II SA/Wa 1735/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. N. i J. N. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pomocy mieszkaniowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Zarządu Dzielnicy [...] solidarnie na rzecz skarżących M. N. i J. N. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uchwałą z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...], wydaną na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725), § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 4 lit. f, § 7 ust. 2 pkt 12, § 9 ust. 1 pkt 1, § 18 ust. 1 pkt 1, § 32 ust. 1 pkt 6 w związku z ust. 8 uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2020 r. poz. 14836, z późn. zm.), dalej "uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali", Zarząd Dzielnicy [...] nie zakwalifikował M. i J. N., dalej "skarżący", do udzielenia pomocy mieszkaniowej. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący wystąpili o pomoc mieszkaniową poprzez zawarcie umowy najmu zajmowanego lokalu po upływie okresu jego najmu. We wniosku pierwotnie uwzględnili 3 synów: B. (ur. 1998 r.), J. (ur. 2000 r.) oraz M. (ur. 2008 r.) N. W trakcie trwającego postępowania najstarszy z synów zabezpieczył swoje potrzeby mieszkaniowe we własnym zakresie, wymeldował się z lokalu i zrezygnował z ubiegania się o pomoc mieszkaniową razem z rodzicami - złożył w tej sprawie stosowne oświadczenie. Organ wyjaśnił że czteroosobowa rodzina skarżących zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] składającym się z 3 pokoi i kuchni, o powierzchni użytkowej wynoszącej 74,18 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 35,83 m2, wyposażonym w instalacje: elektryczną, zimnej wody, kanalizacji miejskiej, centralnego ogrzewania. Przedmiotowy lokal skarżący otrzymali w ramach regulacji tytułu prawnego do poprzednio zajmowanego lokalu, gdzie przedmiotem najmu stał się ww. lokal. Umowa zawarta od dnia [...] kwietnia 2015 r. wygasła dnia [...] kwietnia 2020 r. Osobami uprawnionymi byli synowie oraz czwarty syn, który ożenił się, wyprowadził i wymeldował z przedmiotowego lokalu. Organ wskazał, że z uchwałą w sprawie zasad wynajmowania lokali pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która była najemcą zajmowanego lokalu i nieprzerwanie zamieszkuje w lokalu Miasta, w sytuacji gdy upłynął okres na jaki zawarta była umowa. Udzielenie pomocy mieszkaniowej o której mowa wyżej jest możliwe w przypadku spełnionego kryterium dochodowego oraz braku zaległości związanych z zajmowanym lokalem, przy czym warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli co najmniej przez 3 miesiące realizowana jest umowa o spłacie całości zadłużenia w ratach. Pomoc mieszkaniowa może być udzielona poprzez zawarcie umowy najmu tego lub innego lokalu. Natomiast forma pomocy jest uzależniona od wysokość dochodu gospodarstwa domowego wnioskodawcy. Dalej organ podniósł, że w pierwszej kolejności pomoc mieszkaniowa jest udzielana osobom z którymi umowy najmu zawierane są na zajmowany przez wnioskodawcę lokal. O zakwalifikowaniu do udzielenia pomocy mieszkaniowej i skierowaniu danej osoby do zawarcia umowy najmu lokalu postanawia Zarząd Dzielnicy w drodze indywidulanej uchwały. Następnie organ podał, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] zameldowani, zgłoszeni do opłat i zamieszkujący są skarżący oraz ich synowie J. i M. N., co potwierdziła przeprowadzona wizja. Ich zamieszkiwanie ma charakter stały. Na koncie lokalu nie występują zaległości. Źródłem utrzymania rodziny w okresie od lutego 2024 r. do stycznia 2025 r. były dochody z tytułu umowy o pracę M. N. i J. N., w tym umowa zlecenie. Natomiast J.N. mimo prowadzonej działalności gospodarczej nie osiągnął dochodu. Średni miesięczny dochód gospodarstwa domowego w ww. okresie wyniósł 12 275,90 zł i uprawnia do najmu lokalu na czas nieoznaczony. Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 9 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali odmawia się pomocy mieszkaniowej, jeżeli: wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części (...) pod warunkiem, że może ich używać lub gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Organ stwierdził, że z oświadczenia majątkowego M. N. wynika, że jest ona właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości [...] w województwie [...]. Skarżąca oświadczyła, że na działce posadowiony jest budynek mieszkalny nienadający się do zamieszkiwania. Sprzedaż tej nieruchomości nie pozwoliłaby na zabezpieczenie im potrzeb mieszkaniowych (w [...]) we własnym zakresie. Ze złożonego oświadczenia wynika, że średnia wartość za metr kwadratowy nieruchomości waha się w granicach 50-70 zł. Z księgi wieczystej wynika, że obszar całej nieruchomości wynosi 0,4270 ha i jest to działka zabudowana. Z decyzji podatkowej wynika, że budynek mieszkalny jest o powierzchni 40,00 m2, zaś pozostałe budynki o powierzchni 74,00 m2. Skarżąca nie udokumentowała stanu technicznego budynku mieszkalnego potwierdzającego jego zły stan oraz, że nie można w nim zamieszkać, jak również, że działka była lub jest wystawiona na sprzedaż. Skarżąca podała orientacyjną cenę za metr kwadratowy ww. nieruchomości, która, zdaniem organu, nie przedstawia rzeczywistej jej wartości. Końcowo organ podniósł, że w niniejszej sprawie ma również zastosowanie § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali , który wskazuje, że wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej ocenę faktycznych warunków mieszkaniowych przeprowadzonych bezpośrednio w miejscu zamieszkania wnioskodawcy oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Organ wskazał, że rodzice M.N. są właścicielami lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], składającego się 3 pokoi i kuchni, o powierzchni użytkowej 63,70 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 41,70 m2. Zgodnie z oświadczeniem złożonym przez skarżącą w lokalu mieszkają tylko rodzice. Gdyby rodzina zamieszkała w ww. lokalu kryterium metrażowe byłoby zachowane - dla 6 osób wynosi 38,00 m2. Ponadto organ podniósł, że zgodnie z § 32 ust. 8 ww. uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali informacje uzyskane w toku analizy mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Organ wyjaśnił również, że wniosek skarżących został negatywnie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową. Na powyższą uchwałę skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: 1) § 4, § 9 § 18 pkt 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali; 2) art. 21b ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 725, z późn. zm.), dalej "ustawa o ochronie praw lokatorów"; 3) § 32 ust. 1 oraz ust. 8 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali w ten sposób, że: a) organ odmówił zakwalifikowania skarżących do pomocy mieszkaniowej pomimo spełniania przez nich kryteriów ustawowych w tym kryterium dochodowego uprawniającego skarżących do zawarcia umowy najmu na czas nieoznaczony, braku tytułu prawnego do lokalu w tej samej lub pobliskiej miejscowości co lokal z zasobu gminy i braku istnienia rażącej dysproporcji między niskimi dochodami wskazanymi w złożonej deklaracji a wykazanym w oświadczeniu stanem majątkowym członków gospodarstwa domowego; b) organ odmówił zawarcia umowy najmu na czas nieoznaczony z powodu nieudowodnienia informacji złożonych w deklaracji o stanie majątkowym w myśl art. 21b ust. 1d oraz ust. 6 ustawy o mieszkaniowym zasobie gminy pomimo, że skarżący złożyli wszystkie żądane dokumenty i nie odmówili na żadnym etapie postępowania udostępnienia dokumentów lub przeprowadzenia wywiadu środowiskowego; c) organ odmówił zawarcia umowy najmu na czas nieoznaczony na podstawie § 32 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust. 8 uchwały mieszkaniowej pomimo braku potwierdzenia nieprawdy w złożonych oświadczeniach i dokumentach, braku wykazania istnienia dodatkowych informacji uzyskanych w toku analizy będących podstawą odmowy oraz braku odmowy przez Skarżących złożenia dokumentów r oświadczeń w wyznaczonym terminie; d) organ dopuścił się rażącego zaniechania w przedmiocie braku poddania szczegółowej analizie wniosku o przyznanie pomocy mieszkaniowej skarżących i nie podjął czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i zasadę praworządności. Zaniechanie doprowadziło do bezprawnej odmowy zawarcia umowy najmu na czas nieoznaczony lokalu wchodzącego w zasób gminy z uwagi na rzekomą możliwość zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżących we własnym zakresie, mimo, że taka możliwość nie istnieje a zwłaszcza nie na podstawie zebranego materiału dowodowego. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że budynek, nazwany przez organ w treści zaskarżonej uchwały "budynkiem mieszkalnym'", położony na nieruchomości zlokalizowanej w miejscowości [...] w województwie [...] nie jest możliwy do zamieszkania. Budynek ten nie ma instalacji wodociągowej przeznaczonej do odprowadzania ścieków bytowo- gospodarczych, instalacji (urządzenia) do ogrzewania pomieszczeń w okresie obniżonych temperatur, umożliwiającej utrzymanie temperatury powietrza wewnętrznego odpowiedniej do ich przeznaczenia, instalacji chroniącej od wyładowań atmosferycznych, dostępu do wody w tym wody ciepłej (sanitariatu). Budynek ten od momentu powstania (w przybliżeniu lata 90 XIX wieku) nie był ani razu objęty renowacją w celu przystosowania go do całorocznego pobytu łudzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Skarżący wnieśli o przeprowadzenie przez sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu "Ocena techniczna budynku mieszkalnego jednorodzinnego" sporządzoną w sierpniu 2025 r. przez [...] M. B.na potrzeby zainicjowania prac rozbiórkowych omawianego budynku. Skarżący również zarzucili, że organ nie uzyskał oświadczeń lub deklaracji od wstępnych skarżących wskazujących na to czy zamierzają udzielić swoim zstępnym jakiekolwiek wsparcia. Zdaniem skarżących zaskarżona uchwała bezpodstawnie próbuje stworzyć pozór prawa skarżących do lokalu będącego własnością rodziców M.N., albo stworzyć fikcję, że skarżący mogą bezpłatnie/odpłatnie w nim zamieszkać. Ponadto skarżący podnieśli, że nieruchomość w miejscowości [...] - abstrahując od niemożliwości zaspokojenia potrzeb mieszkalnych skarżących - jest położona 127 kilometrów od lokalu i znajduje się w innym województwie. W związku z powyższym, skarżący mają uzasadnione podejrzenie, że w obecnym brzmieniu § 9 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wprowadza znacznie szerzy niż dopuszczony przez ustawę zakres przesłanek umożliwiający gminie odmowę przyznania pomocy mieszkaniowej. Dalej skarżący wskazali, że w toku prowadzonych czynności M. N. podała estymowaną wartość nieruchomości przyjmując przedział od 50 do 70 zł za metr kwadratowy. Szacunkowa cena nie wynikła z losowego wyboru, tylko z poważnego rachunku wszystkich istotnych cech nieruchomości, które składają się na jej wartość. Wbrew przekonaniu organu wartość nieruchomości nie objawia się w wyniku negocjacji cenowych z ewentualnymi nabywcami/inwestorami tylko gruntownych opinii szacujących wartość. Zdaniem skarżących podana wartość szacunkowa i tak należy do optymistycznych. Skarżący wskazali, że stan budynków znajdujących się na nieruchomości nie jest jedynym czynnikiem wpływającym na jej wartość. Nieruchomość posiada dostęp do drogi publicznej w ramach służebności drogi koniecznej wpisanej do aktu notarialnego poprzez działkę ewidencyjną [...] oraz [...], jednakże w obecnym stanie faktycznym droga będąca działką o nr [...] jest nieprzejezdna. W związku z tym skarżący mają dostęp do nieruchomości wyłącznie z grzeczności sąsiadów, którzy milcząco i nieoficjalnie użyczają im własnej drogi dojazdowej, która figuruje pod nr działki [...]. Działka o nr [...] ma ograniczoną szerokość przez urządzenia przesyłowe postawione w jej obrębie z jednej strony oraz ogrodzenie sąsiedniej działki z drugiej strony. Skutkuje to niemożliwością dojazdu do nieruchomości sprzętu ciężkiego, który z pewnością byłby niezbędny do przeprowadzenia jakichkolwiek prac budowlanych. Z uwagi na historię działki o nr [...] przedsiębiorca, który jest właścicielem urządzeń przesyłowych dysponuje zasiedzonym prawem służebności przesyłu, a wymagalność jakichkolwiek roszczeń odszkodowawczych stała się niemożliwa z uwagi na wystąpienie przedawnienia. Gdyby ewentualny inwestor chciał przeprowadzić chociażby prace rozbiórkowe na nieruchomości, byłby zmuszony do ustanowienia kosztownej służebności drogi koniecznej z obciążeniem działki [...] lub byłby zmuszony do wejścia w spór prawny z dostawcą energii o postawione na drodze dojazdowej urządzenia przesyłowe. Dodatkowo w najbliższym sąsiedztwie nieruchomości znajdują się gospodarstwa rolne wraz z połami uprawnymi, co z powodu na specyfikę chowu niektórych zwierząt gospodarskich (kury, krowy) oraz regularność rozprowadzania nawozu generuje częste występowanie nieprzyjemnego zapachu. Oprócz bezpośredniej bliskości terenu leśnego, ziemia na nieruchomości zawiera obfite ilości gliny co wskazuje na słabą klasę bonitacyjną (tj. mało żyzna i nieodpowiednia do uprawy). Z dostępnych publicznie danych można odczytać, że średnie ceny za metr kwadratowy działki budowlanej w rejonie gminy [...], która jest częścią planu miejscowego albo posiada warunkami zabudowy — nie wspominając o bezproblemowym dostępie do drogi publicznej - wynosi ok. 70-90 zł za metr kwadratowy. Kontrastując to ze stanem omawianej nieruchomości wychodzi na to, że estymowarry przedział cenowy 50-70 zł za metr kwadratowy jest, w ocenie skarżących, bardzo dojrzały i realistyczny. Skarżący podnieśli, że podawana szacunkowa wartość nieruchomości wynikła z realnej wiedzy jaką posiada M.N. na temat wad fizycznych i prawnych posiadanej działki. Nie była to losowo wybrana lub zawyżona liczba - będąc świadoma odpowiedzialności prawnej za fałsz intelektualny - tylko szczegółowa i przemyślana wartość. Organ natomiast w sposób bezpodstawny i nieprzemyślany podważył tę deklarację oraz nie uwzględnił jej w rozstrzygnięciu sprawy. Odrzucając propozycję odnośnie estymowanej wartości nieruchomości. Organ nie przedstawił również swojej propozycji lub choćby nawet uzasadnienia czemu podana wartość w przedziale 50-70 zł nie przedstawia wartości nieruchomości. Dodatkowo skarżący wskazali, że organ podnosząc, iż rodzina mogłaby zamieszkać w mieszkaniu wstępnych M.N. posłużyła się kryterium powierzchni mieszkalnej, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. W związku z tym, idąc tym tokiem rozumowania należy przyjąć, że środki pozyskane ze zbycia nieruchomości powinny być w stanie zabezpieczyć potrzeby mieszkaniowe lokalem, który również spełnia kryterium powierzchni mieszkalnej. W związku z tym, powinien być to lokal, w którym powierzchnia pokoi przypadająca na 2 osoby w lokalu wynosi nie więcej niż 14m2, powiększone o dodatkowe 6m2 na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu. Wspomniany przepis posługuje się powierzchnią pokoi jako miernikiem minimalnej powierzchni, a nie powierzchnią użytkową, zatem należy uznać, że lokal powinien zapewnić przynajmniej 26 m2 powierzchni pokoi+pozostałą powierzchnię użytkową w tym kuchnie, korytarze i łazienki. Z dostępnych publicznie danych można przyjąć, że orientacyjny udział procentowy pokoi w powierzchni użytkowej mieszkania wynosi ok. 55-65%, co przeliczałoby się na konieczność zakupienia lokalu o powierzchni 43 m2. Jak podaje portal internetowy rynek pierwotny.pl średnia cena mieszkania w Warszawie za metr kwadratowy wynosi 17 898 zł. Przyjmując nawet cenę za metr kwadratowy mieszkania w wysokości 17 000 zł można wywnioskować, że cena mieszkania odpowiadającego powierzchnią do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżących wynosiłaby przynajmniej 700 000 zł nie licząc kosztów remontów, umeblowania oraz robocizny. Przyjmując nawet najwyższy przedział w wysokości 70 zł za metr kwadratowy, nieruchomość M. N. warta by była około 300 000 zł. Aby zgromadzić sumę pieniędzy pozwalającą kupić samo mieszkanie, nieruchomość M. N. musiałaby zostać sprzedana po cenie przynajmniej 165 zł za m2 co jest praktycznie niemożliwe ze względu na wymienione cechy nieruchomości oraz nieatrakcyjną lokalizację. Ponadto skarżący podnieśli, że organ w skierowanym do nich piśmie z dnia 20 września 2023 r. wskazał, aby skarżący uzupełnili ponownie składany wniosek o "udokumentowanie warunków mieszkaniowych w nieruchomości, której Pani M. N. jest właścicielem". Jednakże organ nie wskazał jakich dokumentów oczekuje od skarżących i co one miałyby zawierać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie z ostrożności procesowej, o oddalenie. Organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy w istocie czynności o charakterze cywilnoprawnym, dlatego zasadnym jest jej odrzucenie. Odnośnie wniosku o oddalenie skargi organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale. Organ ponadto podniósł, że prawdą jest, iż zgodnie z art. 21b ust. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, na żądanie gminy najemca lub osoba ubiegająca się o zawarcie umowy najmu albo podnajmu lokalu albo najmu socjalnego lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy jest obowiązana do złożenia oświadczenia o nieposiadaniu tytułu prawnego do innego lokalu położonego w tej samej lub pobliskiej miejscowości. Zgodnie jednak z art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, to rada gminy uchwala zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, które powinny określać w szczególności tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i najem socjalny lokali oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej (art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów). Jak wynika ze wzoru wniosku o pomoc mieszkaniową stanowiącego załącznik do Zarządzenia, w ww. wniosku brak jest oświadczenia składanego przez wnioskodawców pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, iż nie posiadają tytułu prawnego do innego lokalu położonego w tej samej lub pobliskiej miejscowości, wobec tego, okoliczność, czy dany lokal jest położony czy też nie w tej samej lub pobliskiej miejscowości nie miała żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Organ zwrócił uwagę, że z dołączonej do skargi oceny technicznej budynku sporządzonej w sierpniu 2025 r., tj. po wydaniu zaskarżonej uchwały, wynika, że budynek nie nadaje się do zamieszkania, tylko do rozebrania. Zdaniem organu ta ocena techniczna budynku mieszkalnego jest dowodem spóźnionym i jako taki winna podlegać pominięciu, gdyż organ podejmuje uchwałę biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania uchwały. Nowe dowody przedkładane obecnie przez skarżących na etapie postępowania sądowoadministracyjnego mogą co najwyżej stanowić podstawę do wystąpienia przez nich z nowym wnioskiem o udzielenie im pomocy mieszkaniowej. Dodatkowo organ wskazał, że potrzeby mieszkaniowe można zabezpieczyć nie tylko poprzez zakup mieszkania ale np. poprzez najem lokalu na wolnym rynku lub najem lokalu Towarzystwa Budownictwa Społecznego, ewentualnie zakup mieszkania poza granicami Warszawy. Skarżący nie wykazali, że w rodzinie występują choroby przewlekłe, które uniemożliwiają podjęcie pracy przez J. N. jak również, że członkowie gospodarstwa domowego mają orzeczony stopień niepełnosprawności. Odnosząc się do kwestii możliwości zamieszkania skarżących w lokalu rodziców M.N. organ wskazał, że skarżący nie wykazali, że nie mogą zamieszkać w tym lokalu. Skoro skarżący twierdzą, że nie mogą zamieszkać w lokalu należącym do rodziców skarżącej to winni ten fakt udowodnić (§ 31 ust. 1 uchwały Rady m.st. Warszawy w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 Zarządzenia) W piśmie procesowym z dnia [...] października 2025 r. skarżący podtrzymali zarzuty skargi oraz wskazali, że nie zamierzają wnosić o przeprowadzenie rozprawy. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę stwierdzenia organu, iż mogą oni zaspokoić potrzeby mieszkaniowe poprzez najem lokalu, skarżący podnieśli, że M. N. w niedługim czasie będzie uprawniona do wcześniejszej emerytury, a działalność gospodarcza J. N. nie przynosi żadnych dochodów z powodu problemów zdrowotnych. Zdaniem skarżących założenia organu w kwestii możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych opiera się na rozumowaniu czysto hipotetycznym i abstrakcyjnym, bez znajomości kluczowych faktów. Organ w piśmie procesowym z dnia [...] października 2025 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a." Zgodnie z powołaną regulacją, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym skarżący nie zażądali zaś przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wyjaśnić należy, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać́ orzeczenia na niekorzyść́ skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę̨ na uchwałę̨ lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność́ tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zaskarżona uchwała stanowi akt, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1153, z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy uchwały nr XXIII/669/2019 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2019 r., poz. 14836, z późn. zm.), dalej "uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali". Uchwała ta wydana została na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów. Z art. 21 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy wynika, że zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy powinny określać́ tryb rozpatrywania i załatwiania wniosków o najem lokali zawierany na czas nieoznaczony i o najem lokali socjalnych oraz sposób poddania tych spraw kontroli społecznej. W pierwszej kolejności podnieść należy, że skarga, wbrew stanowisku organu, jest dopuszczalna. W tym zakresie wyjaśnić należy, że powołany jako podstawa prawna zaskarżonej uchwały § 18 ust. 1 pkt 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali reguluje kwestie udzielania pomocy mieszkaniowej. Zgodnie z tym przepisem poza przypadkami wskazanymi w § 4, pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie, która była najemcą zajmowanego lokalu i nieprzerwanie zamieszkuje w lokalu Miasta, w sytuacji gdy upłynął okres na jaki zawarta była umowa z wyłączeniem umów związanych ze stosunkiem pracy z zastrzeżeniem pkt 5. Jak wynika z uchwały NSA z 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08, sprawy udzielania pomocy mieszkaniowej przez jednostki samorządu terytorialnego realizowane są w dwóch etapach. Etap dotyczący zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej, a tego właśnie dotyczący zaskarżona uchwała, ma charakter administracyjnoprawny, a zatem sprawa zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej jest sprawą z zakresu władztwa publicznego, podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Rozstrzyga ona bowiem kwestię możliwości udzielenia skarżącej pomocy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych poprzez zawarcie umowy najmu lokalu mieszkalnego w oparciu o przesłanki, o których mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OSK 807/24, wszystkie powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Dalej należy podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2017 r, wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 2151/16 wyraźnie wskazał, że z przepisów uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady [...] z dnia 9 lipca 2009 r., a także z przepisów art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy o ochronie praw lokatorów oraz art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, niewątpliwie wynika obowiązek, w sprawach wniosków o zawarcie umowy najmu i zamianę lokalu należącego do mieszkaniowego zasobu gminy, podejmowania przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W trakcie postępowania organy powinny także działać́ praworządnie oraz uwzględniać interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy. W tym kontekście, pamiętając, że zaskarżona uchwała ma charakter rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, można mówić o obowiązku stosowania standardów odpowiadających standardom wyznaczonym przez zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym także art. 7 k.p.a. Stanowisko to należy odnieść do spraw rozstrzyganych przez Zarządy Dzielnic m.st. Warszawy na podstawie aktualnie obowiązującej regulacji prawnej, tj. uchwały nr XXIII/669/2019 Rady m.st. Warszawy z dnia 5 grudnia 2019 r. Choć zatem w sprawie niniejszej nie mają zastosowania przepisy k.p.a., to postępowanie z zakresu uzyskania pomocy gminy w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych powinno być prowadzone, jak wskazano to już wyżej, z uwzględnieniem m.in. zasady prawdy obiektywnej oraz właściwego wyważenia interesu społecznego i indywidualnego jednostki. Zasady te mają zastosowanie do wszelkiego działania organów państwa w sferze stosunków publicznoprawnych i mogą być wywiedzione wprost z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2025/15, orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem organu jest zatem uwzględnienie i wszechstronne rozważenie przy rozpatrywaniu sprawy wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Nakaz poddania szczegółowej analizie wymienionych w uchwale okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym szczegółowa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. W świetle przedstawionych wyżej poglądów, wskazać należy, że obowiązkiem Zarządu Dzielnicy [...] wydającego zaskarżoną uchwałę było podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu indywidualnego i społecznego. Czynnościami niezbędnymi są czynności odnoszące się do okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że efekt powyższych działań organu powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały. Uzasadnienie powinno prezentować zarówno stanowisko organu odnośnie do ustaleń faktycznych, jak też jego wnioski wysnute z analizy faktów przez pryzmat stosownego przepisu prawa materialnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2567/20). Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, a które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia. Takim uchybieniem jest między innymi naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny. Samorząd terytorialny, 2001, z. 1 - 2). Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały wynika, że organ oparł odmowę udzielenia skarżącym pomocy mieszkaniowej na dwóch podstawach prawnych. Pierwsza to § 9 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, który stanowi, że odmawia się pomocy mieszkaniowej, jeżeli: 1) wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania: a) jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części, lub, b) posiada spółdzielcze prawo do lokalu: pod warunkiem, że może ich używać lub gdy posiada tytuł prawny do nieruchomości, której zbycie lub z której pożytki dają możliwość zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Odnośnie tej podstawy prawnej organ przywołał fakt, iż skarżąca M. N. jest właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości [...]w województwie [...]. Organ podał, że obszar tej nieruchomości wynosi 0,4270 ha i jest to działka zabudowana. Z decyzji podatkowej wynika, że budynek mieszkalny jest o powierzchni 40,00 m2, zaś pozostałe budynki o powierzchni 74,00 m2. Organ zarzucił przy tym, że skarżąca nie udokumentowała stanu technicznego budynku mieszkalnego braku możliwości zamieszkania w nim. Organ zarzucił również, że skarżąca podała orientacyjną cenę za metr kwadratowy tej nieruchomości, która, zdaniem organu, nie przedstawia rzeczywistej jej wartości. Drugą podstawę prawną odmowy udzielenia skarżącym pomocy mieszkaniowej stanowił § 32 ust. 1 pkt 6 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali, zgodnie z którym wnioski osób ubiegających się o pomoc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej warunki mieszkaniowe w poprzednich miejscach zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Odnośnie tej przesłanki organ podniósł, że rodzice skarżącej M. N. są właścicielami lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], składającego się 3 pokoi i kuchni, o powierzchni użytkowej 63,70 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 41,70 m2. W lokalu mieszkają tylko rodzice skarżącej. W ocenie organu gdyby rodzina skarżących zamieszkała w ww. lokalu kryterium metrażowe byłoby zachowane - dla 6 osób wynosi ono bowiem 38,00 m2. Odnośnie z pierwszej podstaw prawnych odmowy przyznania skarżącym pomocy mieszkaniowej należy zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2025 r., sygn. akt III OSK 323/23. Wyrok ten został wydany w sprawie, w której wniosek o pomoc mieszkaniową był rozpatrywany w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 2 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. NSA w powyższym wyroku wskazał, że: "Należy w szczególności przyjąć, że w kwestiach nieoczywistych, interpretacja przepisów uchwały z 5 grudnia 2019 r. powinna uwzględniać bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy, a zatem powinna prowadzić do efektów skorelowanych z dyrektywami, jakie wynikają z ich treści. Jest to o tyle istotne, że pozwala rozstrzygnąć, czy treść § 18 ust. 1 pkt 2 uchwały daje możliwość zawarcia umowy najmu z osobą, której wcześniej wypowiedziano ją w trybie art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy – tj. z uwagi na zwłokę w zapłacie czynszu lub innych opłat należnych za używanie lokalu – jeżeli osoba ta jest właścicielem lokalu, budynku mieszkalnego lub jego części, lub posiada spółdzielcze prawo do lokalu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na tak zadane pytanie – co do zasady - należy odpowiedzieć twierdząco. Zawarte w początkowej części § 18 ust. 1 uchwały sformułowanie: "Poza przypadkami wskazanymi w § 4, pomocy mieszkaniowej można udzielić osobie (...)" należy rozumieć w ten sposób, że pomoc mieszkaniowa może zostać udzielona w innych przypadkach niż te, o których mowa w § 4, w tym i takich, w których osoba wnioskująca dysponuje prawem, o którym mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 uchwały". Dalej NSA w powyższym wyroku podniósł, że "(...) na poziomie ustawowym, posiadanie prawa do lokalu zostało przyjęte jako przesłanka negatywna wyłącznie względem zwarcia umowy najmu socjalnego. Wynika to wprost z treści art. 23 ust. 2 ustawy – "[u]mowa najmu socjalnego lokalu, z uwzględnieniem art. 14 ust. 1, może być zawarta z osobą, która nie ma tytułu prawnego do lokalu i której dochody gospodarstwa domowego nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2, z uwzględnieniem art. 21b." Ustawa nie zawiera analogicznego obwarowania wobec osób, które ubiegają się o zawarcie umowy najmu "niesocjalnego"." Ponadto NSA wskazał, że "(...) trzeba założyć, że zachowanie zgodności postanowień § 18 ust. 1 uchwały z rozwiązaniami ustawowymi wymaga takiego ich skorelowania interpretacyjnego, w którym postanowienia § 18 ust. 1 uchwały kształtują pozytywne warunki objęcia pomocą mieszkaniową, niezależne od tych, do których odsyła § 4, w tym i niezależnie od § 9 ust. 1 uchwały. Zgodnie z treścią art. 21b ust. 4 ustawy złożenie oświadczenia o nieposiadaniu tytułu prawnego do innego lokalu nie jest obligatoryjne. Wymagane jest wyłącznie na żądanie gminy i może dotyczyć jedynie lokalu położonego w tej samej lub pobliskiej miejscowości. Wynika z powyższego, że samo posiadanie prawa do lokalu nie przesądza o wykluczeniu z możliwości ubiegania się o pomoc mieszkaniową w trybie § 18 ust. 1 pkt 2 uchwały. Może natomiast być rozważane i oceniane w kontekście posiadania przez skarżących zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, ale wyłącznie wtedy, gdy lokal znajduje się w tej samej lub pobliskiej miejscowości. Sąd w niniejszym składzie podziela w pełni wykładnię § 18 ust. 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali zaprezentowaną w powyższym wyroku NSA. Przekładając to na okoliczności niniejszej sprawy zarzucić zatem należy organowi, że nie uwzględnił, iż nieruchomość wraz z budynkiem mieszkalnym (niezależnie od stanu technicznego tego budynku), której właścicielem jest skarżąca M. N., położona jest w miejscowości [...] w województwie [...]. Miejscowość ta nie jest miejscowością pobliską względem [...]. Jak stanowi bowiem art. 2 ust. 1 pkt 13 ustawy o ochronie praw lokatorów miejscowość pobliska to miejscowość położona w powiecie, w którym znajduje się lokal, lub powiecie graniczącym z tym powiatem. Organ dokonał zatem błędnej wykładni § 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. W związku z tym niezasadnie organ wzywał skarżących pismem z dnia [...] września 2023 r. do udokumentowania warunków mieszkaniowych w nieruchomości, której właścicielem jest skarżąca M. N. Skoro bowiem miejscowość [...] nie jest miejscowością pobliską względem [...], to niezależnie od tego, w jakim stanie technicznym jest znajdujący się na tej nieruchomości budynek mieszkalny, nie można było uznać, że skarżący mogą dzięki niemu mieć zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i sam ten fakt nie mógł stanowić przeszkody do udzielania skarżącym pomocy mieszkaniowej w oparciu o § 18 ust. 1 pkt 1 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że w zaskarżonej uchwale organ zakwestionował oszacowaną przez skarżącą wartość nieruchomości położonej w miejscowości [...]. Z lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie wynikają jednak żadne dalsze konsekwencje takiej wypowiedzi organu dla rozstrzygnięcia sprawy. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ, w dalszym ciągu kwestionując podaną przez skarżąca wartość przedmiotowej nieruchomości, podał, że dzięki sprzedaży tej działki skarżący mogliby zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe poprzez najem lokalu na terenie Warszawy, bądź też, jak wskazał organ w piśmie procesowym z dnia [...]października 2025 r., poprzez zakup małej kawalerki w Warszawie. Odnosząc się do tej kwestii należy przede wszystkim podnieść, że odpowiedź na skargę jest szczególnym rodzajem pisma procesowego organu, ma inny cel niż zaskarżony do sądu akt i inny jest jej prawny charakter. Odpowiedź na skargę jest pismem procesowym w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. Z istoty tego pisma wynika, że powinno ono wyrażać stanowisko organu wobec zarzutów i wniosków skargi. Odpowiedź na skargę nie może uzupełniać zaskarżonego aktu przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań (tak też NSA w wyroku z 20 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 635/12). Podkreślić należy, że odpowiedź na skargę nie jest aktem, który stanowiłby element obrotu prawnego i w związku z tym nie podlega kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny. Stąd też braki uzasadnienia zaskarżonego aktu nie mogą być konwalidowane na etapie odpowiedzi na skargę. Dalej należy zauważyć, że organ nie żądał od skarżących przedstawienia jakichkolwiek dowodów, które by potwierdzały wartość nieruchomości położonej w miejscowości [...]. W piśmie z dnia [...] września 2023 r. organ wzywał skarżących jedynie do udokumentowania powierzchni gruntów ornych, których właścicielem jest B. N. oraz M. N. Wartość tej nieruchomości skarżąca podała w oświadczeniu z dnia [...] lutego 2025 r. oraz w oświadczeniu złożonym do protokołu z rozmowy przeprowadzonej ze skarżącą w dniu [...] lutego 2025 r. Organ zakwestionował, podaną przez skarżącą szacunkową wartość przedmiotowej nieruchomości, wskazując, że "nie przedstawia rzeczywistej jej wartości". Organ przy tym nie wskazał w zaskarżonej uchwale w oparciu, o jakie dowody dokonał takiej oceny, ani też jaka, w jego ocenie, jest wartość tej nieruchomości. Dopiero w skardze skarżąca mogła się w istocie odnieść do kwestii wartości tej nieruchomości i skutków jakie organ wywiódł z faktu, iż skarżąca jest jej właścicielem. W tej sytuacji, należy zarzucić organowi, że nie ustalił w sposób wyczerpujący tego jaką wartość ma przedmiotowa nieruchomość i czy w związku z tym skarżący są w stanie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe w wyniku jej zbycia, bądź też w wyniku czerpania z niej pożytków. Kolejną kwestią, która miała wpływ na odmowę przyznania skarżącym pomocy mieszkaniowej, jest ustalenie przez organ, że rodzice skarżącej są właścicielami lokalu mieszkalnego o powierzchni 63,70 m2 , w tym powierzchni mieszkalnej 41,70 m2 .W tym przypadku organ również nie dokonywał żadnych ustaleń co do tego, czy skarżący mogą zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe poprzez zamieszkanie w powyższym lokalu należącym do rodziców skarżącej. Organ nie zwracał się do skarżących o wyjaśnienie tej kwestii ani w piśmie z dnia [...] września 2023 r., ani też podczas rozmowy ze skarżącymi w dniu [...] lutego 2025 r. Należy przy tym zwrócić uwagę, że w lokalu należącym do rodziców skarżącej mieszkają dwie osoby. Skarżący ubiegają się zaś o pomoc mieszkaniową wraz z dwójką dzieci, w tym z pełnoletnim synem J. i synem B., który uzyska pełnoletność [...] kwietnia 2026 r. Trudno w prosty sposób uznać, że zamieszkanie czteroosobowej rodziny skarżących (w istocie złożonej z samych osób dorosłych) wraz z dwójką rodziców skarżącej, nie wymagało będzie z ich strony jakiejkolwiek akceptacji i z całą pewnością będzie możliwe do zrealizowania. W tym zakresie ustalenia organu również są niepełne. Pamiętać należy, że wynikający z § 32 ust. 1 ww. uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali nakaz poddania szczegółowej analizie podanych w tym przepisie okoliczności, pozostaje w korelacji z zawartą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Takich czynności organ nie podjął w niniejszej sprawie, albowiem nie wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały przez organ ustalone i ocenione. W tym stanie rzeczy zaskarżona uchwała nie mogła ostać się w obrocie prawnym. Rozpatrując sprawę ponownie organ weźmie pod uwagę przedstawione wyżej wskazania i w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, z przywołaniem treści zastosowanych przepisów prawa ustali, czy skarżący spełniają przesłanki do udzielenia pomocy mieszkaniowej we wnioskowanym zakresie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. O zwrocie kosztów postępowania obejmujących wpis sądowy od skargi w wysokości 300 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.