również innego zaświadczenia (zwolnienia) lekarskiego odpadła kluczowa przesłanka, jaka została określona w omawianym przepisie. Skarżący przywołał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. o sygn. akt I OPS 16/13, zgodnie z którym, zaprzestanie służby ma być następstwem stanu zdrowia funkcjonariusza, tj. stwierdzeniem choroby, z powodu której przestał on pełnić służbę. Sąd ten wskazał, iż bez znaczenia jest to czy stan zdrowia (choroba) jest stwierdzone w zaświadczeniu, czy w orzeczeniu wydanym przez właściwą komisję lekarską. Ma to bowiem jedynie znaczenie dla ustalenia momentu, od którego rozpoczyna się 12-miesięczny okres ochronny. Stanowisko to, jakkolwiek wyrażone na gruncie przepisów normujących stosunek służbowy funkcjonariuszy Policji, pozostaje aktualne w stanie prawnym niniejszej sprawy, wobec analogicznej regulacji zawartej w art. 22 ust. 1 ustawy. Nie ulega ponadto wątpliwości, iż zaprzestanie służby z powodu choroby musi obejmować cały okres 12-miesięcy, który zgodnie z ugruntowanym w tej kwestii orzecznictwem sądowym — ma być okresem nieprzerwanym. Wszak nie sposób przyjąć, by chodziło tylko o sam fakt potwierdzenia choroby inicjującej omawiany okres ochronny, bowiem w takim przypadku wystarczające byłoby ziszczenie się tego stanu jedynie w pierwszym jego dniu, a nie o to zdaje się chodziło prawodawcy. W ocenie skarżącego dopóki proces orzeczniczy nie zakończy się prawomocnym orzeczeniem właściwej komisji lekarskiej, dopóty nie można zwolnić go z obowiązków służbowych, stosownie do przepisu § 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego, a w konsekwencji, że skarżący jest obowiązany do świadczenia służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Jednocześnie, w myśl art. 22 ust. 1 tej ustawy, zwolnienie nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że funkcjonariusz zgłosi pisemnie wystąpienie ze służby. Poza sporem jest, że Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. orzekła, że skarżący jest trwale niezdolny do służby i zaliczyła badanego do trzeciej grupy inwalidztwa. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska ostatecznym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r. uchyliła orzeczenie RWKL nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r. i orzekła o trwałej niezdolności do służby ww. funkcjonariusza oraz zaliczyła go do drugiej grupy inwalidztwa. Obie komisje lekarskie określiły datę powstania inwalidztwa na dzień [...] września 2023 r. Poza sporem jest również, iż rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] listopada 2023 r., skarżący funkcjonariusz został zwolniony z wykonywania zadań służbowych od dnia [...] listopada 2023 r. Co w tej sprawie jest kluczowe i również pozostaje poza sporem to fakt, iż skarżący od tego dnia tj. od dnia [...] listopada 2023 r. nie wykonuje służby z powodu choroby. Należy zauważyć, że art. 22 ust. 1 ustawy posługuje się pojęciem "12-miesięcznego okresu zaprzestania służby z powodu choroby". Przepis ten ma charakter ochronny, a jego celem jest zabezpieczenie chorego funkcjonariusza przed niezwłocznym zwolnieniem. Przepis ten nie odnosi się ani do zwolnień lekarskich, ani do uostatecznienia się orzeczenia Komisji lekarskiej. Omawiany przepis jest jednoznaczny i nie nasuwa żadnych wątpliwości. Dzień, w którym funkcjonariusz zaprzestał służby jest pierwszym dniem z 12-miesięcznego okresu, o którym mowa w art. 22 ustawy. Zaprezentowana przez skarżącego wykładnia tego przepisu jest wadliwa i niczym nieuzasadniona. W okolicznościach tej sprawy nie budzi wątpliwości, iż "zaprzestanie służby" przez skarżącego nastąpiło w dniu [...] listopada 2023 r. i było spowodowane chorobą, którą potwierdziły Komisje lekarskie obu instancji. Skoro skarżący trwale niezdolny był do służby w SKW, został zaliczony do określonej grupy inwalidztwa, a obie komisje lekarskie określiły datę powstania inwalidztwa na dzień [...] września 2023 r. to zupełnie pozbawione racji są twierdzenia skarżącego, iż zaprzestanie przez skarżącego służby w dniu [...] listopada 2023 r. nie było wynikiem choroby - potwierdzonej stosownym zaświadczeniem lekarskim czy orzeczeniem komisji lekarskiej z powodu braku uprawomocnionego orzeczenia komisji lekarskiej, czy innego zaświadczenia (zwolnienia lekarskiego). Bez znaczenia zatem – w okolicznościach tej sprawy – pozostaje fakt, iż orzeczenie CWKL wydane zostało w dniu [...] stycznia 2024 r., a doręczone stronie w dniu 22 lutego 2024 r. gdyż już w dniu [...] listopada 2023 r. orzeczono wobec skarżącego trwałą niezdolność do służby w SKW. W rezultacie takiego orzeczenie wydany został rozkaz personalny z dnia [...] listopada 2023 r. o zwolnieniu skarżącego z wykonywania zadań służbowych od dnia [...] listopada 2023 r., który z resztą skarżący wykonywał tj. służby zaprzestał i stan taki trwał nieprzerwanie przez 12 miesięcy. Należy również przywołać stanowisko wyrażone w uzasadnieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. o sygn. akt I OPS 16/13 - na którą zresztą powoływał się sam skarżący - zgodnie z którym, zaprzestanie służby ma być następstwem stanu zdrowia funkcjonariusza, tj. stwierdzeniem choroby, z powodu której przestał on pełnić służbę. Bez znaczenia przy tym jest to czy stan zdrowia (choroba) jest stwierdzone w zaświadczeniu, czy w orzeczeniu wydanym przez właściwą komisję lekarską. Ma to bowiem jedynie znaczenie dla ustalenia momentu, od którego rozpoczyna się 12-miesięczny okres ochronny. Przekładając powyższe na stan rozpoznawanej sprawy wyjaśnić trzeba, że trwała niezdolność skarżącego do służby w SKW została orzeczona już przez RWKL w dniu [...] listopada 2023 r., a potwierdzona w orzeczeniu CWKL w dniu [...] stycznia 2024 r. Skarżący natomiast zaprzestał służby z powodu choroby w dniu [...] listopada 2023 r. Jeszcze raz należy przypomnieć, że przepis art. 22 ust. 1 ustawy ma charakter ochronny, a jego celem jest zabezpieczenie chorego funkcjonariusza przed niezwłocznym zwolnieniem. W rozpoznawanej sprawie funkcja gwarancyjna tego przepisu została spełniona, albowiem skarżący nie został zwolniony ze służby przed upływem 12 miesięcy od rzeczywistego zaprzestania służby. Skarżący nie pełnił służby od dnia [...] listopada 2023 r. do dnia [...] listopada 2024 r., podczas gdy ze służby został zwolniony z dniem [...] listopada 2024 r. Nie doszło więc do naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 22 ust. 1 ustawy. Dodać również trzeba, że powoływane przez skarżącego kwestie związane z tym, że nieobecny był w służbie nieprzerwanie od dnia[...] listopada 2022 r. do dnia [...] września 2023 r., a następnie do służby powrócił pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albowiem obejmują okres irrelewantny dla określenia daty zwolnienia skarżącego ze służby. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji.